C 112/28
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
27.3.2023
Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów
Żądania wnoszącego odwołanie — uchylenie wyroku Sądu z dnia 30 listopada 2022 r. w sprawach połączonych T-316/14 RENV i T-148/19 w zakresie, w jakim oddalano w nim skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/513 (1) z dnia 26 marca 2015 r., rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/1325 (2) z dnia 31 lipca 2015 r., rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/2425 (3) z dnia 21 grudnia 2015 r., rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/1127 (4) z dnia 12 lipca 2016 r., rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/150 (5) z dnia 27 stycznia 2017 r., rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/1420 (6) z dnia 4 sierpnia 2017 r., decyzji Rady (WPZiB) 2019/25 (7) z dnia 8 stycznia 2019 r. oraz decyzji Rady (WPZiB) 2019/1341 (8) z dnia 8 sierpnia 2019 r. w zakresie, w jakim dotyczą one PKK (znanej również pod nazwami KADEK i KONGRA-GEL);
— wydanie ostatecznego orzeczenia w kwestiach będących przedmiotem niniejszego odwołania i stwierdzenie nieważności tych rozporządzeń wykonawczych i decyzji w zakresie, w jakim dotyczą one PKK (znanej również pod nazwami KADEK i KONGRA-GEL);
— obciążenie Rady kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w związku z niniejszym odwołaniem oraz z postępowaniem w sprawach połączonych T-316/14 RENV i T-148/19 wraz z odsetkami.
Zarzuty i główne argumenty Wnosząca odwołanie utrzymuje, że w zaskarżonym wyroku Sąd popełnił błędy w następujących kwestiach:
I.
Sąd naruszył prawo w odniesieniu do art. 1 ust.
3 akapit pierwszy wspólnego stanowiska 2001/931 (9) (zwanego dalej „WS 931”), w szczególności co się tyczy dokonanej w wyroku wykładni „celów” i zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie.
Sąd błędnie uznał, że należy oddalić zarzut dotyczący naruszenia art. 1 ust.
3 WS 931.
II.
Sąd błędnie orzekł, że Rada mogła oprzeć się na decyzji ministra spraw wewnętrznych Zjednoczonego Królestwa z dnia 29 marca 2001 r. (zwanej dalej „decyzja UK 2001 r.”) jako decyzji w rozumieniu art. 1 ust.
4 WS 931, ponieważ nie jest jasne, czy wydarzenia wskazane w uzasadnieniach w związku z decyzją UK z 2001 r. leżą u podstaw decyzji UK z 2001 r., wydarzenia te nie są już aktualne i nie pozwalają na stwierdzenie, że wnosząca odwołanie jest grupą terrorystyczną w rozumieniu tego przepisu.
Sąd błędnie uznał, że należy oddalić zarzut dotyczący naruszenia art. 1 ust.
3 i art. 1 ust.
4 WS 931 w zakresie, w jakim zaskarżone środki zostały oparte na decyzji UK z 2001 r.
III.
Sąd błędnie orzekł, że w ramach dokonanego przez Radę przeglądu dochowano obowiązków wynikających z art. 1 ust.
6 WS 931, że został on przeprowadzony w należytej formie oraz że zarzut wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym art. 1 ust.
6 został naruszony przez Radę, należy oddalić w odniesieniu do aktów z lat 2015–2017 i decyzji z 2019 r.
IV.
Sąd naruszył prawo w odniesieniu do zasady proporcjonalności i błędnie zastosował ją w niniejszej sprawie.