L 333/98
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
27.12.2022
(94)
De lidstaten kunnen de rol van de bevoegde autoriteiten voor vertrouwensdiensten toewijzen aan de toezichthoudende organen uit hoofde van Verordening (EU) nr.
910/2014 om de voortzetting van de huidige praktijken te waarborgen en voort te bouwen op de bij de toepassing van die verordening opgedane kennis en ervaring.
In een dergelijk geval moeten de uit hoofde van deze richtlijn bevoegde autoriteiten nauw en tijdig samenwerken met die toezichthoudende organen door relevante informatie uit te wisselen om doeltreffend toezicht te waarborgen en om ervoor te zorgen dat verleners van vertrouwensdiensten zich houden aan de eisen van deze richtlijn en Verordening (EU) nr.
910/2014.
In voorkomend geval moet het CSIRT of de bevoegde autoriteit uit hoofde van deze richtlijn het toezichthoudend orgaan uit hoofde van Verordening (EU) nr.
910/2014 onmiddellijk informeren over alle gemelde significante cyberdreigingen of -incidenten met gevolgen voor vertrouwensdiensten, evenals over alle gevallen waarin een verlener van vertrouwensdiensten inbreuk pleegt op deze richtlijn.
Voor de rapportage kunnen de lidstaten in voorkomend geval een beroep doen op het centrale contactpunt dat is ingesteld om te komen tot een gemeenschappelijke en automatische melding van incidenten aan zowel het toezichthoudend orgaan uit hoofde van Verordening (EU) nr.
910/2014 als het CSIRT of de bevoegde autoriteit uit hoofde van deze richtlijn.
(95)
In voorkomend geval en om onnodige verstoringen te voorkomen, moet bij de omzetting van deze richtlijn rekening worden gehouden met de bestaande nationale richtsnoeren die zijn vastgesteld voor de omzetting van de in de artikelen 40 en 41 van Richtlijn (EU) 2018/1972 vastgestelde regels met betrekking tot beveiligingsmaatregelen, waarbij moet worden voortgebouwd op de uit hoofde van Richtlijn (EU) 2018/1972 opgedane kennis en vaardigheden inzake beveiligingsmaatregelen en meldingen van incidenten.
Enisa kan ook richtsnoeren inzake beveiligingseisen en inzake rapportageverplichtingen opstellen voor aanbieders van openbare elektronischecommu­ nicatienetwerken of van openbare elektronischecommunicatiediensten, om de harmonisatie en overgang te vergemakkelijken en verstoringen tot een minimum te beperken.
De lidstaten kunnen de rol van de bevoegde autoriteiten voor elektronische communicatie toewijzen aan de nationale regelgevende instanties uit hoofde van Richtlijn (EU) 2018/1972 om de voortzetting van de huidige praktijken te waarborgen en voort te bouwen op de met de uitvoering van die richtlijn opgedane kennis en ervaring.
(96)
Gezien het toenemende belang van nummeronafhankelijke interpersoonlijke communicatiediensten als gedefinieerd in Richtlijn (EU) 2018/1972, moet ervoor worden gezorgd dat ook voor dergelijke diensten passende beveiligingseisen gelden, gelet op hun specifieke aard en economisch belang.
Nu het aanvalsoppervlak blijft groeien, worden nummeronafhankelijke interpersoonlijke communicatiediensten, zoals berichtendiensten, wijdverbreide aanvalsvectoren.
Kwaadwillende daders maken gebruik van platforms om te communiceren met slachtoffers en hen ertoe aan te zetten gecompromitteerde webpagina’s te openen, waardoor de kans toeneemt op incidenten waarbij onrechtmatig gebruik van persoonsgegevens en, bij uitbreiding, de beveiliging van netwerk- en informatiesystemen betrokken is.
Aanbieders van nummeronafhankelijke interpersoonlijke communicatiediensten moeten zorgen voor een beveiligingsniveau van de netwerk- en informatiesystemen dat is afgestemd op de risico’s.
Aangezien aanbieders van nummeronafhankelijke interpersoonlijke communicatiediensten normaal gesproken geen daadwerkelijke controle uitoefenen op de overdracht van signalen over netwerken, kunnen de risico’s in sommige opzichten als lager worden beschouwd voor dergelijke diensten dan voor traditionele elektronischecommunicatiediensten.
Hetzelfde geldt voor interpersoonlijke communicatiediensten als gedefinieerd in Richtlijn (EU) 2018/1972 die gebruikmaken van nummers en die geen daadwerkelijke controle uitoefenen op de signaaloverdracht.
(97)
De interne markt is meer dan ooit afhankelijk van het functioneren van het internet.
De diensten van vrijwel alle essentiële en belangrijke entiteiten zijn afhankelijk van via het internet verleende diensten.
Om voor een soepele dienstverlening door essentiële en belangrijke entiteiten te zorgen, is het van belang dat alle aanbieders van openbare elektronischecommunicatienetwerken over passende maatregelen voor het beheer van cyberbeveili­ gingsrisico’s beschikken en significante incidenten in verband daarmee melden.
De lidstaten moeten ervoor zorgen dat de beveiliging van de openbare elektronischecommunicatienetwerken wordt gehandhaafd en dat hun wezenlijke veiligheidsbelangen worden beschermd tegen sabotage en spionage.
Aangezien de internationale connectiviteit de op het concurrentievermogen gerichte digitalisering van de Unie en haar economie verbetert en versnelt, moeten incidenten in verband met onderzeese communicatiekabels worden gemeld aan het CSIRT of, in voorkomend geval, de bevoegde autoriteit.
De nationale cyberbeveiligingsstrategie moet in voorkomend geval worden afgestemd op de cyberbeveiliging van onderzeese communicatiekabels en om het hoogste niveau van bescherming daarvan te waarborgen, moet zij een inventarisatie omvatten van mogelijke cyberbeveiligingsrisico’s en beperkende maatregelen.