C 205/26
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
12.6.2023
στ) ο μέχρι τούδε μη εγγεγραμμένος στο άλλο κράτος μέλος παρέχων την υπηρεσία έχει τη δυνατότητα να εγγραφεί στο εν λόγω κράτος μέλος για τους σκοπούς της επιβολής ΦΠΑ, ούτως ώστε να μπορεί στη συνέχεια να εκδώσει τιμολόγιο με αποδέκτη τον λήπτη της υπηρεσίας το οποίο θα φέρει αριθμό φορολογικού μητρώου του εν λόγω κράτους μέλους και θα αναγράφει φόρο του κράτους αυτού, παρέχοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο στον λήπτη της υπηρεσίας δικαίωμα έκπτωσης φόρου στο εν λόγω κράτος μέλος στο πλαίσιο της ειδικής διαδικασίας που προβλέπει η οδηγία 2008/9/ΕΚ (2) όσον αφορά την έκπτωση φόρου; 2.
Ασκεί επιρροή στην απάντηση του ανωτέρω ερωτήματος το γεγονός ότι η ημεδαπή φορολογική αρχή έχει επιστρέψει το ποσό του φόρου στον παρέχοντα την υπηρεσία απλώς και μόνο λόγω της διόρθωσης του τιμολογίου, μολονότι ο παρέχων την υπηρεσία, λόγω της κίνησης της διαδικασίας αφερεγγυότητας σε βάρος του, δεν έχει επιστρέψει κανένα ποσό στον λήπτη της υπηρεσίας; (1) (2)
Οδηγία 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (EE 2006, L 347, σ. 1).
Οδηγία 2008/9/ΕΚ του Συμβουλίου, της 12ης Φεβρουαρίου 2008, για τον καθορισμό λεπτομερών κανόνων σχετικά με την επιστροφή του φόρου προστιθέμενης αξίας, που προβλέπεται στην οδηγία 2006/112/ΕΚ, σε υποκείμενους στο φόρο μη εγκατεστημένους στο κράτος μέλος επιστροφής αλλά εγκατεστημένους σε άλλο κράτος μέλος (ΕΕ 2008, L 44, σ.
23).
Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (Πολωνία) στις 21 Φεβρουαρίου 2023 — Rada Nadzorcza Getin Noble Bank κ.λπ. κατά Bankowy Fundusz Gwarancyjny (Υπόθεση C-118/23, Getin Holding κ.λπ.) (2023/C 205/29) Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική Αιτούν δικαστήριο Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης Προσφεύγοντες: Rada Nadzorcza Getin Noble Bank κ.λπ.
Καθού: Bankowy Fundusz Gwarancyjny
Προδικαστικά ερωτήματα 1) Πρέπει να θεωρηθεί ότι το άρθρο 85, παράγραφοι 2 και 3, της οδηγίας 2014/59/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαΐου 2014, για τη θέσπιση πλαισίου για την ανάκαμψη και την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων και για την τροποποίηση της οδηγίας 82/891/ΕΟΚ του Συμβουλίου, και των οδηγιών 2001/24/ΕΚ, 2002/47/ΕΚ, 2004/25/ΕΚ, 2005/56/ΕΚ, 2007/36/ΕΚ, 2011/35/ΕΕ, 2012/30/ΕΕ και 2013/36/ΕΕ, καθώς και των κανονισμών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ) αριθ.
1093/2010 και (ΕΕ) αριθ.
648/2012 (1), σε συνδυασμό με το άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν την έννοια ότι, όταν το εποπτικό συμβούλιο οντότητας υπό εξυγίανση έχει ασκήσει προσφυγή ενώπιον εθνικού διοικητικού δικαστηρίου κατά αποφάσεως περί θέσεως υπό εξυγίανση, θεωρείται ότι παρέχεται αποτελεσματικό ένδικο βοήθημα και στα πρόσωπα που προσβάλλοντας την εν λόγω απόφαση επιδιώκουν να προστατεύσουν τα έννομα συμφέροντά τους, όταν το δικαστήριο, κατά τον έλεγχο της προσβαλλόμενης αποφάσεως, δεν δεσμεύεται από τις αιτιάσεις και τα αιτήματα της προσφυγής ούτε από τη νομική βάση της οποίας γίνεται επίκληση, η δε τελεσίδικη απόφαση που εκδίδεται επί της προσφυγής αυτής έχει ισχύ έναντι πάντων και όταν η δυνατότητα των εν λόγω προσώπων να τύχουν προστασίας των έννομων συμφερόντων τους δεν εξαρτάται από την άσκηση χωριστής προσφυγής ενώπιον διοικητικού δικαστηρίου κατά της ως άνω αποφάσεως; 2) Πρέπει να θεωρηθεί ότι το άρθρο 85, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/59/ΕΕ, το οποίο εισάγει την απαίτηση αποτελεσματικού δικαστικού ελέγχου, καθώς και το άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, τα οποία κατοχυρώνουν την αποτελεσματική ένδικη προστασία, έχουν την έννοια ότι απαγορεύουν την εφαρμογή δικονομικού κανόνα κράτους μέλους ο οποίος επιβάλλει στο εθνικό διοικητικό δικαστήριο να συνεκδικάζει όλες τις προσφυγές που ασκούνται ενώπιόν του κατά αποφάσεως της αρχής εξυγίανσης, όταν η εφαρμογή της εν λόγω διατάξεως, σε συνδυασμό με άλλες απαιτήσεις του εθνικού διοικητικού δικονομικού δικαίου, ενδέχεται να καταστήσει υπερβολικά δυσχερή ή και αδύνατη την εκδίκαση της υποθέσεως εντός εύλογου χρόνου, λαμβανομένου υπόψη του μεγάλου αριθμού των εν λόγω προσφυγών;