24.3.2022
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
L 97/81
hoger is dan de risicokapitaalpremie van 6,5 % die in het CIPE-besluit is vastgesteld, maar lager dan het percentage dat resulteert uit de volledige toepassing van de methode uit het CIPE-besluit (namelijk 8,87 %, zie overweging 218).
Indien het percentage van 6,5 % was toegepast, zou het rendement op kapitaal slechts 5 miljoen EUR hebben bedragen.
De Commissie stelt dus vast dat Siremar voor 2010 een overcompensatie van ongeveer 0,9 miljoen EUR heeft ontvangen; — ten vierde zijn, nadat Siremar in september 2010 onder buitengewoon beheer is geplaatst (in casu een liquidatieprocedure), geen jaarrekeningen opgesteld voor 2010, 2011 en 2012.
Hetzelfde geldt voor de routegewijze rekeningen voor 2011 en 2012.
In plaats daarvan heeft het buitengewoon beheer, overeenkom­ stig de toepasselijke wetgeving, kwartaalverslagen opgesteld en ingediend bij de toezichthoudende nationale autoriteiten, d.w.z. het ministerie van Economische Ontwikkeling.
Uit deze verslagen blijkt dat de totale bedrijfsresultaten tussen september 2010 en juni 2012 negatief waren, met een verlies van 0,7 miljoen EUR.
In september 2012, d.w.z. na de overdracht van het bedrijfsonderdeel aan CdI, waren deze bedrijfs­ verliezen opgelopen tot 4,8 miljoen EUR.
Siremar leed dus verlies terwijl zij de openbaredienstverplichtingen verder uitvoerde en de verkoopprocedure voor het bedrijfsonderdeel Siremar aan de gang was.
Hoewel de Commissie betreurt dat voor 2011 en de eerste helft van 2012 geen routegewijze rekeningen werden opge­ steld, heeft Italië bevestigd dat Siremar tijdens de verlenging geen diensten heeft verricht die buiten haar openbaredienstverplichtingen vielen.
Aangezien de algemene financiële resultaten voor de periode tussen september 2010 en september 2012 negatief waren, wijzen deze documenten er in sterke mate op dat Siremar geen overcompensatie heeft ontvangen in de periode nadat zij onder buitengewoon beheer was geplaatst, en dat de beperkte overcompensatie die zij in 2010 heeft ontvangen, in de daaropvolgende jaren verloren is gegaan.
(477) Tegen deze achtergrond en rekening houdend met de zeer specifieke omstandigheden van de privatisering van het
bedrijfsonderdeel Siremar en de door de Italiaanse autoriteiten verstrekte informatie, merkt de Commissie op dat de beperkte overcompensatie die zij voor 2010 had geconstateerd, is geneutraliseerd door de verliezen van de daaropvolgende periode.
Daarom concludeert de Commissie dat Siremar in de periode tussen 1 januari 2010 en 30 juli 2012 over het geheel genomen geen overcompensatie heeft ontvangen.
Aangezien de Commissie in haar besluit van 2011 alleen voor die periode twijfels had geuit over mogelijke overcompensatie aan Siremar, is de Commissie van mening dat haar twijfels hierover zijn weggenomen.
(478) Overeenkomstig punt 49 van de DAEB-kaderregeling van 2011 moeten de lidstaten ervoor zorgen dat de com­
pensatie voor het beheer van de dienst van algemeen economisch belang er niet toe leidt dat ondernemingen overcompensatie ontvangen (zoals bepaald in punt 47 van die kaderregeling).
Zo moeten de lidstaten op verzoek van de Commissie bewijsmateriaal verschaffen.
Zij moeten bovendien regelmatige controles uitvoeren of laten uitvoeren aan het einde van de periode waarvoor de onderneming met het beheer van de dienst van algemeen economisch belang is belast, en, in elk geval, met tussenpozen van maximaal drie jaar.
De Commissie merkt in dit verband op dat, zoals hierboven is beschreven (zie de overwegingen 469 en 470), de Italiaanse autoriteiten het benodigde bewijsmateriaal hebben verschaft.
Siremar heeft immers in 2009 en 2010 haar routegewijze rekenin­ gen bij het toezichthoudende ministerie ingediend, waardoor het ministerie het compensatiebedrag kon beoor­ delen.
Vanaf 17 september 2010 bood de aanwezigheid van de buitengewoon commissaris, die door de Italiaanse staat is benoemd overeenkomstig de gedetailleerde voorschriften van het nationale recht en die civiel- en straf­ rechtelijk aansprakelijk is, een verdere waarborg tegen overcompensatie.
Bovendien herinnert de Commissie eraan dat de compensatie in tranches wordt uitgekeerd; dat de uiteindelijke uitkering van de compensatie geschiedt op basis van de daadwerkelijke kosten en inkomsten van het jaar; en dat na 25 november 2010, op grond van het besluit van de interministeriële conferentie, alle overcompensaties in mindering worden gebracht op toekomstige subsidievoorschotten (zie overweging 43).
Tegen deze achtergrond merkt de Commissie op dat Siremar in 2010 weliswaar een overcompensatie heeft ontvangen, maar dat deze overcompensatie in de daaropvolgende jaren niettemin is geneutraliseerd, aangezien Siremar onder bijzonder beheer verlies leed (zie overweging 476).
Over het geheel genomen werd voor de periode tussen 1 januari 2010 en 30 juli 2012 dus geen overcompensatie toege­ kend.
Tegen deze achtergrond concludeert de Commissie dat, rekening houdend met de zeer specifieke omstan­ digheden van de privatisering, die door het buitengewoon beheer werd uitgevoerd terwijl de continuïteit van de openbaredienstverlening werd gewaarborgd, de hierboven beschreven maatregelen als toereikend kunnen worden beschouwd om overcompensatie te voorkomen en op te sporen.
(479) Op grond van de hierboven beschreven punten (zie de overwegingen 472 tot en met 478) concludeert de
Commissie dat is voldaan aan de geldende voorschriften uit punt 2.8 van de DAEB-kaderregeling van 2011 (Compensatiebedrag).
8.3.1.7.
D e v o o r r a n g b i j h e t a a n m e r e n
(480) In artikel 19 ter, lid 21, van wetsbesluit 135/2009 wordt duidelijk aangegeven dat de voorrang bij het aanmeren
noodzakelijk is om de territoriale continuïteit met de eilanden te waarborgen alsook in het licht van de openbare­ dienstverplichtingen van de ondernemingen van de voormalige Gruppo Tirrenia (inclusief Siremar).
Als de met de openbaredienstverplichtingen belaste ondernemingen geen voorrang bij het aanmeren zouden hebben gehad, zouden zij namelijk (soms) op hun beurt moeten wachten alvorens te kunnen aanmeren en daardoor vertraging oplopen, hetgeen indruist tegen de bedoeling om burgers van betrouwbare en gemakkelijke verbindingen te voorzien.
In het geval van Siremar is een vaste dienstregeling uiteraard onmisbaar om tegemoet te komen aan de mobiliteitsbehoeften van de bevolking van de kleinere eilanden en bij te dragen aan de economische ontwikkeling van die eilanden.