EL
C 112/18
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
27.3.2023
Αιτήματα Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο: — να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση· — να καταδικάσει την πρωτοδίκως προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα των υποθέσεων T-371/20 και T-554/20, καθώς και στα έξοδα της παρούσας αναιρετικής διαδικασίας.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβάλλει δύο λόγους. 1.
Το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένα την έννοια του «θέμα[τος] επί του οποίου [το εν λόγω θεσμικό όργανο] δεν έχει αποφασίσει» του άρθρου 4, παράγραφος 3, εδάφιο 1, του κανονισμού 1049/2001.
Το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένα την έννοια του «θέμα[τος] επί του οποίου [το εν λόγω θεσμικό όργανο] δεν έχει αποφασίσει» καθόσον έκρινε ότι το άρθρο 4, παράγραφος 3, εδάφιο 1, του κανονισμού 1049/2001 εφαρμόζεται μόνο σε ζητήματα που έχουν ήδη υποβληθεί ή πρόκειται να υποβληθούν άμεσα προς διαβούλευση εντός του θεσμικού οργάνου. 2.
Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα κατά την εκτίμηση του «εάν η γνωστοποίηση του εγγράφου θα έθιγε σοβαρά την οικεία διαδικασία λήψης αποφάσεων» κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001.
Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως υποδιαιρείται σε δύο σκέλη.
Πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο υποκατέστησε με τη δική του ερμηνεία εκείνη των προσβαλλομένων αποφάσεων και παρέθεσε αντιφατική αιτιολογία.
Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε εσφαλμένα ότι ο κανονισμός (ΕΕ) 182/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη θέσπιση κανόνων και γενικών αρχών σχετικά με τους τρόπους ελέγχου από τα κράτη μέλη της άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων από την Επιτροπή και οι Πρότυποι Διαδικαστικοί Κανόνες για τις Επιτροπές δεν είναι κρίσιμοι για την εκτίμηση του «εάν η γνωστοποίηση του εγγράφου θα έθιγε σοβαρά την οικεία διαδικασία λήψης αποφάσεων».
Επιπλέον, δεν χρησιμοποίησε ορθά νομικά κριτήρια για την αξιολόγηση των κρίσιμων παραγόντων και δεν συνεκτίμησε τους κρίσιμους παράγοντες ως μέρος ενός συνόλου συγκλινουσών αποδείξεων.
Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Tribunal de première instance de Liège (Βέλγιο) στις 2 Δεκεμβρίου 2022 — Casino de Spa SA κ.λπ.
(Υπόθεση C-741/22) (2023/C 112/25) Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική Αιτούν δικαστήριο Tribunal de première instance de Liège
Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης Προσφεύγουσες: Casino de Spa SA κ.λπ.
Καθού: État belge (SPF Finances)
Προδικαστικά ερωτήματα 1) Έχουν το άρθρο 135, παράγραφος 1, στοιχείο θʹ, της οδηγίας 2006/112 του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας, και η αρχή της ουδετερότητας την έννοια ότι αντιτίθενται στη διαφορετική μεταχείριση εκ μέρους κράτους μέλους, αν υποτεθεί ότι πρόκειται για παρόμοιες παροχές υπηρεσιών, των διαδικτυακών λαχείων της Loterie nationale, δημόσιου φορέα, τα οποία απαλλάσσονται από τον φόρο προστιθέμενης αξίας, και των λοιπών διαδικτυακών τυχερών παιγνίων που παρέχουν ιδιώτες επιχειρηματίες τα οποία υπόκεινται στον φόρο προστιθέμενης αξίας;