18.4.2023
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
C 135/7
ix)
specimens die bestemd zijn voor gebruik voor rechtshandhavingsdoeleinden of in het kader van gerechtelijke procedures;
x)
delen en afgeleide producten van in gevangenschap geboren en gefokte tijgers die worden verplaatst wanneer: — het specimen onderdeel uitmaakt van een echte uitwisseling van culturele of artistieke goederen tussen gerenommeerde instellingen (bv. musea); of — de administratieve instantie van de betrokken lidstaat zich ervan heeft kunnen vergewissen dat het gaat om een erkend kunstwerk dat zo waardevol is dat het zeker niet voor andere doeleinden zal worden gebruikt; of — het specimen bestemd is voor onderzoek of onderwijs met het oog op het behoud of de instandhouding van de soort.
In geval van twijfel of wetenschappelijke onzekerheid kunnen de lidstaten, in het licht van het voorzorgsbeginsel en de doelstellingen van de wetgeving, altijd gebruikmaken van hun discretionaire bevoegdheid om de afgifte van een certificaat te weigeren.
Wanneer bepalingen in het nationaal recht van een EU-lidstaat de autoriteiten van die lidstaat niet toestaan de discretionaire bevoegdheid uit toe oefenen die hun krachtens artikel 8, lid 3, van Verordening (EG) nr.
338/97 is toegekend en aanvragen voor intra-EU-certificaten voor de commerciële handel in levende, in gevangenschap geboren en gefokte tijgers en in delen en afgeleide producten daarvan te weigeren wanneer aan de voorwaarden van artikel 8, lid 3, van Verordening (EG) nr.
338/97 is voldaan en wanneer specimens binnen de EU voor niet-commerciële doeleinden worden verhandeld, moet de Cites-beheersinstantie van de lidstaat een risicogebaseerde aanpak volgen en bij de behandeling van aanvragen voor intra-EU-certificaten een zo groot mogelijke zorgvuldigheid betrachten.
In artikel 66 van Verordening (EG) nr.
865/2006 van de Commissie is bepaald dat levende specimens individueel moeten worden gemerkt voordat een intra-EU-certificaat wordt afgegeven.
Voor levende tijgers wordt aanbevolen als primaire markeringstechniek een microchip te gebruiken.
De lidstaten moeten het gebruik overwegen van een combinatie van twee verschillende identificatie- of markeringstechnieken, met inbegrip van individuele DNA-profilering, indien van toepassing.
De beschrijving van het levende specimen en/of de relevante delen en afgeleide producten op het certificaat moet voldoende gedetailleerd zijn om te garanderen dat het alleen voor dat specifieke specimen kan worden gebruikt en niet voor het witwassen van andere specimens.
Tot slot moeten certificaten voor handel binnen de EU “transactiespecifiek” zijn, dat wil zeggen dat zij alleen betrekking hebben op één enkele transactie, om ervoor te zorgen dat het certificaat alleen geldig is voor de in vak 1 van het certificaat genoemde houder.
Deze aanbeveling is gebaseerd op artikel 11, lid 3, tweede alinea, van Verordening (EG) nr.
865/2006, waarin een lidstaat wordt toegestaan “een transactiespecifiek certificaat af te geven indien zij van oordeel is dat er andere factoren in samenhang met de instandhouding van de soort pleiten tegen de afgifte van een specimenspecifiek certificaat”, zoals beschreven in afdeling 1, punt a) van deze richtsnoeren.
c) Aanvullende aanbeveling aan de lidstaten Aanbevolen wordt dat de Cites-beheersinstanties van lidstaten gegevens verzamelen en bijhouden over de aantallen tijgers die in het hele land in gevangenschap worden gehouden, met inbegrip van vergunninghoudende zoölogische instellingen, reservaten en opvangcentra, circussen en reizende tentoonstellingen, en eventueel andere particuliere faciliteiten.
Alle faciliteiten moeten worden verzocht nadere gegevens te verstrekken over eventuele wijzigingen in hun inventarissen, zodat de autoriteiten over actuele informatie beschikken.
Om deze maatregel ten uitvoer te leggen, moeten de EU-lidstaten regelmatig inventarissen opstellen van alle faciliteiten die tijgers in hun land houden, en samenwerken met relevante organisaties, zoals de Europese Vereniging van dierentuinen en aquaria, met het oog op beste praktijken bij het opstellen van dergelijke inventarissen.
De administratieve instanties moeten deze gegevens beschikbaar stellen aan alle relevante autoriteiten.