10.5.2023
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 165/17
3.6.
Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa W odniesieniu do składu mleka używanego do produkcji sera Halloumi, w przypadku gdy wykorzystano mieszankę różnych rodzajów mleka, należy wymienić na etykiecie wszystkie z nich, w porządku malejącym według proporcji danego mleka w mieszance.
4.
Zwięzłe określenie obszaru geograficznego Granice administracyjne dystryktów Nikozja, Limassol, Larnaka, Famagusta, Pafos i Kirenia.
5.
Związek z obszarem geograficznym
5.1.
Specyfika obszaru geograficznego Czynniki naturalne: Na Cyprze panuje klimat śródziemnomorski, cechujący się gorącymi, suchymi latami i łagodnymi, deszczowymi zimami.
Istotną rolę odgrywa również topografia wyspy: w górach występują stosunkowo wysokie opady deszczu; góry wpływają też na hydrologię i środowisko niżej położonych obszarów, gdyż liczne potoki są zasi­ lane wodą pochodzącą ze źródeł przez kilka miesięcy po ustaniu opadów.
W stosunku do rozmiaru wyspy flora Cypru jest jedną z najbogatszych w obszarze Morza Śródziemnego; jest to wynikiem struktury geologicznej wyspy, klimatu, położenia geograficznego, otaczających mórz i układu lądu (Tsintidis i in., 2002).
Występuje tu 1 908 róż­ nych gatunków roślin, w tym 140 endemicznych, czyli takich, które występują wyłącznie na Cyprze (dane cypryj­ skiego departamentu ds. lasów, 2004).
Lokalne odmiany zwierząt mlecznych na Cyprze obejmują lokalne owce tłus­ toogoniaste, dobrze przystosowane do suchego klimatu i wysokich temperatur występujących w regionie, oraz lokalne kozy Machaira i Pissouri.
Owce Chios (sprowadzone w latach 50.
XX wieku) i kozy Damascus (sprowadzone w latach 30.
XX wieku) również są odmianami lokalnymi, ponieważ ich cechy morfologiczne i produkcyjne odbiegły od cech pierwotnej populacji po długotrwałym krajowym programie hodowlanym.
Czynnik ludzki źródła historyczne pokazują, że produkcja sera Halloumi na Cyprze była znana od czasów starożytnych.
Nazwa „Halloumi” pojawia się jako „calumi” w kodeksie zawierającym pięć rękopisów dotyczących historii Cypru, który jest przechowywany w bibliotece muzeum Correr w Wenecji; to najstarsza pisemna wzmianka o serze Halloumi jaką do tej pory odnaleziono – pochodzi z 1554 r.
Istnieją również późniejsze wzmianki.
O serze tym pisał m.in. Archimandrite Kyprianos w 1788 r.
Znaczenie sera Halloumi w życiu mieszkańców wyspy można łatwo zaobserwować w sztuce (poezji, literaturze).
Świadczy o nim też miejsce, jakie ser ten zajmował na wystawach rolniczych (Lyssi, 1939 r.).
Opublikowany w języku greckim i tureckim wykaz klas, nagród pieniężnych i warunków zakwalifikowania na Wystawę Rolniczą w Lyssi obej­ muje produkty, które mogły wziąć udział w konkursie.
Turecka nazwa sera Halloumi to „Hellim”.
Turcy cypryjscy pro­ dukujący ser Halloumi używają obu nazw na nasz tradycyjny produkt lub tylko nazwę „Hellim”.
Istnieje wiele dowo­ dów na to, że obie nazwy („Halloumi” i „Hellim”) dotyczą tego samego tradycyjnego cypryjskiego produktu (np. gazeta Halkin Sesi z lat 1959 i 1962, opakowania towaru przeznaczonego na eksport oznakowane obiema nazwami).
Bliski związek między produktem a mieszkańcami wyspy potwierdza również fakt, że popularnymi nazwiskami na Cyprze są dzisiaj „Halloumas”, „Hallouma”, „Halloumakis” i „Halloumis”.
Od czasów starożytnych ser Halloumi był ważną częścią cypryjskiej diety (Bevan, 1919; Pitcairn, 1934; Zigouris, 1952) – zaspokajał potrzeby żywieniowe cypryjskich rodzin o każdej porze roku.
Halloumi był „słynnym cypryjskim serem produkowanym w specjalny sposób”, jednym z najpowszechniejszych dodatków do chleba w każdym cypryj­ skim domu, niezbędnym dla każdej wiejskiej rodziny (Xioutas, 2001).
Ser Halloumi spożywano lokalnie, ale też od czasów starożytnych wywożono go do różnych państw (Archimandrite Kyprianos, 1788), w tym do Egiptu, Syrii, Grecji, Turcji, Palestyny, Francji, Sudanu, Zjednoczonego Królestwa, Ameryki, Australii i Chin (Dawe, 1928).
Proces produkcji jest unikalny, zwłaszcza etapy polegające na podgrzewaniu produktu do wysokiej temperatury przez określony czas, składanie sera na pół oraz dodawanie do niego mięty cypryjskiej.
Ważnym etapem jest gotowanie sera serwatkowego, gdyż, jak dowodzą badania, powoduje ono uwydatnienie właściwości organoleptycznych produktu.
W szczególności gotowanie sera serwatkowego w wysokiej temperaturze powoduje wytworzenie dużych ilości okreś­ lonych związków chemicznych, które nadają serowi wyrazisty smak.
Wśród tych związków znajdują się laktony, takie jak delta-dodekalakton (charakteryzujący się owocowym aromatem), delta-dekalakton (o aromacie śmietankowym), a także metyloketony o aromacie mleka (P. Papademas, 2000).