C 177/150
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
17.5.2023
Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2022 (7α)
Οι πολύπλοκες, χρονοβόρες και αδιαφανείς διοικητικές διαδικασίες έχουν δυσανάλογο αντίκτυπο στους πολίτες, τις τοπικές αρχές και τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίοι ενεργούν ως αυτοκαταναλωτές ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές μεμονωμένα ή μέσω φορέων συγκέντρωσης ενέργειας και κοινοτήτων ανανεώσιμης ενέργειας.
Αυτό οφείλεται συχνά ιδίως στην έλλειψη πείρας ή εμπειρογνωμοσύνης, καθώς και οικονομικών και ανθρώπινων πόρων, για τη διεκπεραίωση των διαδικασιών αδειοδότησης και σύνδεσης με το ηλεκτρικό δίκτυο.
Είναι αναγκαίο να διευκολυνθεί η επιτυχής διεκπεραίωση των σχετικών διαδικασιών από μη επαγγελματικούς και μη εμπορικούς παράγοντες της αγοράς για την απόκτηση σχετικών εγκρίσεων.
Αυτή θα πρέπει να διευκολυνθεί με την απλούστευση, όπου είναι αναγκαίο, καθώς και με ειδικές θυρίδες στις περιπτώσεις όπου οι παράγοντες αυτοί δεν έχουν την ίδια ικανότητα με άλλους επαγγελματίες φορείς της αγοράς που διαθέτουν επαρκείς πόρους.
Ο ολοκληρωμένος πολυεπίπεδος σχεδιασμός και η χαρτο­ γράφηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας θα πρέπει να αντικατοπτρίζουν τον τοπικό σχεδιασμό και τη χαρτογράφηση που πραγματοποιείται σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, και να προσδιορίζουν τις εκτιμώμενες ανάγκες σε προσωπικό, κατάρτιση και χρηματοδότηση, καθώς και τις τεχνικές ανάγκες των αρχών χορήγησης αδειών.
(8)
Η ταχύτερη ανάπτυξη έργων ανανεώσιμης ενέργειας θα πρέπει να υποστηριχτεί από τον ολοκληρωμένο πολυεπίπεδο σχεδιασμό και τη χαρτογράφηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που θα πραγματοποιήσουν τα κράτη μέλη σε διαρθρωμένο συντονισμό με τις τοπικές και περιφερειακές αρχές.
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να προσδιορίσουν τις χερσαίες, επίγειες, υπόγειες και θαλάσσιες περιοχές που είναι απαραίτητες για την εγκατάσταση σταθμών παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, προκειμένου να ανταποκριθούν στις εθνικές συνεισφορές τους προς τον αναθεωρημένο στόχο σχετικά με την ανανεώσιμη ενέργεια για το 2030 που ορίζεται στο άρθρο 3 παράγραφος 1 της οδηγίας (ΕΕ) 2018/2001, καθώς και προς τους επιμέρους στόχους που ορίζονται στα άρθρα 15α, 22α, 23 παράγραφος 1, 24 παράγραφος 4 και 25 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΕ) 2021/1119 και τον στόχο για κλιματική ουδετερότητα που ορίζεται στο άρθρο 2.
Οι περιοχές αυτές θα πρέπει να αντικατοπτρίζουν τις εκτιμώμενες πορείες τους και τη συνολική προγραμματισμένη εγκατεστημένη ισχύ και θα πρέπει να προσδιορίζονται από την τεχνολογία ανανεώσιμης ενέργειας που ορίζεται στα ▌εθνικά σχέδια των κρατών μελών για την ενέργεια και το κλίμα όπως επικαιροποιούνται σύμφωνα με το άρθρο 14 του κανονισμού (ΕΕ) 2018/1999.
Ο προσδιορισμός των απαιτούμενων χερσαίων, επίγειων, υπόγειων και θαλάσσιων περιοχών θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τη διαθεσιμότητα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και τις δυνατότητες που προσφέρουν οι διάφορες χερσαίες και θαλάσσιες περιοχές για την παραγωγή ανανεώσιμης ενέργειας μέσω των διαφόρων τεχνολογιών, την προβλεπόμενη ζήτηση ενέργειας, με συνεκτίμηση της ενεργειακής απόδοσης και της απόδοσης του συστήματος, συνολικά και στις διάφορες περιφέρειες του κράτους μέλους και τη διαθεσιμότητα σχετικών υποδομών ενεργειακών και ηλεκτρικών δικτύων, εγκαταστάσεων αποθήκευσης ενέργειας, συμπεριλαμβανομένης της αποθήκευσης θερμότητας, και άλλων εργαλείων ευελιξίας, λαμβάνοντας υπόψη τη δυναμικότητα που απαιτείται για την κάλυψη της αυξανόμενης ποσότητας ανανεώσιμης ενέργειας, και τη δυνατότητα ενεργού συμμετοχής των πολιτών στο ενεργειακό σύστημα ως αυτοκαταναλωτών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας ατομικά ή μέσω φορέων συγκέντρωσης ενέργειας και ενεργειακών κοινοτήτων.
