PL
6.2.2023
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 45/19
— ponadto zasądzenie od ESMA na rzecz skarżących odszkodowania za utratę zamówienia w wysokości 3 500 000 EUR za dwa pierwsze lata realizacji umowy.
W przypadku gdyby umowa została przedłużona, jak zostało przewidziane w dokumentacji, skarżące żądają dodatkowej kwoty odpowiadającej całkowitemu czasowi obowiązywania umowy na podstawie rocznej kwoty 1 750 000 EUR, po odliczeniu kwot odpowiadających ewentualnie marży brutto poszczególnych umów, które byłyby realizowane przez skarżące w charakterze drugiego kontrahenta w kaskadzie, przy czym wszystkie kwoty należy podwyższyć o odsetki; — tytułem żądania ewentualnego, na wypadek gdyby Trybunał orzekł, że skarżący nie mają prawa do odszkodowania za wszystkie szkody poniesione z powodu wydania przez ESMA niezgodnych z prawem decyzji, skarżący żądają odszkodowania z tytułu utraty szansy w wysokości 400 000 EUR wraz z odsetkami; — obciążenie ESMA kosztami zastępstwa procesowego oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi w ramach niniejszej skargi, nawet w przypadku oddalenia niniejszej skargi.
Zarzuty i główne argumenty Na poparcie skargi skarżące podnoszą dwa zarzuty. 1.
Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia rozporządzenia finansowego (1) i specyfikacji zamówienia: cena zaproponowana przez pierwszego kontrahenta w kaskadzie jest rażąco niska, ponieważ profile zawodowe wycenione są poniżej płacy minimalnej w Niemczech i w Grecji.
Z tych samych powodów skarżące powołują się na naruszenie specyfikacji warunków zamówienia, a także zasad przejrzystości i dobrej administracji. 2.
Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, prawa do skutecznego środka prawnego i istotnego wymogu proceduralnego. — Pierwsza część drugiego zarzutu nieważności: naruszenie obowiązku uzasadnienia, niewystarczające uzasadnienie; — Druga część drugiego zarzutu nieważności: naruszenie zasady prawa do skutecznego środka prawnego i naruszenie istotnego wymogu proceduralnego.
(1)
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).
Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2022 r. – Sboarina/Parlament (Sprawa T-761/22) (2023/C 45/28) Język postępowania: włoski Strony Strona skarżąca: Gabriele Sboarina (Werona, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Paniz) Strona pozwana: Parlament Europejski
Żądania Strona skarżąca wnosi do Sądu o: — stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie „Zmiany ustalania uprawnień emerytalnych byłego posła włoskiego do Parlamentu Europejskiego”, doręczonej pismem z dnia 21 września 2022 r. otrzymanym w dniu 28 października 2022 r., wydanej przez Dyrekcję Generalną ds. Finansów Parlamentu Europejskiego i dotyczącej „Ponownego określenia uprawnień emerytalnych w następstwie decyzji nr 150 z dnia 3 marca 2022 r. wydanej przez prezydium kongresu deputowanych” doręczonej skarżącemu, a także stwierdzenie nieważności ponownego ustalenia i ponownego obliczenia wysokości świadczenia emerytalnego wypłacanego skarżącemu przez Parlament Europejski oraz wszelkich aktów wcześniejszych i późniejszych;