L 200/206
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
29.7.2022
(326) Gelet op het bovenstaande stelt de Commissie vast dat het bedrag van de compensatie aan Laziomar gedurende de periode van verlenging van de initiële overeenkomst niet tot overcompensatie heeft geleid en dat de toepasselijke voorschriften van punt 2.8 van de DAEB-kaderregeling zijn nageleefd.
5.3.7.
De voorrang bij het aanmeren (327) In artikel 19-ter, lid 21, van de wet van 2009 wordt duidelijk aangegeven dat de voorrang bij het aanmeren noodzakelijk was om de territoriale continuïteit met de eilanden te waarborgen alsook in het licht van de openbaredienstverplichtingen van de ondernemingen van de voormalige Gruppo Tirrenia (inclusief Laziomar).
Als de met de openbaredienstverplichtingen belaste ondernemingen geen voorrang bij het aanmeren zouden hebben gehad, zouden zij namelijk op hun beurt moeten wachten alvorens te kunnen aanmeren en daardoor vertraging oplopen, hetgeen indruist tegen de bedoeling om consumenten van betrouwbare en gemakkelijke verbindingen te voorzien.
Een vaste dienstregeling is uiteraard onmisbaar om tegemoet te komen aan de mobiliteitsbehoeften van de eilandbevolking en bij te dragen aan de economische ontwikkeling van de betreffende eilanden.
Aangezien het tijdschema voor de afvaarten van openbaredienstroutes is vastgesteld in de overeenkomst, is de voorrang bij het aanmeren noodzakelijk om te waarborgen dat havens de aanlegplaatsen en -tijden op zodanige manier toewijzen dat de openbaredienstverlener zijn openbaredienstverplichtingen kan nakomen.
(328) Tegen die achtergrond meent de Commissie dat deze maatregel was toegekend zodat Laziomar haar openbaredienst­ verplichtingen, die een reële DAEB vormen, kon verrichten (zie punt 5.3.2).
Italië heeft bovendien bevestigd dat de voorrang bij het aanmeren alleen geldt voor diensten die in het kader van de openbaredienstverlening worden verleend.
(329) De Commissie heeft de verenigbaarheid van de DAEB en de bijbehorende compensatie aan Laziomar tijdens de verlenging van de initiële overeenkomst al grondig beoordeeld (zie de punten 5.3.2 tot en met 5.3.6).
De Commissie is daarom van oordeel dat zij haar beoordeling van de verenigbaarheid van de voorrang bij het aanmeren kan beperken tot het beantwoorden van de vraag of deze maatregel al dan niet tot overcompensatie kan leiden.
(330) De Commissie is van oordeel dat de eventuele financiële voordelen van de voorrang bij het aanmeren beperkt zouden zijn (zie overweging 162).
Dientengevolge zou ook het met de maatregel gepaard gaande risico op overcompensatie beperkt zijn.
Voor zover deze maatregel zou leiden tot een verlaging van de exploitatiekosten of een verhoging van de inkomsten van de openbaredienstverlener, zouden die gevolgen bovendien volledig tot uiting komen in de interne boekhouding van de exploitant.
De in punt 5.3.6 beschreven controles op overcompensatie waaraan Laziomar is onderworpen, lenen zich ook voor het opsporen van eventuele overcompensatie als gevolg van de voorrang bij het aanmeren.
(331) De Commissie concludeert bijgevolg dat de voorrang bij het aanmeren, die onlosmakelijk is verbonden met de openbare dienst die door Laziomar werd verricht, op grond van artikel 106, lid 2, VWEU en de DAEB-kaderregeling van 2011 verenigbaar is met de interne markt.
5.3.8.
Conclusie (332) Op grond van de beoordeling in de overwegingen 278 tot en met 331 concludeert de Commissie dat de aan Laziomar verleende compensatie voor de verlening van de zeevervoersdiensten in het kader van de verlenging van de initiële overeenkomst in de periode van 1 juni 2011 tot en met 14 januari 2014 en de voorrang bij het aanmeren voldoen aan de toepasselijke voorwaarden van de DAEB-kaderregeling van 2011 en dat deze bijgevolg op grond van artikel 106 VWEU verenigbaar zijn met de interne markt. 6.
CONCLUSIE
(333) De Commissie oordeelt dat Italië de steunmaatregelen onrechtmatig en in strijd met artikel 108, lid 3, VWEU heeft toegekend.
Op basis van bovenstaande beoordeling heeft de Commissie besloten dat de compensatie voor de openbare dienst die in het kader van de verlenging van de initiële overeenkomst aan Laziomar is toegekend, verenigbaar is met de interne markt op grond van artikel 106 VWEU.
Aangezien de voorrang bij het aanmeren onlosmakelijk verbonden is met de uitvoering van de DAEB door Laziomar, is ook die maatregel verenigbaar met de interne markt op grond van artikel 106 VWEU.
(334) Voorts merkt de Commissie op dat de volgende maatregelen geen staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU vormen: a) de aan Laziomar toegekende compensatie voor de verlening van zeevervoersdiensten in het kader van het nieuwe openbaredienstcontract voor de periode van 15 januari 2014 tot en met 14 januari 2024, gebundeld met de bedrijfsactiviteiten van Laziomar en de voorrang bij het aanmeren aan Laziomar, omdat zij voldoet aan de vier Altmark-criteria;