PL
13.3.2023
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 94/19
Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 21 września 2022 r. w sprawie T-95/21, Portugalia/Komisja, wniesione w dniu 30 listopada 2022 r. przez Republikę Portugalską (Sprawa C-736/22 P) (2023/C 94/21) Język postępowania: portugalski Strony Wnosząca odwołanie: Republika Portugalska (przedstawiciele: P. Barros da Costa, L. Borrego i A. Soares de Freitas, pełnomocnicy, których wspierali adwokaci M. Gorjão-Henriques i A. Saavedra) Druga strona postępowania: Komisja Europejska
Żądania wnoszącej odwołanie Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o: — uchylenie wyroku Sądu z dnia 21 września 2022 r., Portugalia/Komisja (sprawa T-95/21, EU:T:2022:567), w drodze którego oddalono skargę Republiki Portugalskiej o stwierdzenia nieważności art. 1 oraz art. 4–6 decyzji Komisji Europejskiej C(2020) 8550 final z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie systemu pomocy SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) wdrożonej przez Portugalię na rzecz Zona Franca da Madeira (wolnej strefy Madery, zwanej „ZFM”) – System III (1); — obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania, włącznie z kosztami Republiki Portugalskiej oraz kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego (T-95/21 R).
Zarzuty i główne argumenty 1.
Naruszenie prawa w odniesieniu do zastosowania art. 108 ust.
1 TFUE i rozporządzenia (UE) 2015/1589 (2) (art. 1 lit. b) (ii) oraz art. 21–23), ponieważ w niniejszej sprawie chodzi o pomoc istniejącą a nie o nową pomoc.
— System III obowiązujący w ramach ZFM stanowi regulację dotyczącą pomocy istniejącej (a nie nowej pomocy), który został zatwierdzony przez Komisję w jej decyzjach z 2007 r. i z 2013 r.
Sąd naruszył prawo w ten sposób, że nie zobowiązał Komisji do poddania systemu III obowiązującego w ramach ZFM procedurze przeglądu istniejącej pomocy, o której mowa w art. 108 ust.
1 TFUE i w art. 21–23 rozporządzenia (UE) 2015/1589. 2.
Naruszenie prawa w zakresie, w jakim dokonano błędnej wykładni wymogu pochodzenia zysków, do których stosuje się obniżony podatek od osób prawnych oraz w zakresie, w jakim system mający zastosowanie do ZFM został wdrożony zgodnie z decyzjami Komisji z 2007 r. i 2013 r. oraz art. 107 i 108 TFUE. — Wymóg, aby zyski pochodziły z działalności faktycznie i fizycznie prowadzonej na Maderze, nie może być interpretowany w ten sposób, że należy uwzględniać jedynie dodatkowe koszty ponoszone przez przedsiębiorstwa zarejestrowane w ZFM, które były związane z faktem, że znajdują się one w regionie najbardziej oddalonym, że korzyści podatkowe mogą być przyznane jedynie w odniesieniu do zysków tych przedsiębiorstw, które pochodzą z transakcji bezpośrednio obciążonych tymi dodatkowymi kosztami oraz że wyłączona jest działalność prowadzona poza Maderą przez przedsiębiorstwa prowadzące działalność międzynarodową i zarejestrowane w ZFM. 3.
Naruszenie prawa wynikające z braku/niedostatecznego/sprzecznego uzasadnienia – Brak spójności między międzynarodowymi wymogami prawnymi OECD w dziedzinie opodatkowania a wykładnią pojęcia „działalność faktycznie i fizycznie [prowadzona] w regionie”. — Sąd dopuścił się naruszenia prawa poprzez nie wyjaśnienie spójności pomiędzy międzynarodowymi wymogami prawnymi OECD (i UE) w dziedzinie opodatkowania a wykładnią pojęcia „działalność faktycznie i fizycznie [prowadzona] w regionie” w kontekście systemu pomocy państwa. 4.
Naruszenie prawa w ramach wykładni przesłanki „działalność faktycznie i fizycznie prowadzonej w regionie” z uwagi na nieuwzględnienie orzecznictwa Trybunału w zakresie głównego ośrodka podstawowej działalności, efektu mnożnikowego (spillover effect) i podstawowych wolności.