3.5.2023
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 157/55
4.
υπογραμμίζει τον καίριο ρόλο των τοπικών και των περιφερειακών αρχών στην από κοινού κατάρτιση εθνικών σχεδίων αποκατάστασης, τον προσδιορισμό περιοχών αποκατάστασης και τον καθορισμό δεικτών με βάση τις τοπικές προτεραιότητες και τις ανάγκες των κοινοτήτων, τη δημόσια και την ιδιωτική συγχρηματοδότηση, τη συμμετοχή των ενδιαφερόμενων μερών και του κοινού, καθώς και την εκτέλεση τοπικών, ολοκληρωμένων και τοποκεντρικών δράσεων αποκατάστασης· τονίζει τον καίριο ρόλο που διαδραματίζουν οι τοπικές και οι περιφερειακές αρχές στην παρακολούθηση και την υποβολή εκθέσεων σχετικά με την πρόοδο προς την επίτευξη των στόχων για τα αστικά και άλλα οικοσυστήματα που εμπίπτουν εντός των ορίων των τοπικών διοικητικών μονάδων (LAU)· θεωρεί σημαντικό να διασφαλιστεί ότι η παρακολούθηση και η υποβολή εκθέσεων δεν είναι υπερβολικά επαχθείς από διοικητική άποψη και ότι τα ψηφιακά εργαλεία μπορούν να χρησιμοποιηθούν έτσι ώστε να διευκολύνεται αυτό το έργο· 5. επιμένει ότι οι τοπικές και οι περιφερειακές αρχές θα πρέπει να καθορίσουν τα οικοσυστήματα, συμπεριλαμβανομένων των στοχευμένων αστικών περιοχών πρασίνου και των ποσοτικών και ποιοτικών αναπτυξιακών αναγκών τους στο πλαίσιο της ολοκληρωμένης τοπικής αστικής ανάπτυξής τους, σε στενή συνεργασία με τα κράτη μέλη και τις διαχειριστικές αρχές, ώστε να διασφαλιστεί ότι λαμβάνονται υπόψη οι τοπικές αστικές και φυσικές συνθήκες, καθώς και μια δίκαιη προσέγγιση για την αποκατάσταση σε όλες τις αστικές και τις περιαστικές περιοχές· 6. προτρέπει τα κράτη μέλη να διασφαλίσουν ότι τα εθνικά σχέδια αποκατάστασης λαμβάνουν υπόψη τις ειδικές κοινωνικοοικονομικές, γεωγραφικές και περιβαλλοντικές συνθήκες και τα ειδικά χαρακτηριστικά της οικείας τοπικής περιοχής, της τοπικής κοινότητας και του περιφερειακού πλαισίου, καθώς και τις σχετικές ανάγκες αποκατάστασης, ιδίως σε σχέση με εξαιρετικά ευάλωτα οικοσυστήματα όπως οι εξόχως απόκεντρες περιφέρειες, τα νησιά, οι ορεινές περιοχές, οι τυρφώνες και οι υγρότοποι ή άλλες περιοχές πλούσιες σε ενδημικά ή απειλούμενα είδη, καθώς και με τα αστικά οικοσυστήματα· ζητεί στο νομοθέτημα για την αποκατάσταση της φύσης να δοθεί ρητή έμφαση στα ιδιαίτερα ευάλωτα οικοσυστήματα, αναγνωρίζοντας τις ιδιαίτερες συνθήκες τους και τις ανάγκες αποκατάστασης· 7. επιμένει να αναγνωριστεί η σημασία των βιοπολιτιστικών αλληλεπιδράσεων για τη διαμόρφωση των τοπικών ταυτοτήτων και για την προώθηση γεωργικών τοπίων υψηλής πολιτιστικής και φυσικής αξίας, καθότι αποτελούν σημαντικό παράγοντα για την επιτυχή ανασύνδεση της πολιτιστικής ταυτότητας με τα οικοσυστήματα σε παγκόσμιο επίπεδο· 8. εκφράζει την ικανοποίησή της για το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συμπεριέλαβε στο νομοθέτημα για την αποκατάσταση της φύσης εκτενή εκτίμηση επιπτώσεων που αφορά την εφαρμογή τόσο της επικουρικότητας όσο και της αναλογικότητας.
