PL
16.6.2022
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
L 161/99
45.
Środki finansowania ryzyka muszą stanowić dla inwestorów rynkowych zachętę do zapewnienia potencjalnie ren­ townym, kwalifikującym się przedsiębiorstwom finansowania na wyższych poziomach finansowania niż te dostępne w przypadku braku takich zachęt lub do podejmowania dodatkowego ryzyka, lub do obu tych działań.
Uznaje się, że środek finansowania ryzyka wywołuje efekt zachęty wówczas, gdy uruchamia inwestycje ze źródeł rynkowych w taki sposób, że całkowite finansowanie przyznane na rzecz kwalifikującego się przedsiębiorstwa przekracza budżet środka.
W związku z tym kluczowym elementem pod względem wyboru pośredników finan­ sowych i zarządzających funduszem powinna być ich zdolność do uruchamiania dodatkowych inwestycji prywat­ nych.
46.
Jeżeli długoterminowe instrumenty dłużne są wykorzystywane do refinansowania istniejących pożyczek, uznaje się, że nie wywołują efektu zachęty, i żadnego elementu pomocy wiążącego się z takimi instrumentami nie można uznać za zgodny z rynkiem wewnętrznym na podstawie niniejszych wytycznych.
47.
Ocena wywołania efektu zachęty jest ściśle powiązana z oceną konieczności interwencji państwa omawianą w sek­ cji 3.2.2.
Ponadto przydatność środka do pozyskania prywatnych zasobów zależy głównie od jego struktury pod względem stosunku ryzyka do korzyści pomiędzy publicznymi i prywatnymi podmiotami finansującymi, co rów­ nież ściśle wiąże się z kwestią, czy dany środek pomocy państwa w zakresie finansowania ryzyka został właściwie zaprojektowany (zob. sekcja 3.2.3).
W związku z tym zaraz po prawidłowym rozpoznaniu konieczności inter­ wencji państwa oraz zapewnieniu właściwej struktury środka można założyć, że zachodzi efekt zachęty.
3.2.
Drugi warunek: unikanie niekorzystnego wpływu na warunki wymiany handlowej w zakresie sprzecz­ nym ze wspólnym interesem
48.
Zgodnie z art. 107 ust.
3 lit. c) Traktatu Komisja może uznać pomoc przeznaczoną na ułatwianie rozwoju niektó­ rych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych za zgodną z rynkiem wewnętrznym, „o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem”.
49.
Ocena negatywnych skutków dla rynku wewnętrznego wymaga złożonych analiz ekonomicznych i społecznych.
W tej sekcji Komisja wyjaśni, w jaki sposób zamierza korzystać ze swojej swobody uznania w tym zakresie.
50.
Każdy środek pomocy państwa z samej swojej natury powoduje zakłócenia konkurencji i ma wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
Aby jednak ustalić, czy zakłócający wpływ pomocy ogranicza się do minimum, Komisja sprawdzi, czy pomoc jest konieczna (zob. sekcja 3.2.2), odpowiednia (zob. sekcja 3.2.3) i proporcjonalna (zob. sekcja 3.2.4).
W celu przeprowadzenia tej weryfikacji Komisja wymaga od państw człon­ kowskich przedstawienia dowodów w formie oceny ex ante opisanej w sekcji 3.2.1.
51.
Następnie Komisja oceni negatywny wpływ, jaki przedmiotowa pomoc na finansowanie ryzyka ma na konkuren­ cję i warunki wymiany handlowej.
W szczególności pomoc w dziedzinie finansowania ryzyka może prowadzić do wypierania inwestorów prywatnych, powodować zakłócenia na poziomie pośredników finansowych, powodować zakłócenia na rynku produktowym i wywoływać efekt delokalizacji.
Komisja zbada taki negatywny wpływ pomocy na konkurencję i wymianę handlową i porówna go z pozytywnymi skutkami pomocy (zob. sekcja 3.2.5).
Jeżeli pozytywny wpływ będzie przeważać nad negatywnym, Komisja uzna pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym.
52.
Komisja zapewni również zgodność pomocy z wymogami w zakresie przejrzystości (zob. sekcja 3.2.6).
3.2.1.
Podstawowe elementy oceny ex ante przedkładanej Komisji przez dane państwo członkowskie
53.
Pomoc państwa może być uzasadniona jedynie wtedy, gdy może spowodować istotną zmianę, jaka nie może nastąpić w wyniku działania samego rynku, na przykład poprzez usunięcie niedoskonałości rynku lub innej istot­ nej przeszkody w zapewnianiu finansowania ryzyka lub inwestycji.
54.
Pomoc państwa może być konieczna, aby zwiększyć dostępność finansowania ryzyka w sytuacji, gdy rynek sam w sobie nie przynosi skutecznych rezultatów lub nie przynosi ich w odpowiednim czasie.
Komisja jest zdania, że nie istnieje ogólna niedoskonałość rynku, jeżeli chodzi o dostęp do finansowania dla przedsiębiorstw typu star­ t-up, MŚP lub spółek o średniej kapitalizacji, a jedynie niedoskonałość związana z określonymi grupami MŚP lub niektórymi rodzajami spółek o średniej kapitalizacji, przede wszystkim w zależności od specyficznego kontekstu ekonomicznego danego państwa członkowskiego, a także obszaru ich działalności (np. w niektórych sektorach ryzyko może być przeceniane).