24.3.2022
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
L 97/81
a następnie przedsiębiorstwo SNS (zob. przypis 135) oraz że stopa ta jest wyższa niż premia z tytułu ryzyka kapitałowego w wysokości 6,5 % określona w dyrektywie CIPE, lecz niższa niż stopa wyliczona wskutek pełnego zastosowania metody określonej w dyrektywie CIPE (tj. 8,87 %, zob. motyw 218).
Jeżeli zastosowano by stopę w wysokości 6,5 %, stopa zwrotu z zainwestowanego kapitału wynosiłaby jedynie 5 mln EUR.
Komisja zauważa zatem, że rekompensata, jaką otrzymało przedsiębiorstwo Siremar za 2010 r., była o ok.
0,9 mln EUR zbyt wysoka; — po czwarte, po objęciu przedsiębiorstwa Siremar zarządem nadzwyczajnym we wrześniu 2010 r. (w tym przypadku – procedurą likwidacji) nie sporządzano sprawozdań finansowych za lata 2010, 2011 i 2012.
To samo dotyczy szczegółowych zapisów księgowych dotyczących poszczególnych linii za lata 2011 i 2012.
Zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami zarząd nadzwyczajny opracowywał natomiast kwartalne spra­ wozdania i przekazywał je nadzorującym organom krajowym, tj. ministerstwu rozwoju gospodarczego.
Ze sprawozdań tych wynika, że łączne wyniki operacyjne w okresie od września 2010 r. do czerwca 2012 r. były ujemne, a łączne straty opiewały na 0,7 mln EUR.
Do września 2012 r., tj. po przeniesieniu oddziału przed­ siębiorstwa do przedsiębiorstwa CdI, wspomniane straty operacyjne wzrosły do 4,8 mln EUR.
W związku z tym przedsiębiorstwo Siremar ponosiło straty, ponieważ nieprzerwanie wywiązywało się z obowiązku świadczenia usługi publicznej podczas procedury sprzedaży oddziału przedsiębiorstwa Siremar.
Podczas gdy Komisja ubolewa, że nie prowadzono szczegółowych zapisów księgowych dotyczących poszczególnych linii w odniesieniu do 2011 r. i pierwszej połowy 2012 r., Włochy potwierdziły, że w okresie przedłużenia przedsiębiorstwo Siremar nie świadczyło żadnych usług wykraczających poza spoczywający na nim obowiązek świadczenia usługi publicznej.
Z uwagi na fakt, że ogólne wyniki finansowe za okres od września 2010 r. do września 2012 r. były ujemne, z dokumentów tych wyraźnie wynika, że przedsiębiorstwo Siremar nie otrzymało nadwyżki rekompensaty w okresie następującym po objęciu zarządem nadzwyczajnym oraz że ograniczona nadwyżka rekompensaty otrzymana w 2010 r. została utracona w kolejnych latach.
(477) W tym kontekście, biorąc pod uwagę bardzo szczególne okoliczności prywatyzacji oddziału przedsiębiorstwa
Siremar i na podstawie informacji przedstawionych przez władze włoskie, Komisja zauważa, że ograniczona nadwyżka rekompensaty, którą stwierdziła w odniesieniu do 2010 r., została wykorzystana ze względu na straty poniesione w kolejnym okresie.
W związku z tym Komisja stwierdza, że w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 30 lipca 2012 r. przedsiębiorstwo Siremar nie uzyskało nadwyżki rekompensaty w ujęciu całościowym.
Ponieważ w swojej decyzji z 2011 r.
Komisja wyraziła wątpliwości co do ewentualnej nadwyżki rekompensaty dla przedsiębiorstwa Siremar wyłącznie w odniesieniu do tego okresu, Komisja uważa, że jej wątpliwości w tej kwestii zostały rozwiane.
