NL
16.6.2022
Publicatieblad van de Europese Unie
L 161/99
45.
Risicofinancieringsmaatregelen moeten marktinvesteerders prikkelen om potentieel levensvatbare in aanmerking komende ondernemingen meer financiering te verstrekken dan zou worden verstrekt zonder het bestaan van dergelijke prikkels of om extra risico’s aan te gaan, of beide.
Een risicofinancieringsmaatregel wordt geacht een stimulerend effect te hebben wanneer deze investeringen vanuit de markt mobiliseert zodat de totale financiering die aan de in aanmerking komende ondernemingen ter beschikking wordt gesteld, het budget van de maatregel overstijgt.
Een cruciaal criterium dat bij de selectie van financiële intermediairs en fondsbeheerders moet worden toegepast, is daarom hun vermogen om aanvullend particulier kapitaal aan te trekken.
46.
Indien gefinancierde schuldinstrumenten worden gebruikt om bestaande kredieten te herfinancieren, worden zij niet geacht een stimulerend effect te hebben, zodat steunelementen in dergelijke instrumenten niet als verenigbaar met deze richtsnoeren kunnen worden beschouwd.
47.
De beoordeling van het stimulerende effect houdt nauw verband met de beoordeling van de noodzaak van overheidsmaatregelen die in deel 3.2.2 werd besproken.
Voorts is de vraag of de maatregel een hefboom kan zijn voor particuliere middelen, uiteindelijk afhankelijk van de vormgeving van de maatregel met betrekking tot het evenwicht van risico’s en beloningen tussen publieke en particuliere financiers, wat ook nauw samenhangt met de vraag of de vormgeving van de staatssteunmaatregel geschikt is (zie deel 3.2.3).
Als de noodzaak van de overheids­ maatregel correct is vastgesteld en de maatregel passend is vormgegeven, kan dus worden aangenomen dat er sprake is van een stimulerend effect.
3.2.
Tweede voorwaarde: geen zodanig negatieve effecten op mededinging en de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt dat zij het gemeenschappelijk belang schaden
48.
Artikel 107, lid 3, punt c), van het Verdrag biedt de Commissie de mogelijkheid om steun die de ontwikkeling van bepaalde vormen van economische bedrijvigheid of van bepaalde regionale economieën vergemakkelijkt, als verenigbaar te beschouwen, “mits de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt niet zodanig worden veranderd dat het gemeenschappelijk belang wordt geschaad”.
49.
De beoordeling van de negatieve effecten op de interne markt omvat complexe economische en sociale beoordelingen.
De Commissie zal in dit deel uiteenzetten hoe zij voornemens is haar discretionaire bevoegdheid in dat verband uit te oefenen.
50.
Een steunmaatregel leidt per definitie tot verstoring van de mededinging en beïnvloedt het handelsverkeer tussen de lidstaten.
Om echter vast te stellen of de verstorende effecten van de steun tot het minimum beperkt blijven, zal de Commissie nagaan of de steun noodzakelijk (zie deel 3.2.2), geschikt (zie deel 3.2.3) en evenredig (zie deel 3.2.4) is.
Om deze controle te verrichten vereist de Commissie dat de lidstaten bewijsmateriaal indienen in de vorm van een beoordeling vooraf zoals beschreven in deel 3.2.1.
51.
Vervolgens zal de Commissie de negatieve effecten van de betrokken risicofinancieringssteun op de mededinging en de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt, beoordelen.
Meer in het bijzonder kan steun op het gebied van risicofinanciering leiden tot verdringing van particuliere beleggers, verstorende effecten op het niveau van financiële intermediairs, specifieke productmarktverstoringen en verplaatsingseffecten.
De Commissie zal dergelijke negatieve effecten van de steun op de mededinging en het handelsverkeer beoordelen en afwegen tegen de positieve effecten van de steun (zie deel 3.2.5).
Als de positieve effecten groter zijn dan de negatieve, zal de Commissie de steun verenigbaar achten.
52.
Tot slot zal de Commissie erop toezien dat de steun aan de transparantievereisten voldoet (zie deel 3.2.6).
3.2.1.
Basiselementen van de beoordeling vooraf die de lidstaat bij de Commissie moet indienen
53.
Staatssteun kan alleen worden gerechtvaardigd als die steun kan zorgen voor een wezenlijke ontwikkeling die de markt niet op eigen kracht tot stand kan brengen, bijvoorbeeld door een einde te maken aan marktfalen of een andere relevante belemmering voor het verstrekken van de risicofinanciering of investeringen.
54.
Staatssteun kan noodzakelijk zijn om de verstrekking van risicofinanciering te vergroten in een situatie waarin de markt op zichzelf geen doeltreffend resultaat oplevert of dit resultaat niet tijdig bereikt.
De Commissie is van oordeel dat er geen sprake is van algemeen marktfalen ten aanzien van de toegang van start-ups, kmo’s of midcapondernemingen tot financiering, maar slechts van marktfalen ten aanzien van bepaalde groepen start-ups, kmo’s en sommige soorten midcapondernemingen, met name ten gevolge van de specifieke economische context van de betrokken lidstaat alsmede het activiteitendomein (bijvoorbeeld kunnen risico’s in bepaalde sectoren worden overschat).