C 177/150
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
17.5.2023
Środa, 14 grudnia 2022 r.
(7a)
Skomplikowane, długotrwałe i nieprzejrzyste procedury administracyjne mają nieproporcjonalny wpływ na obywateli, władze lokalne i MŚP działające jako prosumenci energii ze źródeł odnawialnych indywidualnie lub za pośrednictwem koncentratorów i społeczności energetycznych działających w zakresie energii odnawialnej.
Wynika to często zwłaszcza z braku doświadczenia lub wiedzy fachowej oraz zasobów finansowych i ludzkich umożliwiających rozeznanie w procesach wydawania zezwoleń i podłączenia do sieci.
Koniecznie należy ułatwić podmiotom nieprofesjonalnym i niekomercyjnym uzyskiwanie odpowiednich zezwoleń.
W razie potrzeby należy to ułatwić dzięki uproszczeniu, a także specjalnym okienkom, w przypadku gdy podmioty te nie mają takich samych możliwości jak inni profesjonalni uczestnicy rynku dysponujący odpowiednimi zasobami.
Zintegrowane wielopoziomowe planowanie i mapowanie energii ze źródeł odnawialnych powinno odzwierciedlać planowanie i mapowanie na szczeblu lokalnym i regionalnym, a także określać szacowane potrzeby kadrowe, szkoleniowe, finansowe i techniczne organów wydających zezwolenia.
(8)
Prowadzone przez państwa członkowskie w ramach zorganizowanej współpracy z organami lokalnymi i regionalnym zintegrowane wielopoziomowe planowanie i mapowanie energii odnawialnej powinny wspierać szybsze wdrażanie projektów dotyczących energii odnawialnej.
Państwa członkowskie powinny określić obszary lądowe, powierzchniowe, podpowierzchniowe i morskie niezbędne do instalacji elektrowni produkujących energię ze źródeł odnawialnych, aby wnieść swój krajowy wkład w realizację zrewidowanego celu na 2030 r. w zakresie energii odnawialnej określonego w art. 3 ust.
1 dyrektywy (UE) 2018/2001 oraz celów cząstkowych określonych w art. 15a, 22a, 23 ust.
1, art. 24 ust.
4 i art. 25 ust.
1 rozporządzenia (UE) 2021/1119 i określonego w jego art. 2 celu dotyczącego neutralności klimatycznej.
Obszary te powinny odzwierciedlać ich szacunkowe trajektorie i całkowitą planowaną moc zainstalowaną oraz powinny być wyodrębnione według technologii energii odnawialnej przedstawionej w ▌ krajowych planach w dziedzinie energii i klimatu państw członkowskich, zaktualizowanych zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) 2018/1999.
Przy wyodrębnianiu wymaganych obszarów lądowych, powierzchniowych, podpowierzchniowych i morskich należy wziąć pod uwagę: dostępność zasobów energii odnawialnej oraz potencjał różnych obszarów lądowych i morskich w zakresie produkcji energii odnawialnej z wykorzystaniem poszczególnych technologii, przewidywane zapotrzebowanie na energię ogółem oraz w różnych regionach państwa członkowskiego, z uwzględnieniem efektywności energetycznej i efektywności systemu, a także dostępności powiązanej sieci energetycznej oraz infrastruktury sieciowej, obiektów magazynowania energii, w tym przechowywania energii cieplnej, i innych narzędzi zapewniających elastyczność, mając na uwadze zdolność potrzebną do obsługi rosnącej ilości energii odnawialnej, potencjał aktywnego angażowania w system energetyczny obywateli działających jako prosumenci energii odnawialnej indywidualnie lub za pośrednictwem koncentratorów i społeczności energetycznych działających w zakresie energii odnawialnej.
Ponadto państwa członkowskie powinny zapewnić, aby zezwolenia administracyjne na budowę, rozbudowę źródła energii i eksploatację elektrowni produkujących energię ze źródeł odnawialnych, o których mowa w art. 16 ust.
1 i 2, były uznawane za ostateczne decyzje dotyczące wyniku procedury, podejmowane przez organ lub organy właściwe do określania sposobu zagospodarowania terenu, na którym zlokalizowane będą te elektrownie.
(9)
Państwa członkowskie powinny wyznaczyć jako obszary przyspieszonego rozwoju OZE te obszary, które są szczególnie odpowiednie do realizacji projektów dotyczących energii odnawialnej, z rozróżnieniem na poszczególne technologie, i na których nie przewiduje się w związku z wdrażaniem określonego rodzaju energii odnawialnej znaczącego oddziaływania na środowisko naturalne i bezpieczeństwo żywności w odniesieniu do produkcji rolnej.
Obszary przyspieszonego rozwoju OZE powinny być szczególnie odpowiednie do instalacji elektrowni produkujących energię ze źródeł odnawialnych.
Z obszarów przyspieszonego rozwoju OZE należy jednak wyłączyć obiekty energetycznego spalania biomasy, z wyjątkiem instalacji zlokalizowanych w regionach najbardziej oddalonych, o których mowa w art. 349 TFUE, w przypadku których można ze względu na szczególne potrzeby uwzględnić wyjątki.
Wyznaczając obszary przyspieszonego rozwoju OZE, państwa członkowskie powinny unikać obszarów chronionych i rozważyć plany odbudowy zasobów przyrodniczych.
Obszary przyspieszonego rozwoju OZE należy ustanowić co najmniej dla turbin wiatrowych i elektrowni słonecznych i można by je ustanowić dla zakładów produkujących biometan.
Państwa członkowskie mogą wyznaczyć obszary przyspieszonego rozwoju OZE właściwe dla jednego rodzaju lub kilku rodzajów elektrowni wykorzystujących energię odnawialną i powinny wskazać rodzaj lub rodzaje energii odnawialnej, które mogą być wytwarzane w każdym obszarze przyspieszonego rozwoju OZE.
(9a)
Produkcja żywności musi mieć pierwszeństwo przed produkcją energii, a produkcja energii nie powinna prowadzić do ograniczenia produkcji żywności lub zmniejszenia plonów, przy czym te dwa rodzaje działalności mogą i muszą współistnieć i powinny wykorzystywać synergie.
W tym celu konieczne jest ułatwienie produkcji energii ze źródeł odnawialnych w różnych formach, w miejscach łatwo dostępnych dla rolników i zgodnie z potrzebami gospodarstwa.
Państwa członkowskie muszą unikać wyznaczania użytków rolnych, obszarów rolnych, na których wytwarza się wysokiej jakości produkty rolno-spożywcze oraz produkty mające szczególny związek z lokalnym krajobrazem i kulturą, jako obszary przyspieszonego rozwoju OZE.
Należy sprzyjać korzystaniu z odnawialnych źródeł energii, np. produkcji biometanu, na obszarach położonych w bezpośredniej bliskości obiektów rolniczych, tzn. takich, które znajdują się w pobliżu gospodarstwa i w gospodarstwie, oraz na terenach nierolniczych położonych w obrębie gospodarstw.
W pierwszej kolejności obszary przyspieszonego