(478) Zgodnie z pkt 49 zasad ramowych UOIG z 2011 r. państwa członkowskie mają obowiązek dopilnować, by
rekompensata przyznana na wykonywanie UOIG nie skutkowała przyznaniem przedsiębiorstwom nadwyżki rekompensaty (zgodnie z pkt 47 tych zasad ramowych).
W istocie państwa członkowskie mają obowiązek prze­ kazać stosowne dokumenty na żądanie Komisji.
Ponadto są one zobowiązane przeprowadzać regularne kontrole lub zadbać o przeprowadzanie takich kontroli pod koniec okresu powierzenia, a w każdym razie co najmniej co trzy lata.
W tym zakresie Komisja zauważa, że władze włoskie przedstawiły niezbędne dowody opisane powyżej (zob. motywy 469 i 470).
W latach 2009 i 2010 przedsiębiorstwo Siremar istotnie przedkładało ministerstwu nadzoru swoje księgi dotyczące poszczególnych tras, dzięki czemu ministerstwo mogło dokonać dokładnego przeglądu kwoty rekompensaty.
Od dnia 17 września 2010 r. obecność komisarza nadzwyczajnego powołanego przez państwo włoskie, podlegającego szczegółowym przepisom prawa krajowego i ponoszącego odpowiedzial­ ność cywilną i karną, stanowiła kolejne zabezpieczenie przed nadwyżką rekompensaty.
Ponadto Komisja przy­ pomina, że rekompensata jest wypłacana w ratach, że ostatecznej wypłaty dokonuje się na podstawie faktycznych kosztów i przychodów w danym roku oraz że po dniu 25 listopada 2010 r., zgodnie z decyzją konferencji międzyministerialnej, ewentualną kwotę nadwyżki rekompensaty odejmuje się od przyszłych wypłat zaliczek na poczet dotacji (zob. motyw 43).
W tym kontekście, mimo że przedsiębiorstwo Siremar otrzymało nadwyżkę rekompensaty w 2010 r., Komisja zauważa, że ta nadwyżka rekompensaty została jednak wykorzystana w kolej­ nych latach, ponieważ przedsiębiorstwo Siremar pod zarządem nadzwyczajnym ponosiło straty (zob. motyw 476).
W okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 30 lipca 2012 r. nie wystąpiła zatem nadwyżka rekompensaty w ujęciu całościowym.
W związku z powyższym Komisja stwierdza, że biorąc pod uwagę bardzo szczególne okoliczności prywatyzacji, która została przeprowadzona przez zarząd nadzwyczajny przy jednoczesnym zapew­ nieniu ciągłości świadczenia usług publicznych, środki omówione powyżej można uznać za wystarczające do uniknięcia i wykrycia nadwyżki rekompensaty.
(479) Na podstawie elementów opisanych powyżej (zob. motywy 472–478) Komisja stwierdza, że obowiązujące
wymogi określone w sekcji 2.8 (Kwota rekompensaty) zasad ramowych UOIG z 2011 r. są spełnione.
8.3.1.7.
P i e r w s z e ń s t w o p r z y b i j a n i a d o n a b r z e ż a
(480) W art. 19-ter ust.
21 dekretu z mocą ustawy 135/2009 jasno określono, że pierwszeństwo przybijania do
nabrzeża jest konieczne do zagwarantowania ciągłości terytorialnej z wyspami oraz w świetle obowiązków świad­ czenia usług publicznych przez przedsiębiorstwa należące do byłej grupy Tirrenia, w tym przedsiębiorstwo Siremar.
Jeżeli przedsiębiorstwa, którym powierzono obowiązki świadczenia usług publicznych, nie miałyby pierwszeństwa przybijania do nabrzeża, przedsiębiorstwa te istotnie mogłyby być (niekiedy) zmuszone do ocze­ kiwania na swoją kolej przed zadokowaniem i tym samym notować opóźnienia, co byłoby sprzeczne z celem zapewnienia mieszkańcom niezawodnej i dogodnej komunikacji.
W przypadku przedsiębiorstwa Siremar