24.3.2022
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
L 97/81
η CdI και αργότερα η SNS (βλέπε υποσημείωση 135), και ότι το ποσοστό είναι υψηλότερο από το ασφάλιστρο επιχειρηματικού κεφαλαίου 6,5 % που προβλέπεται στην οδηγία CIPE, αλλά χαμηλότερο από το ποσοστό που προκύπτει από την πλήρη εφαρμογή της μεθοδολογίας CIPE (δηλαδή 8,87 %, βλέπε αιτιολογική σκέψη 218).
Εάν είχε εφαρμοστεί ποσοστό 6,5 %, θα είχε προκύψει απόδοση επί του κεφαλαίου μόλις 5 εκατ. EUR.
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή επισημαίνει ότι η Siremar έλαβε υπεραντιστάθμιση περίπου 0,9 εκατ.
EUR για το 2010· — τέταρτον, μετά την υπαγωγή της Siremar σε έκτακτη διαχείριση τον Σεπτέμβριο του 2010 (στην προκειμένη περίπτωση, διαδικασία εκκαθάρισης), οι οικονομικές καταστάσεις των ετών 2010, 2011 και 2012 δεν καταρτί­ στηκαν.
Το ίδιο ισχύει για τους λογαριασμούς ανά δρομολόγιο για το 2011 και το 2012.
Αντίθετα, και σύμφωνα με το εφαρμοστέο δίκαιο, η έκτακτη διαχείριση συνέταξε και υπέβαλε τριμηνιαίες εκθέσεις στις εποπτεύουσες εθνικές αρχές, δηλαδή στο υπουργείο Οικονομικής Ανάπτυξης.
Από τις εκθέσεις αυτές προκύπτει ότι τα συνολικά αποτελέ­ σματα εκμετάλλευσης μεταξύ του Σεπτεμβρίου 2010 και του Ιουνίου 2012 ήταν αρνητικά, με ζημία ύψους 0,7 εκατ. EUR.
Έως τον Σεπτέμβριο του 2012, δηλαδή μετά τη μεταβίβαση του επιχειρηματικού κλάδου στη CdI, οι εν λόγω ζημίες εκμετάλλευσης είχαν αυξηθεί σε 4,8 εκατ. EUR.
Επομένως, η Siremar κατέγραφε ζημίες καθώς εκπλήρωνε τις υποχρεώσεις παροχής δημόσιας υπηρεσίας, ενόσω βρισκόταν σε εξέλιξη η διαδικασία πώλησης του επιχειρηματικού κλάδου της Siremar.
Παρόλο που η Επιτροπή εκφράζει τη λύπη της για το γεγονός ότι δεν καταρτίστηκαν λογαριασμοί ανά δρομολόγιο για το 2011 και για το πρώτο εξάμηνο του 2012, η Ιταλία επιβεβαίωσε ότι η Siremar δεν εκτελούσε καμία υπηρεσία εκτός των οικείων υποχρεώσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας κατά τη διάρκεια της παράτασης.
Δεδομένου ότι τα συνολικά οικονομικά αποτελέσματα για την περίοδο μεταξύ του Σεπτεμ­ βρίου 2010 και του Σεπτεμβρίου 2012 ήταν αρνητικά, τα εν λόγω έγγραφα υποδηλώνουν σαφώς ότι η Siremar δεν έλαβε υπεραντιστάθμιση κατά την περίοδο μετά την υπαγωγή της σε έκτακτη διαχείριση και ότι η περιορισμένη υπεραντιστάθμιση που έλαβε το 2010 απολέστηκε τα επόμενα έτη.
(477) Στο πλαίσιο αυτό, λαμβάνοντας υπόψη τις πολύ ειδικές περιστάσεις της ιδιωτικοποίησης του επιχειρηματικού κλάδου
της Siremar και με βάση τις πληροφορίες που υπέβαλαν οι ιταλικές αρχές, η Επιτροπή επισημαίνει ότι η περιορισμένη υπεραντιστάθμιση που διαπίστωσε για το 2010 απορροφήθηκε από τις ζημίες της επόμενης περιόδου.
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Siremar δεν έλαβε υπεραντιστάθμιση συνολικά κατά την περίοδο μεταξύ της 1ης Ιανουαρίου 2010 και της 30ής Ιουλίου 2012.
Δεδομένου ότι η Επιτροπή είχε εκφράσει αμφιβολίες στην απόφασή της του 2011 σχετικά με πιθανή υπεραντιστάθμιση υπέρ της Siremar μόνο για την εν λόγω περίοδο, η Επιτροπή θεωρεί ότι οι αμφιβολίες της σχετικά με το θέμα αυτό έχουν αρθεί.
(478) Η παράγραφος 49 του πλαισίου ΥΓΟΣ του 2011 επιβάλλει στα κράτη μέλη να διασφαλίζουν ότι η αντιστάθμιση που
χορηγείται για την παροχή ΥΓΟΣ δεν έχει ως αποτέλεσμα να λαμβάνουν οι επιχειρήσεις υπεραντιστάθμιση (όπως ορίζεται στην παράγραφο 47 του πλαισίου αυτού).
