EL
6.2.2023
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 45/19
— επιπλέον, να υποχρεώσει την ΕΑΚΑΑ να καταβάλει στις προσφεύγουσες-ενάγουσες αποζημίωση ποσού ύψους 3 500 000 ευρώ λόγω απώλειας συμβάσεων για τα δύο πρώτα έτη εκτέλεσης της σύμβασης.
Σε περίπτωση παράτασης της διάρκειας της σύμβασης, όπως ειδικώς προβλέπεται, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες ζητούν την καταβολή του επιπρόσθετου ποσού που αντιστοιχεί στη συνολική διάρκεια της σύμβασης, βάσει ετήσιου ποσού ύψους 1 750 000 ευρώ, αφαιρουμένου του ποσού που ενδεχομένως αντιστοιχεί στο ακαθάριστο κέρδος από συγκεκριμένες συμβάσεις που θα εκτελεστούν από τις προσφεύγου­ σες-ενάγουσες ως δεύτερες στην κατάταξη της διαδοχής ανάθεσης, πλέον τόκων επί όλων των ανωτέρω αναφερόμενων ποσών· — επικουρικώς, σε περίπτωση που το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώσει ότι οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν δικαιούνται αποζημίωση του συνολικού ποσού της ζημίας που υπέστησαν από τις προσβαλλόμενες παράνομες αποφάσεις της ΕΑΚΑΑ, ζητούν αποζημίωση ποσού ύψους 400 000 ευρώ, πλέον τόκων, λόγω απώλειας ευκαιρίας· — να καταδικάσει την ΕΑΚΑΑ στα δικαστικά και λοιπά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι προσφεύγουσες-ενάγουσες σε σχέση με την παρούσα προσφυγή-αγωγή, ακόμη και αν αυτή απορριφθεί.
Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα Προς στήριξη της προσφυγής-αγωγής οι προσφεύγουσες-ενάγουσες προβάλλουν δύο λόγους. 1.
Με τον πρώτο λόγο προβάλλεται παράβαση του δημοσιονομικού κανονισμού (1) και της συγγραφής υποχρεώσεων: Η τιμή που προσέφερε ο πρώτος στην κατάταξη ανάδοχος στο πλαίσιο της διαδοχικής ανάθεσης συμβάσεων είναι υπερβολικά χαμηλή για τα συγκεκριμένα επαγγελματικά προφίλ, καθόσον τιμολογούνται κάτω του κατώτατου νόμιμου μισθού στη Γερμανία και την Ελλάδα.
Για τους ίδιους λόγους, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες προβάλλουν παράβαση της συγγραφής υποχρεώσεων και παραβίαση των αρχών της διαφάνειας και της χρηστής διοίκησης. 2.
Με τον δεύτερο λόγο προβάλλεται παράβαση της υποχρέωσης αιτιολογήσεως, προσβολή του δικαιώματος αποτελεσματικής προσφυγής και παράβαση ουσιώδους τύπου της διαδικασίας. — πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως: παράβαση της υποχρέωσης αιτιολογήσεως, ανεπαρκής αιτιολόγηση — δεύτερο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως: παραβίαση της αρχής που αφορά το δικαίωμα αποτελεσματικής προσφυγής και παράβαση ουσιώδους τύπου της διαδικασίας.
(1)
Κανονισμός (ΕΕ, Ευρατόμ) 2018/1046 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Ιουλίου 2018, σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης, την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΕ) αριθ.
1296/2013, (ΕΕ) αριθ.
1301/2013, (ΕΕ) αριθ.
1303/2013, (ΕΕ) αριθ.
1304/2013, (ΕΕ) αριθ.
1309/2013, (ΕΕ) αριθ.
1316/2013, (ΕΕ) αριθ.
223/2014, (ΕΕ) αριθ.
283/2014 και της απόφασης αριθ.
541/2014/ΕΕ και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) αριθ.
966/2012 (ΕΕ 2018 L 193, σ. 1).
Προσφυγή-αγωγή της 7ης Δεκεμβρίου 2022 — Sboarina κατά Κοινοβουλίου (Υπόθεση T-761/22) (2023/C 45/28) Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική Διάδικοι Προσφεύγων-ενάγων: Gabriele Sboarina (Βερόνα, Ιταλία) (εκπρόσωπος: M. Paniz, δικηγόρος) Καθού-εναγόμενο: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Αιτήματα Ο προσφεύγων-ενάγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο: — να ακυρώσει την απόφαση «Τροποποίηση και καθορισμός των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων Ιταλών πρώην μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου», η οποία κοινοποιήθηκε με έγγραφο της 21ης Σεπτεμβρίου 2022, το οποίο παρελήφθη στις 5 Οκτωβρίου 2022, αποσταλέν από τη Γενική Διεύθυνση Οικονομικών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με αντικείμενο: «Επαναπροσδιορισμός των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων κατόπιν της απόφασης αριθ.
150 του Προεδρείου του Ιταλικού Κοινοβουλίου της 3ης Μαρτίου 2022», που γνωστοποιήθηκε στον προσφεύγοντα-ενάγοντα, και να ακυρώσει τον επαναπροσδιορισμό και εκ νέου υπολογισμό της σύνταξης που χορηγείται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στον προσφεύγοντα-ενάγοντα καθώς και κάθε άλλη προγενέστερη και/ή συνακόλουθη πράξη·