Επιπλέον, τα κράτη μέλη θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι οι διοικητικές άδειες για την κατασκευή, την ανανέωση και τη λειτουργία σταθμών παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές που αναφέρονται στο άρθρο 16 παράγραφοι 1 και 2 θεωρούνται τελικές αποφάσεις σχετικά με την έκβαση της διαδικασίας της αρμόδιας αρχής ή των αρμόδιων αρχών όσον αφορά τον καθορισμό της χρήσης γης για την περιοχή όπου θα βρίσκονται οι εν λόγω σταθμοί.
(9)
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να χαρακτηρίσουν ως περιοχές επιτάχυνσης για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας εκείνες τις περιοχές που είναι ιδιαίτερα πρόσφορες για την ανάπτυξη έργων ανανεώσιμης ενέργειας, κάνοντας διάκριση μεταξύ των τεχνολογιών, και εφόσον η ανάπτυξη του συγκεκριμένου τύπου ανανεώσιμων πηγών ενέργειας δεν αναμένεται να έχει σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον και την επισιτιστική ασφάλεια όσον αφορά τη γεωργική παραγωγή.
Οι περιοχές επιτάχυνσης για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα πρόσφορες για την εγκατάσταση σταθμών παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές.
Ωστόσο, οι μονάδες καύσης βιομάζας θα πρέπει να εξαιρούνται από τις περιοχές επιτάχυνσης για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, με εξαίρεση τις εγκαταστάσεις που βρίσκονται σε εξόχως απόκεντρες περιοχές, όπως αναφέρεται στο άρθρο 349 ΣΛΕΕ, στις οποίες, λόγω ειδικών αναγκών, θα μπορούσαν να ληφθούν υπόψη εξαιρέσεις.
Κατά τον χαρακτηρισμό των περιοχών επιτάχυνσης για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τα κράτη μέλη θα πρέπει να αποφεύγουν τις προστατευόμενες περιοχές ▌και να εξετάζουν σχέδια αποκατάστασης.
Θα πρέπει να καθοριστούν περιοχές επιτάχυνσης για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας για ανεμογεννήτριες και ηλιακούς σταθμούς τουλάχιστον, ενώ επίσης θα μπορούσαν να καθοριστούν περιοχές επιτάχυνσης για μονάδες παραγωγής βιομεθανίου.
Τα κράτη μέλη μπορούν να χαρακτηρίσουν περιοχές επιτάχυνσης για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας ειδικά για έναν ή περισσότερους τύπους σταθμών παραγωγής ανανεώσιμης ενέργειας και θα πρέπει να υποδεικνύουν τον τύπο ή τους τύπους ανανεώσιμης ενέργειας που είναι κατάλληλοι να παραχθούν σε κάθε περιοχή επιτάχυνσης για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
(9α)
Η παραγωγή τροφίμων πρέπει να έχει προτεραιότητα έναντι της παραγωγής ενέργειας και η παραγωγή ενέργειας δεν θα πρέπει να οδηγεί σε μείωση της παραγωγής τροφίμων ή σε μείωση της απόδοσης των καλλιεργειών, αλλά οι δύο δραστηριότητες μπορούν και πρέπει να συνυπάρχουν και να διερευνούν τις δυνατότητες συνεργειών.
Για να γίνει αυτό, είναι απαραίτητο να διευκολυνθεί η παραγωγή ανανεώσιμης ενέργειας στις διάφορες μορφές της, σε τοποθεσίες που είναι εύκολα προσβάσιμες στους αγρότες και σύμφωνα με τις ανάγκες των γεωργικών εκμεταλλεύσεων.
Τα κράτη μέλη πρέπει να αποφεύγουν να χαρακτηρίζουν ως περιοχές επιτάχυνσης παραγωγικές γεωργικές εκτάσεις και γεωργικές περιοχές που παράγουν υψηλής ποιότητας αγροδιατροφικά προϊόντα και προϊόντα που έχουν ειδική σχέση με το τοπικό