3.5.2023
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
C 157/55
4.
Lokale en regionale overheden spelen een sleutelrol bij de gezamenlijke opstelling van nationale herstelplannen (NHP’s), de aanwijzing van herstelgebieden en de vaststelling van indicatoren op basis van lokale prioriteiten en de behoeften van de gemeenschap, publieke en private medefinanciering, betrokkenheid van belanghebbenden en burgers, en het uitvoeren van lokale, geïntegreerde, plaatsgebonden herstelmaatregelen.
Ook spelen zij een sleutelrol bij de monitoring en verslaglegging wat betreft de vooruitgang bij de verwezenlijking van de doelstellingen voor stedelijke en andere ecosystemen die binnen de grenzen van lokale bestuurlijke eenheden vallen.
Het is belangrijk ervoor te zorgen dat de monitoring en verslaglegging geen administratieve rompslomp met zich meebrengen en dat gebruikgemaakt kan worden van digitale instrumenten om het werk te verlichten. 5.
Het CvdR dringt erop aan dat de lokale en regionale overheden de beoogde ecosystemen, waaronder de stedelijke groene ruimten en hun kwantitatieve en kwalitatieve ontwikkelingsbehoeften in kaart brengen, met oog voor hun lokale geïntegreerde stedelijke ontwikkeling en in nauwe samenwerking met de lidstaten en beheersautoriteiten, zodat rekening wordt gehouden met de lokale omstandigheden wat betreft het stedelijk weefsel en de aanwezige natuur, en wordt gezorgd voor een eerlijke aanpak van natuurherstel in stedelijke en voorstedelijke gebieden. 6.
De lidstaten zouden ervoor moeten zorgen dat in de NHP’s rekening wordt gehouden met de specifieke sociaal-economische, geografische en ecologische omstandigheden en kenmerken van het betrokken lokale gebied, de lokale gemeenschap en de regionale context, alsook met de relevante herstelbehoeften, met name met betrekking tot zeer kwetsbare ecosystemen zoals ultraperifere regio’s, eilanden, berggebieden, veen- en waterrijke gebieden of andere gebieden die rijk zijn aan inheemse of bedreigde soorten, alsook stedelijke ecosystemen.
Ook zou in de wet inzake natuurherstel uitdrukkelijk de nadruk moeten worden gelegd op bijzonder kwetsbare ecosystemen, waarbij hun bijzondere omstandigheden en herstelbehoeften moeten worden erkend. 7.
Het CvdR dringt aan op erkenning van het belang van bioculturele interacties bij het vormgeven van lokale identiteiten en het bevorderen van agrarische landschappen met een hoge culturele en natuurlijke waarde, die immers van doorslaggegevend belang zijn om de culturele identiteit weer te koppelen aan de ecosystemen wereldwijd. 8.
Het is een goede zaak dat de Europese Commissie in de wet inzake natuurherstel een uitgebreide effectbeoordeling heeft opgenomen met betrekking tot de toepassing van het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel.
De redenering wat betreft de Europese meerwaarde van het voorstel en de uitrol van maatregelen die voortvloeien uit de bevoegdheden van de EU op het gebied van milieu en klimaatverandering, is in overeenstemming met de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid.
Het CvdR wijst er echter op dat in artikel 6 geen melding wordt gemaakt van de directe en indirecte gevolgen, zoals de financiële gevolgen en de gevolgen voor het interne bestuur en de rechtsstelsels van de lidstaten. 9.
Ecosystemen spelen een essentiële rol als koolstofreservoirs en bij de bescherming tegen de gevolgen van klimaatverandering.
Daarom moet er niet alleen een einde komen aan schadelijke praktijken zoals ontbossing, bodemafdekking en turfwinning, maar zijn er ook gerichte beschermings- en herstelmaatregelen nodig voor bijvoorbeeld de renaturatie van stromen, veen- en waterrijke gebieden. 10.
Het CvdR wijst erop dat in de verordening rekening moet worden gehouden met de uiteenlopende omstandigheden en uitgangssituaties, zowel op nationaal als op lokaal niveau, bijvoorbeeld wat betreft bestuurlijke indeling, dichtheid en groenstructuur, alsook met de lokale en nationale behoeften.
Daarom zouden geïntegreerde benaderingen voor plaatselijke ontwikkeling moeten worden bevorderd.
De definities en vereisten moeten voor de hele Unie duidelijk en relevant zijn. 11.
Steden en gemeenten moeten hun klimaatbestendigheid vergroten door blauwe infrastructuur te beschermen, te bevorderen en te herstellen via de revitalisering van kanalen en stromen en de aanleg van kleine wateren.
De lidstaten zouden er in het kader van deze verordening voor moeten zorgen dat alle steden en gemeenten met meer dan 20 000 inwoners plannen opstellen, goedkeuren en uitvoeren voor de snelle uitbreiding van het aantal groene en blauwe ruimten.
A. Beleidsintegratie en beleidssamenhang 12.
Het CvdR herhaalt dat de wet inzake natuurherstel moet worden geïntegreerd in bestaande lokale, regionale en andere subnationale beleidsmaatregelen en -strategieën, en wijst op de noodzaak van adequate instrumenten en mechanismen om het verplichte karakter en de doeltreffendheid van de wet op lokaal en subnationaal niveau te versterken.
Het benadrukt tegelijkertijd dat het potentieel van lokale en regionale overheden om met hun lokale kennis en oplossingen bij te dragen aan de verwezenlijking van gemeenschappelijke doelstellingen op het gebied van natuurbehoud moet worden versterkt en niet mag worden belemmerd.
Ongeacht de administratieve structuur van lokale bestuurlijke eenheden moeten stedelijke gebieden als functionele entiteiten worden behandeld. 13.
Herstelmaatregelen, met name op lokaal niveau, maken deel uit van maatregelen op het gebied van klimaatactie en stadsplanning.
Zij moeten door de steden en regio’s worden uitgevoerd door middel van een ambitieus beleid dat de administratieve grenzen overschrijdt, en het is zaak dat de algemene doeltreffendheid van elke maatregel wordt beoordeeld.