L 302/80
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
22.11.2022
Sztuczną(-e) sieć(-ci) asymetryczną(-e) montuje się bezpośrednio na płaszczyźnie uziemiającej.
Osłony sztucznej (-ych) sieci asymetrycznej(-ych) mocuje się do płaszczyzny uziemiającej (ALSE) lub łączy z uziemieniem ochronnym (OTS, np. prętem uziemiającym).
Port pomiarowy każdej sztucznej sieci asymetrycznej musi być zamknięty obciążeniem 50 Ω.
W przypadku zastosowania stacji ładującej sztuczne sieci asymetryczne nie są wymagane dla portów sygnało­ wych/sterujących lub portów sieci przewodowej.
Lokalne/prywatne przewody komunikacyjne pomiędzy pojazdem a stacją ładującą muszą być podłączone do urządzeń powiązanych po stronie stacji ładującej, aby działały zgodnie z założeniem.
Jeżeli komunikacja jest emulowana i jeżeli obecność sztucznej sieci asymet­ rycznej uniemożliwia prawidłową komunikację, nie należy stosować sztucznych sieci asymetrycznych.
2.4.4.
Wiązka przewodów ładujących lokalnej/prywatnej komunikacji Wiązkę przewodów ładujących lokalnej/prywatnej komunikacji umieszcza się w linii prostej między sztuczną (-ymi) siecią(-ami) zasilającą(-ymi)/sztuczną(-ymi) siecią(-ami) ładowania prądem stałym/sztuczną(-ymi) siecią (-ami) asymetryczną(-ymi) a gniazdem ładowania pojazdu i prowadzi się ją prostopadle do osi wzdłużnej pojazdu (zob. rys.
3f i rys. 3g).
Przewidywana długość wiązek od strony sztucznej(-ych) sieci zasilającej(-ych) do strony pojazdu powinna wynosić 0,8 (+0,2 / -0) m.
W przypadku dłuższej wiązki przewodów naddatek układa się w harmonijkę o szerokości poniżej 0,5 m.
Jeżeli jest to niepraktyczne ze względu na objętość lub sztywność wiązki przewodów lub ze względu na to, że badania przeprowadzane są w instalacji użytkownika, to sposób ułożenia nadmiaru wiązki należy szczegółowo opisać w sprawozdaniu z badania.
Wiązka przewodów ładujących lokalnej/prywatnej komunikacji po stronie pojazdu musi zwisać pionowo w odległości 100 (+200/-0) mm od nadwozia pojazdu.
Całą wiązkę przewodów umieszcza się na nieprzewodzącym materiale o niskiej przenikalności elektrycznej względnej (stałej dielektrycznej) (εr ≤ 1,4) na wysokości 100 ± 25 mm nad płaszczyzną uziemiającą (ALSE) lub podłogą (OTS).
3.
Punkt odniesienia
3.1.
Do celów niniejszego załącznika punktem odniesienia jest punkt, w którym ustalane jest natężenie pola i który określa się następująco:
3.2.
Dla pojazdów kategorii M, N, O, T, R i S – według normy ISO 11451-2.
3.3.
Dla pojazdów kategorii L:
3.3.1.
w odległości co najmniej 2 m w kierunku poziomym od centrum fazowego anteny lub w odległości co najmniej 1 m w kierunku pionowym od elementów promieniujących instalacji przewodów transmisyjnych;
3.3.2.
na linii środkowej pojazdu (płaszczyzna symetrii wzdłużnej);
3.3.3.
na wysokości 1,0 ± 0,05 m powyżej płaszczyzny, na której spoczywa pojazd, lub 2,0 ± 0,05 m, jeżeli mini­ malna wysokość dachu każdego pojazdu z serii modeli przekracza 3,0 m;
3.3.4.
w odległości 1,0 ± 0,2 m za pionową linią środkową koła przedniego pojazdu (punkt C na rysunku 1 w dodatku 1 do niniejszego załącznika) w przypadku pojazdów trzykołowych; lub w odległości 0,2 ± 0,2 m za pionową linią środkową koła przedniego pojazdu (punkt D na rysunku 2 w dodatku 1 do niniejszego załącznika) w przypadku pojazdów dwukołowych.