NL
27.4.2023
Publicatieblad van de Europese Unie
C 146/27
— Het EESC vraagt zich ook af of het goed is dat de IBAN-controle een puur facultatieve dienst is waarvoor de consument moet kiezen voor elke afzonderlijke transactie of voor al zijn/haar transacties.
In sommige situaties (bijv.
een mobiele betaling) kan de IBAN-controle erg lastig uit te voeren zijn en kan deze ook ten koste gaan van de gebruiksvriendelijkheid voor de betaler, die bij het initiëren van een overmaking dan elke keer een beslissing moet nemen en vaker moet klikken dan nodig is. — Het EESC zou graag zien dat de IBAN-controle niet beperkt blijft tot instantbetalingen, maar wordt uitgebreid tot klassieke overmakingen totdat zij door betalingsdienstaanbieders worden verricht. — Instellingen voor elektronisch geld en betalingsinstellingen vallen voorlopig buiten het toepassingsgebied van deze verordening.
Deze vrijstelling moet worden ingetrokken zodra deze instellingen toegang krijgen tot betalingssystemen, na de wijziging van de finaliteitsrichtlijn.
Niet-bancaire betalingsdienstaanbieders moeten onder de verordening vallen zolang hun betalingsdiensten het gebruik van een betaalrekening en het uitvoeren van overmakingen omvatten.
Tot het zover is moet worden verduidelijkt hoe de IBAN-controle en de aansprakelijkheidsregels worden toegepast wanneer deze derde partijen worden gebruikt om instantbetalingen te initiëren. 4.2.
Voor het welslagen van instantbetalingen in de EU is het van cruciaal belang dat de dienst toegankelijk is voor Europese consumenten en bedrijven.
Hoe meer betalingsdienstaanbieders instantbetalingen gaan aanbieden, hoe meer succes instantbetalingen in de EU dan ook zullen hebben.
Tegen deze achtergrond steunt het EESC het idee om instellingen voor elektronisch geld en betalingsinstellingen rechtstreeks aan betalingssystemen te laten deelnemen en ziet het ook mogelijkheden om het Commissievoorstel inzake instantbetalingen uit te breiden tot de zeven niet-eurolidstaten die deel uitmaken van de eengemaakte Europese markt.
4.3.
Het EESC vindt dat de Europese Commissie, naast de voorgestelde verordening:
— het mogelijk moet maken om klanten onmiddellijk elektronisch te informeren wanneer wordt vastgesteld dat de door de betaler verstrekte naam van de begunstigde niet overeenstemt met de naam van de houder van het IBAN of een andere gebruikte identificator.
Deze dienst moet verplicht zijn en er mogen geen specifieke kosten voor in rekening worden gebracht; — ervoor moet zorgen dat wanneer tijdens de IBAN-controle door de ontvangende bank een gebrek aan overeenstemming wordt ontdekt, deze bank dit meldt aan de verzendende bank.
Dan stelt de verzendende bank haar consument in kennis van deze discrepantie en wordt de betalingstransactie opgeschort; — ervoor moet zorgen dat wanneer een discrepantie wordt ontdekt en de consument besluit de instantbetaling toch te bevestigen, het voor de consument volkomen duidelijk is dat de verzendende bank niet langer aansprakelijk is als niet de juiste begunstigde is aangegeven; — gerichte maatregelen moet voorstellen om fraude beter te bestrijden, aangezien het IBAN alleen “geautoriseerde push-betalingen” betreft.
Dit kan gebeuren in coördinatie met de ontwikkeling van de Request to Pay-regeling, opgezet door de Europese Betalingsraad (European Payments Council), die ook de SCT Inst-regeling (regeling voor instantovermakingen) beheert. 5.
Sancties 5.1.
Een zeer groot deel van de grensoverschrijdende betalingen in euro wordt door betalingsdienstaanbieders ten onrechte geweigerd wegens problemen met de controle op de toepassing van sancties.
De overheidsinstanties die verantwoordelijk zijn voor de handhaving van sancties verstrekken betalingsdienstaanbieders informatie over de ondernemingen die het voorwerp zijn van sancties op grond van zeggenschap of eigendom.
Helaas komt het regelmatig voor dat overheidsinstanties van verschillende landen de criteria of de redenen voor een verandering van eigendom verschillend uitleggen en dat ze zich verschillend uiten over de toepassing van sancties op dergelijke ondernemingen.
Daardoor kan een onderneming in het ene land een sanctie opgelegd krijgen en in het andere land niet.
Volgende punten zijn daarom belangrijk: a) In de verordening zou bepaald en toegelicht moeten worden hoe kan worden gezorgd voor een uniforme toepassing van het EU-recht waar het gaat om de vraag: — hoe betalingsdienstaanbieders die in verschillende landen actief zijn dergelijke situaties moeten beoordelen en welke stappen zij moeten nemen; — hoe dergelijke informatie binnen de EU zal worden gedeeld; — hoe er in dergelijke gevallen zal worden omgegaan met de schadevergoedingskwestie.