25.5.2023
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
C 184/37
4.4.
Voorts acht het EESC het van groot belang dat beleggers informatie en transparantie wordt geboden over kwesties in verband met vorderingen tot nietigverklaring, het opsporen van goederen, de plichten en aansprakelijkheid van bestuurders, de verkoop van een onderneming als “going concern” via “pre-packprocedures”, de trigger voor het openen van een insolventieprocedure, een speciale insolventieregeling voor micro- en kleine ondernemingen, de rangorde van vorderingen en schuldeiserscomités.
4.5.
Het EESC is er voorts mee ingenomen dat er een speciale procedure wordt ingevoerd om de vereffening van micro-ondernemingen gemakkelijker en sneller te laten verlopen, zodat de insolventieprocedure voor dergelijke ondernemingen kostenefficiënter wordt.
Deze regelingen ondersteunen ook de ordelijke vereffening van “vermogensloze” micro-ondernemingen en pakken het probleem aan dat sommige lidstaten de toegang tot insolventieprocedures afwijzen indien de verwachte recuperatiewaarde lager is dan de gerechtskosten.
Het EESC benadrukt dat hiermee zo’n 90 % van het aantal insolventies in de EU gemoeid is en acht deze procedure dan ook van groot belang.
4.6.
Maar hoewel het EESC de invoering van deze speciale procedure steunt, waarschuwt het er wel voor dat de vereisten voor nationale rechtbanken om deze taken uit te voeren, overeenkomstig artikel 12 e.v. van de richtlijn, kunnen leiden tot overbelasting van de nationale rechtsstelsels als het hun verantwoordelijkheid wordt om te beoordelen of een micro-onderneming inderdaad insolvent is en om de noodzakelijke lange procedures te leiden.
Daarmee zou volgens het EESC deels afbreuk worden gedaan aan het doel van de voorgestelde wetgeving.
In eerdere adviezen (9) heeft het EESC erop gewezen dat stelselmatig een beroep doen op de gerechtelijke instanties niet de beste oplossing lijkt, en heeft het aanbevolen om nieuwe instanties op te richten die de verantwoordelijkheid voor deze taak op zich nemen.
De effectieve betrokkenheid van onafhankelijke insolventiefunctionarissen is met name gunstig gebleken voor slecht georganiseerde micro-ondernemers in vereenvoudigde liquidatieprocedures, en het EESC is van mening dat actief moet worden overwogen om insolventiefunctionarissen in te schakelen (10).
4.7.
Het EESC beveelt tevens aan om insolventiefunctionarissen, ongeacht de lidstaat waar zij zijn aangewezen, rechtstreeks en snel toegang te geven tot de nationale activaregisters indien er daarvoor een gerechtvaardigd belang is.
Het wijst er ook op dat dergelijke registers nog niet in alle lidstaten zijn opgezet en dringt er bij de bevoegde autoriteiten op aan hier snel iets aan te doen.
4.8.
Met het oog op de efficiëntie is het EESC ingenomen met het voorstel voor een pre-packprocedure, waarbij de verkoop van de onderneming van de schuldenaar (of een deel daarvan) wordt voorbereid en onderhandeld voordat een insolventieprocedure formeel wordt geopend.
Dit maakt het mogelijk om de verkoop kort na het opstarten van de formele insolventieprocedure voor de vereffening van een onderneming uit te voeren en de opbrengst te verkrijgen.
Het EESC waarschuwt echter voor het in artikel 27 vervatte voorstel om tegenpartijen, bijvoorbeeld leveranciers van een bedrijf waartegen een insolventieprocedure wordt ingeleid, te verplichten nog uit te voeren overeenkomsten te ondertekenen, die vervolgens zonder toestemming van de tegenpartij worden overgedragen aan de overnemer van de onderneming.
Dit bindt hen immers kunstmatig aan een contractpartner die zij nooit hebben gekozen of nagetrokken, en legt hun ondernemingsvrijheid aan banden.
Dit geldt met name voor werknemers, wier vrijheid van beroep niet mag worden geschonden door een gedwongen verandering van werkgever.
Het EESC dringt er daarom bij Commissie, Parlement en Raad op aan dit voorstel te herzien.
Daarnaast dienen ook in de pre-packprocedure ruimere mogelijkheden te komen voor deelname van en controle door een schuldeiserscomité.
4.9.
Het EESC wijst er ook op dat convergentie van de rangorde van vorderingen niet aan bod komt in de richtlijn en dat er ook geen definitie van insolventiegronden wordt gegeven.
Worden deze kwesties niet geregeld, dan kunnen insolventieprocedures niet geharmoniseerd worden.
Het EESC betreurt dan ook ten zeerste dat de Commissie ze niet heeft opgepakt.
4.10.
Daarnaast wordt in het voorstel niet de nodige aandacht gewijd aan insolventietriggers, al wordt in de mededeling over de richtlijn beweerd dat dat wel het geval is.
In het voorstel staat dat de twee gebruikelijke triggers in de lidstaten voor de opening van een gewone insolventieprocedure de “staking van betaling”-test en de balanstest zijn.
4.11.
Met het oog op de vereenvoudiging van insolventieprocedures, waar het EESC in principe voorstander van is, wordt in de richtlijn voorgesteld dat het onvermogen om schulden op de vervaldag te betalen wordt gehanteerd als criterium voor de opening van een vereenvoudigde vereffeningsprocedure.
Maar vervolgens moeten de lidstaten zelf bepalen onder welke specifieke voorwaarden aan dit criterium wordt voldaan.
Door hun daarbij geen leidraad te geven laat men de kans lopen om tot een coherente aanpak in de EU te komen.
(9) (10)
O.a. in zijn advies over insolventie van bedrijven (PB C 209 van 30.6.2017, blz. 21).
The World Bank, Principles for effective Insolvency and Creditor/debtor Regimes, revised Edition 2021, beginselen c6.1 en c19.6.