NL
C 173/8
Publicatieblad van de Europese Unie
15.5.2023
Dictum De artikelen 34 en 36 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een regeling van een lidstaat die, ter bescherming van minderjarigen tegen audiovisuele inhoud die schadelijk kan zijn voor hun welzijn en hun ontwikkeling, vereist dat op een fysieke drager opgeslagen audiovisuele programma’s die via een webwinkel worden verkocht, vooraf overeenkomstig het recht van die lidstaat aan een keuringsprocedure zijn onderworpen alsook op basis van leeftijdsgrenzen zijn geclassificeerd en dienovereenkomstig zijn gelabeld, ook wanneer die programma’s reeds overeenkomstig het recht van een andere lidstaat aan een soortgelijke procedure zijn onderworpen en een soortgelijke classificatie en labeling hebben gekregen, voor zover die regeling geschikt is om de verwezenlijking van dat doel te waarborgen en niet verder gaat dan nodig is om dat doel te bereiken.
In dit verband is het niet van doorslaggevend belang dat een deel van de opnames die in de betrokken lidstaat in de handel kunnen worden gebracht vanuit een andere lidstaat, uitgesloten is van de werkingssfeer van die regeling, op voorwaarde dat een dergelijke beperking de verwezenlijking van de nagestreefde doelstelling niet ondermijnt.
Dat de betrokken nationale regeling niet voorziet in een afwijking van dat vereiste wanneer kan worden vastgesteld dat de koper van een opname als bedoeld in deze regeling meerderjarig is, is hierbij evenmin van doorslaggevend belang.
(1)
PB C 24 van 17.1.2022.
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 7 maart 2023 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Innsbruck) — Oostenrijk] — Willy Hermann Service GmbH, DI / Präsidentin des Landesgerichts Feldkirch (Zaak C-561/22 (1), Willy Hermann Service) (Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Richtlijn 2013/34/EU – Artikelen 30 en 51 – Openbaarmaking van de jaarlijkse financiële overzichten – Sancties bij niet-openbaarmaking – Oplegging van dwangsommen door een civiele rechter – Administratieve procedure voor de invordering van genoemde dwangsommen, die definitief zijn geworden – Regeling die de toetsing van deze dwangsommen door de administratieve rechter uitsluit – Gezag van gewijsde – Doeltreffendheidsbeginsel – Evenredigheid) (2023/C 173/10) Procestaal: Duits Verwijzende rechter Bundesverwaltungsgericht (Innsbruck)
Partijen in het hoofdgeding Verzoekende partijen: Willy Hermann Service GmbH, DI Verwerende partij: Präsidentin des Landesgerichts Feldkirch
Dictum Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling die bepaalt dat een administratieve rechter die uitspraak doet over de invordering van dwangsommen die aan een vennootschap en haar bestuurder zijn opgelegd wegens niet-openbaarmaking van jaarrekeningen, gebonden is aan de definitief geworden beslissing van de civiele rechter, die deze dwangsommen heeft opgelegd en het bedrag ervan heeft vastgesteld met het oog op de naleving van de verplichtingen die voortvloeien uit de artikelen 30 en 51 van richtlijn 2013/34/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende de jaarlijkse financiële overzichten, geconsolideerde financiële overzichten en aanverwante verslagen van bepaalde ondernemingsvormen, tot wijziging van richtlijn 2006/43/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijnen 78/660/EEG en 83/349/EEG van de Raad, zoals omgezet in nationaal recht.
(1)
Datum van indiening: 24.8.2022.