L 200/186
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
29.7.2022
sociale tarieven voor inwoners en forenzen (zo kost een enkele reis slechts 7 EUR).
Bijgevolg zou zonder de dienst van Laziomar op die specifieke route niet worden voldaan aan de behoefte van de openbare dienst met regelmatige verbinding tussen dat eiland en het vasteland tegen betaalbare prijzen, aangezien Vetor niet dezelfde diensten en onder dezelfde voorwaarden als Laziomar had kunnen verlenen gedurende de gehele contractperiode.
(195) Gezien het bovenstaande stelt de Commissie vast dat de marktwerking op het moment van toewijzing aan Laziomar als zodanig onvoldoende was om aan de behoeften aan de openbare dienst te voldoen.
Op een aantal routes was Laziomar namelijk de enige exploitant, terwijl de dienstverlening van de concurrenten in de Pontijnse archipel op andere routes qua continuïteit, regelmaat, capaciteit en prijs niet gelijkwaardig was en derhalve niet volledig voldeed aan de openbaredienstverplichtingen die in het nieuwe dienstcontract met Laziomar waren vastgesteld.
3) Aanpak die de minste inbreuk maakt (196) De Commissie wijst erop dat Italië ervoor heeft gekozen om een openbaredienstcontract met één exploitant (Laziomar) af te sluiten in plaats van openbaredienstverplichtingen op te leggen aan alle exploitanten met belangstelling voor het bedienen van de routes in kwestie.
Op grond van de door Italië verstrekte informatie erkent de Commissie dat door het opleggen van openbaredienstverplichtingen niet aan de gebruikersvraag had kunnen worden voldaan (zie overweging 180).
Met name geldt dat Laziomar op diverse routes de enige exploitant is en dat, waar dat niet het geval is, de dienstverlening door de andere exploitanten niet voldoet aan (al) de eisen ten aanzien van regelmaat, continuïteit capaciteit en prijs.
Bovendien is de exploitatie van de meeste routes een verlieslijdende activiteit, zeker in het laagseizoen, en zouden de routes zonder de compensatie voor de openbare dienst helemaal niet worden geëxploiteerd.
Daarnaast neemt de Commissie nota van het argument van Italië dat de keuze voor een openbaredienstcontract ook noodzakelijk was vanwege de privatisering van Laziomar.
Meer in het bijzonder betoogt Italië dat dankzij de aanbesteding van Laziomar in combinatie met een nieuw openbaredienstcontract i) de continuïteit van de openbare zeevervoersdienst gewaarborgd bleef, en ii) de waarde voor de staat werd gemaximaliseerd.
Daarom heeft de Commissie ermee ingestemd (zie overweging 89) dat Italië de bedrijfsactiviteiten van Laziomar samen met een nieuw openbaredienstcontract zou aanbesteden.
Daarmee heeft de Commissie ook aanvaard, en zij herhaalt dat in dit besluit, dat Italië geen toevlucht kon nemen tot voor alle exploitanten geldende openbaredienstverplichtingen en in plaats daarvan liever een openbaredienstcontract met alleen Laziomar sloot.
Conclusie (197) Op grond van de bovenstaande beoordeling komt de Commissie tot de conclusie dat Italië geen kennelijke fout heeft begaan door de diensten waarmee Laziomar is belast, aan te merken als DAEB.
De door de Commissie in het besluit van 2012 geuite twijfels zijn daarom weggenomen.
(198) Om te kunnen vaststellen dat aan het eerste Altmark-criterium is voldaan, moet de Commissie nog altijd verifiëren of Laziomar is belast met openbaredienstverplichtingen die duidelijk omschreven zijn.
De Commissie merkt in dit verband op dat de openbaredienstverplichtingen in het nieuwe openbaredienstcontract en de bijlagen daarbij (met daarin bijvoorbeeld de scheepsspecificaties per route) duidelijk zijn omschreven.
In het nieuwe openbaredienst­ contract, de wet van 2009 en het CIPE-besluit zijn ook de voorschriften ter regeling van de compensatie uiteengezet.
Het nieuwe openbaredienstcontract kent tevens een duidelijke looptijd (tien jaar), wijst Laziomar aan als de openbaredienstverlener en bevat regelingen om overcompensatie te vermijden en terug te vorderen (zie ook overweging 215).
De Commissie concludeert daarom dat aan het eerste Altmark-criterium is voldaan.
Voorrang bij het aanmeren (199) In artikel 19-ter, lid 21, van de wet van 2009 wordt duidelijk aangegeven dat de voorrang bij het aanmeren noodzakelijk is om de territoriale continuïteit met de eilanden te waarborgen alsook in het licht van de openbaredienstverplichtingen van de ondernemingen van de voormalige Gruppo Tirrenia (inclusief Laziomar).
Als de met de openbaredienstverplichtingen belaste ondernemingen geen voorrang bij het aanmeren zouden hebben gehad, zouden zij namelijk (soms) op hun beurt moeten wachten alvorens te kunnen aanmeren en daardoor vertraging oplopen, hetgeen indruist tegen de bedoeling om burgers van betrouwbare en gemakkelijke verbindingen te voorzien.
Een vaste dienstregeling is uiteraard onmisbaar om tegemoet te komen aan de mobiliteitsbehoeften van de eilandbevolking en bij te dragen aan de economische ontwikkeling van de betreffende eilanden.
Aangezien het nieuwe openbaredienstcontract specifieke bepalingen bevat ten aanzien van het tijdschema voor de afvaarten van openbaredienstroutes draagt de voorrang bij het aanmeren er bovendien aan bij dat havens de aanlegplaatsen en -tijden op zodanige manier toewijzen dat de openbaredienstverlener zijn openbaredienstverplichtingen kan nakomen.
Tegen die achtergrond meent de Commissie dat deze maatregel is toegekend zodat Laziomar haar openbaredienstverplichtingen, die een reële DAEB vormen, kon verrichten (zie overweging 197).
Italië heeft bovendien bevestigd dat de voorrang bij het aanmeren alleen geldt voor diensten die in het kader van de openbaredienstverlening worden verleend.
Ook de voorrang bij het aanmeren voldoet derhalve aan de eerste voorwaarde van het Altmark-arrest.