Πράγματι, τα κράτη μέλη πρέπει να παρέχουν αποδεικτικά στοιχεία κατόπιν σχετικού αιτήματος της Επιτροπής.
Επίσης, πρέπει να διενεργούν τακτικούς ελέγχους ή να εξασφαλίζουν τη διενέργεια τέτοιων ελέγχων, στο τέλος της περιόδου της ανάθεσης και, σε κάθε περίπτωση, ανά διαστήματα που δεν υπερβαίνουν τα τρία έτη.
Εν προκειμένω, η Επιτροπή επισημαίνει ότι οι ιταλικές αρχές παρείχαν τα απαραίτητα αποδεικτικά στοιχεία όπως περιγράφεται ανωτέρω (βλέπε αιτιολογικές σκέψεις 469 και 470).
Πράγματι, το 2009 και το 2010 η Siremar υπέβαλλε τους ανά δρομολόγιο λογαριασμούς της στο υπουργείο που ασκούσε εποπτεία, με αποτέλεσμα να μπορεί αυτό να επανεξετάσει το ποσό της αντιστάθμισης.
Από τις 17 Σεπτεμβρίου 2010 και μετά, η παρουσία του έκτακτου επιτρόπου, ο οποίος διορίστηκε από το ιταλικό κράτος, με την επιφύλαξη λεπτομερών κανόνων του εθνικού δικαίου και με αστική και ποινική ευθύνη, παρείχε μια ακόμα διασφάλιση έναντι της υπεραντιστάθμισης .
Επίσης, η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι η αντιστάθμιση καταβάλλεται σε δόσεις· ότι η τελική πληρωμή πραγματοποιείται με βάση τις πραγματικές δαπάνες και τα πραγματικά έσοδα του έτους· και ότι, μετά τις 25 Νοεμβρίου 2010, με απόφαση της διυπηρεσιακής διάσκεψης, οποιοδήποτε ποσό υπεραντιστάθμισης αφαιρείται από τις μελλοντικές προκαταβολές επιδότησης (βλέπε αιτιολογική σκέψη 43).
Στο πλαίσιο αυτό, ενώ η Siremar έλαβε υπεραντιστάθμιση το 2010, η Επιτροπή επισημαίνει ότι η εν λόγω υπεραντιστάθμιση αναλώθηκε τα επόμενα έτη, καθώς η Siremar υπό ΕΔ υπέστη ζημίες (βλέπε αιτιολογική σκέψη 476).
Ως εκ τούτου, δεν χορηγήθηκε υπεραντιστάθμιση συνολικά για την περίοδο μεταξύ της 1ης Ιανουαρίου 2010 και της 30ής Ιουλίου 2012.
Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, λαμβανομένων υπόψη των πολύ ειδικών συνθηκών της ιδιωτικοποίησης , η οποία πραγματοποιήθηκε από την έκτακτη διαχείριση με παράλληλη διασφά­ λιση της συνέχειας των δημόσιων υπηρεσιών, τα μέτρα που περιγράφονται ανωτέρω θα μπορούσαν να θεωρηθούν επαρκή για την αποφυγή και τον εντοπισμό υπεραντιστάθμισης .
(479) Βάσει των στοιχείων που περιγράφονται ανωτέρω (βλέπε αιτιολογικές σκέψεις 472 έως 478), η Επιτροπή καταλήγει στο
συμπέρασμα ότι πληρούνται οι ισχύουσες απαιτήσεις του τμήματος 2.8 του πλαισίου ΥΓΟΣ του 2011 (Ύψος της αντιστάθμισης).
8.3.1.7.
Η π ρ ο τ ε ρ α ι ό τ η τ α ε λ λ ι μ ε ν ι σ μ ο ύ
(480) Το άρθρο 19-ter παράγραφος 21 του νομοθετικού διατάγματος 135/2009 ορίζει σαφώς ότι η προτεραιότητα ελλιμενι­
σμού είναι αναγκαία για τη διασφάλιση της εδαφικής συνέχειας με τα νησιά και λαμβανομένων υπόψη των υποχρεώσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας των εταιρειών του πρώην ομίλου Tirrenia, συμπεριλαμβανομένης της Siremar.
Πράγματι, εάν δεν υπήρχε προτεραιότητα ελλιμενισμού για τις εταιρείες στις οποίες έχουν ανατεθεί υποχρεώσεις παροχής δημόσιας υπηρεσίας, αυτές ενδέχεται (ενίοτε) να έπρεπε να περιμένουν τη σειρά τους για πρόσδεση και, επομένως, να αντιμετω­ πίζουν καθυστερήσεις, με αποτέλεσμα να μην εξυπηρετείται ο σκοπός της διασφάλισης αξιόπιστης και βολικής συνδε­ σιμότητας για τους πολίτες.
Στην περίπτωση της Siremar, ένα τακτικό χρονοδιάγραμμα είναι όντως απαραίτητο για την κάλυψη των αναγκών κινητικότητας του πληθυσμού των μικρότερων νησιών και για τη συμβολή στην οικονομική