C 112/28
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
27.3.2023
Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie, Europese Commissie, Franse Republiek, Koninkrijk der Nederlanden
Conclusies — het arrest van het Gerecht van 30 november 2022 in de gevoegde zaken T-316/14 RENV en T-148/19 vernietigen voor zover het de afwijzing inhoudt van de vorderingen tot nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2015/513 van de Raad van 26 maart 2015 (1), uitvoeringsverordening (EU) 2015/1325 van de Raad van 31 juli 2015 (2), uitvoeringsverordening (EU) 2015/2425 van de Raad van 21 december 2015 (3), uitvoeringsverordening (EU) 2016/1127 van de Raad van 12 juli 2016 (4), uitvoeringsverordening (EU) 2017/150 van de Raad van 27 januari 2017 (5), uitvoeringsverordening (EU) 2017/1420 van de Raad van 4 augustus 2017 (6), besluit (GBVB) 2019/25 van de Raad van 8 januari 2019 (7), en besluit (GBVB) 2019/1341 van de Raad van 8 augustus 2019 (8) voor zover zij betrekking hebben op de PKK (ook KADEK of KONGRA-GEL genoemd);
— definitief uitspraak doen in de zaken waarop deze hogere voorziening betrekking heeft en deze uitvoeringsver­ ordeningen en besluiten nietig verklaren voor zover zij betrekking hebben op de PKK (ook KADEK of KONGRA-GEL genoemd);
— de Raad verwijzen in de kosten van rekwirante met betrekking tot de onderhavige hogere voorziening en de gevoegde zaken T-316/14 RENV en T-148/19, met rente.
Middelen en voornaamste argumenten Rekwirante betoogt dat het Gerecht op de volgende punten blijk heeft gegeven van een onjuiste beoordeling in het bestreden arrest:
I.
Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting betreffende artikel 1, lid 3, eerste alinea, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931 (9) (hierna: “GS 931”), met name wat betreft de uitlegging van de daarin genoemde “doelen” en de toepassing van die bepaling.
Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat het betoog inzake schending van artikel 1, lid 3, van GS 931 moest worden afgewezen.
II.
Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat de Raad zich kon baseren op het besluit van de Home Secretary (minister van Binnenlandse Zaken) van het Verenigd Koninkrijk van 29 maart 2001 (hierna: “VK-besluit van 2001”) voor artikel 1, lid 4, van GS 931, aangezien niet duidelijk is of de gebeurtenissen die worden genoemd in de memorie van toelichting op het VK-besluit van 2001 een onderbouwing vormen voor dat besluit, aangezien die gebeurtenissen te lang geleden zijn en er niet uit kan worden geconcludeerd dat rekwirante een terroristische groepering was in de zin van dat artikel.
Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat het betoog inzake schending van artikel 1, leden 3 en 4, van GS 931, voor zover de bestreden maatregelen gebaseerd waren op het VK-besluit van 2001, moest worden afgewezen.
III.
Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat de herbeoordeling door de Raad voldeed aan de verplichtingen krachtens artikel 1, lid 6, van GS 931, dat die naar behoren was uitgevoerd en dat het betoog van rekwirante dat artikel 1, lid 6, was geschonden door de Raad voor wat betreft de maatregelen van 2015 tot en met 2017 en de besluiten van 2019 moest worden afgewezen.
IV.
Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting betreffende het evenredigheidsbeginsel en heeft dit beginsel onjuist toegepast.