Το σκεπτικό που παρέχεται σε σχέση με την ευρωπαϊκή προστιθέμενη αξία των προτάσεων και την υλοποίηση των μέτρων που απορρέουν από τις αρμοδιότητες της ΕΕ στους τομείς του περιβάλλοντος και της κλιματικής αλλαγής συνάδει με τις αρχές της επικουρικότητας και της αναλογικότητας· Ωστόσο, η ΕτΠ επισημαίνει ότι δεν γίνεται διάκριση μεταξύ των άμεσων και των έμμεσων επιπτώσεων του άρθρου 6, όπως οι δημοσιονομικές επιπτώσεις και ο αντίκτυπος στην εσωτερική διοίκηση και το δικαστικό σύστημα του κράτους μέλους· 9. τονίζει τον ζωτικό ρόλο των οικοσυστημάτων ως αποθεμάτων άνθρακα και προστασίας από τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.
Αυτό απαιτεί όχι μόνο τον τερματισμό επιβλαβών πρακτικών, όπως η αποψίλωση των δασών, η σφράγιση της γης ή η εξόρυξη τύρφης, αλλά και στοχευμένη προστασία και ανασυγκρότηση, όπως η αποκατάσταση ρευμάτων, τυρφώνων και υγροτόπων· 10. τονίζει ότι ο κανονισμός πρέπει να λαμβάνει υπόψη τις διαφορετικές συνθήκες και πραγματικότητες τόσο σε εθνικό όσο και σε τοπικό επίπεδο, π.χ.
όσον αφορά τις διοικητικές μονάδες, την πυκνότητα και τη δομή των χώρων πρασίνου, καθώς και τις τοπικές και εθνικές ανάγκες· ως εκ τούτου, θα πρέπει να ενισχυθούν οι ολοκληρωμένες προσεγγίσεις για την ανάπτυξη των πόλεων και των κωμοπόλεων σε τοπικό επίπεδο, ενώ οι ορισμοί και οι απαιτήσεις πρέπει είναι σαφείς και συναφείς για ολόκληρη την Ένωση· 11. τονίζει την ανάγκη οι πόλεις και οι κωμοπόλεις να αυξήσουν την ανθεκτικότητά τους στην κλιματική αλλαγή μέσω της προστασίας, της προώθησης και της αποκατάστασης των γαλάζιων υποδομών μέσω της αναζωογόνησης καναλιών και ρευμάτων και της δημιουργίας μικρών υδάτινων ρευμάτων· καλεί τα κράτη μέλη, στο πλαίσιο του παρόντος κανονισμού, να διασφαλίσουν ότι όλες οι πόλεις και οι κωμοπόλεις με πληθυσμό άνω των 20 000 κατοίκων θα αναπτύξουν, θα εγκρίνουν και θα εφαρμόσουν σχέδια για την ταχεία επέκταση πράσινων και γαλάζιων περιοχών· Α.
Ενσωμάτωση και συνοχή των πολιτικών 12. επαναλαμβάνει τη σημασία της ενσωμάτωσης του νομοθετήματος για την αποκατάσταση της φύσης στις υφιστάμενες τοπικές, περιφερειακές και άλλες υποεθνικές πολιτικές και στρατηγικές, και τονίζει την ανάγκη για επαρκή μέσα και κατάλληλους μηχανισμούς, προκειμένου να ενισχυθούν ο υποχρεωτικός χαρακτήρας και ο ποιοτικός αντίκτυπος της νομοθεσίας σε τοπικό και σε υποεθνικό επίπεδο.
Παράλληλα, η ΕτΠ τονίζει ότι η ικανότητα των τοπικών και των περιφερειακών αρχών να συμβάλλουν στην επίτευξη των κοινών στόχων της φύσης μέσω της τοπικής γνώσης και τοπικών λύσεων πρέπει να ενισχυθεί και να μην παρεμποδίζεται.
Παρά τις διοικητικές δομές των LAU, οι αστικές περιοχές πρέπει να αντιμετωπίζονται ως λειτουργικές οντότητες· 13. τονίζει ότι, ειδικά σε τοπικό επίπεδο, τα μέτρα αποκατάστασης εντάσσονται στα μέτρα για την κλιματική αλλαγή και στον πολεοδομικό σχεδιασμό, τα οποία οι πόλεις πρέπει να εφαρμόσουν με φιλόδοξες πολιτικές που να υπερβαίνουν τους διοικητικούς φραγμούς, αξιολογώντας τη συνολική αποτελεσματικότητα κάθε μέτρου.