25.5.2023
4.2.2.
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
C 184/43
Naast de kosten van indiening zijn er drie soorten taksen:
— de inschrijvingstaks van 230 EUR, waaraan een extra inschrijvingstaks van 115 EUR kan worden toegevoegd voor twee tot tien extra inschrijvingen, en van 50 EUR voor meer dan tien; — de publicatietaks van 120 EUR, die met 60 EUR kan worden verhoogd voor twee tot tien bijkomende publicaties, en met 30 EUR voor meer dan tien publicaties; — de taks voor opschorting van de publicatie van 40 EUR, die met 20 EUR kan worden verhoogd voor twee tot tien modellen en met 10 EUR voor meer dan tien modellen.
4.2.3.
De verschuldigde taksen hangen af van twee factoren:
— Op hoeveel modellen heeft de aanvraag betrekking? — Wordt de publicatie van het model opgeschort of niet?
4.2.4.
Hun structuur is als volgt:
— Een basistaks voor een enkelvoudig model of het eerste model van een meervoudige aanvraag. — Een korting op de taks voor het tweede tot en met tiende model. — Een verder verlaagde taks per model vanaf het elfde model.
4.2.5.
In het voorstel voor een verordening wordt voorzien in een verlaging van de kosten van de eerste vernieuwing (na vijf jaar) tot 70 EUR, een verhoging tot 140 EUR voor de tweede vernieuwing (na tien jaar), tot 280 EUR voor de derde vernieuwing (na vijftien jaar) en tot 560 EUR voor de vierde vernieuwing (na twintig jaar).
De som van de taksen voor de eerste twee vernieuwingen blijft gelijk aan de huidige som, namelijk 210 EUR in totaal, maar de daaropvolgende vernieuwingstaksen nemen drastisch toe.
4.2.6.
Dit voorstel lijkt niet zo gunstig voor kmo’s en individuele ontwerpers als wordt beweerd.
Het EESC pleit derhalve voor lagere bedragen voor kmo’s en individuele ontwerpers, eventueel in verhouding tot hun omzet.
4.2.7.
Volgens het EESC zal een wijziging van de taksstructuur door het samenvoegen van de publicatie- en inschrijvingstaksen de totale kosten van de taksen bovendien niet doen afnemen. 4.3.
Afschaffing van de vereiste inzake “eenheid van klasse” 4.3.1.
Hoewel de aanvraag betrekking kan hebben op verschillende modellen, moeten deze noodzakelijkerwijs bestemd zijn om te worden verwerkt in of toegepast op voortbrengselen die tot dezelfde “klasse” behoren, volgens de zogenaamde vereiste inzake “eenheid van klasse”.
Deze klassen zijn ingedeeld in een lijst die de classificatie van Locarno wordt genoemd.
4.3.2.
Volgens artikel 2, lid 1, van de Overeenkomst van Locarno is de classificatie van Locarno “slechts van administratieve aard” en omvat zij: — een lijst van klassen en onderklassen; — een alfabetische lijst van voortbrengselen die industriële modellen vormen, met vermelding van de klassen en onderklassen waarin zij zijn ingedeeld; — een toelichting.
4.3.3.
De in het voorstel voor een verordening beoogde afschaffing van de vereiste inzake “eenheid van klasse” — op grond waarvan bedrijven meervoudige modelaanvragen kunnen indienen door meerdere modellen in één meervoudige aanvraag te combineren zonder te zijn beperkt tot voortbrengselen van dezelfde Locarno-klasse — is bedoeld om kmo’s en individuele ontwerpers aan te moedigen hun modellen ter bescherming in te dienen.
4.3.4.
Volgens het EESC is de vereenvoudiging die voortvloeit uit de afschaffing van de “eenheid van klasse” noodzakelijk, maar niet voldoende, aangezien de gebruiksvriendelijkheid van de systemen voor het indienen van modellen op de websites van de nationale bureaus voor industriële eigendom en het EUIPO moet worden verbeterd.
4.3.5.
Bureaus zouden gebruik kunnen maken van de expertise van octrooigemachtigden om deze uitdaging aan te gaan, zodat kmo’s en individuele ontwerpers hun modellen gemakkelijker kunnen beschermen.
4.3.6.
De octrooigemachtigden zullen houders uiteraard blijven bijstaan bij de exploitatie van hun modellen en hen bij geschillen vertegenwoordigen.