EL
L 97/12
(55)
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
24.3.2022
Ειδικότερα, σύμφωνα με την οδηγία CIPE, το πεδίο εφαρμογής των υπηρεσιών, οι μέγιστοι ναύλοι και η αντιστάθμιση πρέπει να καθορίζονται κατά τρόπο ώστε να χορηγούν στον πάροχο υπηρεσιών πλήρη κάλυψη όλων των αποδεκτών δαπανών, σύμφωνα με τον ακόλουθο τύπο: VA(RSP) + VA(AI(X)) = VA(CA) όπου: — VA(RSP) είναι η προεξοφλημένη αξία της αντιστάθμισης για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας· — VA(AI(X)) είναι η προεξοφλημένη αξία άλλων εσόδων (εισπράξεις ναύλων και άλλα)· — VA(CA) είναι η προεξοφλημένη αξία των αποδεκτών λειτουργικών δαπανών, της αποπληρωμής χρέους και της απόδοσης επί του κεφαλαίου.
(56)
Σε περίπτωση που η ανωτέρω εξίσωση δεν ισχύει, μπορεί να περιοριστεί το πεδίο εφαρμογής των επιδοτούμενων δραστηριοτήτων· εναλλακτικά, μπορεί να επανεξεταστεί η οργάνωση της υπηρεσίας (π.χ. είδος πλοίων) ή μπορούν να τροποποιηθούν οι ανώτατοι ναύλοι.
(57)
Επιπλέον, ο ανώτατος ναύλος που εφαρμόζεται σε κάθε υπηρεσία, άνευ φόρων και λιμενικών τελών, προσαρμόζεται κάθε έτος βάσει ενός τύπου ανώτατου ορίου τιμής ως εξής: ΔΤ = ΔΡ – Χ όπου: — ΔΤ είναι η ετήσια ποσοστιαία αλλαγή στον ανώτατο ναύλο· — ΔΡ είναι το ποσοστό πληθωρισμού για το έτος αναφοράς· — Χ είναι ο πραγματικός ετήσιος συντελεστής προσαρμογής του ανώτατου ναύλου, που ορίζεται στη σύμβαση ή στις συμβάσεις παροχής δημόσιας υπηρεσίας, ο οποίος παραμένει σταθερός καθ’ όλη τη διάρκεια της σύμβασης ή των συμβάσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας.
(58)
Η οδηγία CIPE ορίζει επίσης ότι ο ανώτατος ναύλος μπορεί να προσαρμοστεί ώστε να αποτυπώνει τις διακυμάνσεις στο κόστος καύσιμων, λαμβάνοντας ως σημείο αναφοράς συνήθεις δημοσιοποιημένες τιμές.
2.3.2.
Παράνομη παράταση της ενίσχυσης διάσωσης υπέρ της Siremar
(59)
Στις 16 Νοεμβρίου 2010 η Επιτροπή ενέκρινε ενίσχυση διάσωσης υπέρ της Tirrenia και της Siremar (στο εξής: απόφαση του 2010) (31).
Η ενίσχυση συνίστατο σε εγγύηση επί πιστώσεων που παρασχέθηκαν από ιδιωτικές τράπεζες για ποσό ύψους έως 95 000 000 EUR.
Η Ιταλία ανέλαβε την υποχρέωση να κοινοποιήσει στην Επιτροπή, το αργότερο εντός έξι μηνών μετά την έγκριση του μέτρου ενίσχυσης διάσωσης, σχέδιο αναδιάρθρωσης ή απόδειξη ότι το δάνειο είχε αποπληρωθεί ολοσχερώς και/ή ότι η εγγύηση είχε λήξει.
(60)
Στη συνέχεια, οι ιδιωτικές τράπεζες Banca Infrastrutture Innovazione e Sviluppo (στο εξής: BIIS) και η Unicredit ενέκριναν πίστωση ύψους 40 000 000 EUR στην Tirrenia και τη Siremar (25 000 000 EUR για την Tirrenia και 15 000 000 EUR για τη Siremar), της οποίας η ημερομηνία λήξης ορίστηκε στις 30 Ιουνίου 2011.
Το Δημόσιο εγγυήθηκε την εν λόγω πίστωση στις 15 Φεβρουαρίου 2011.
(61)
Η χρηματοδότηση εκταμιεύτηκε στη συνέχεια ως εξής: α) η πρώτη δόση στις 28 Φεβρουαρίου 2011 (20 000 000 EUR για την Tirrenia και 12 000 000 EUR για τη Siremar)· β) η δεύτερη δόση στις 23 Μαρτίου 2011 (5 000 000 EUR για την Tirrenia και 3 000 000 EUR για τη Siremar).
(62)
Η Ιταλία ενημέρωσε την Επιτροπή ότι, καθώς η πρώτη δόση του εγγυημένου δανείου εκταμιεύθηκε μόλις στις 28 Φεβρουαρίου 2011, η εξάμηνη περίοδος για την εξόφλησή της σύμφωνα με την παράγραφο 25 στοιχείο α) των κοινοτικών κατευθυντήριων γραμμών όσον αφορά τις κρατικές ενισχύσεις για τη διάσωση και την αναδιάρθρωση προβληματικών επιχειρήσεων (στο εξής: κατευθυντήριες γραμμές του 2004 περί διάσωσης και αναδιάρθρωσης) (32) και τις αιτιολογικές σκέψεις 32 και 47 της απόφασης του 2010, θα έληγε στις 28 Αυγούστου 2011.
(63)
Πριν από την εν λόγω ημερομηνία, η Tirrenia και η Siremar αθέτησαν την αποπληρωμή του δανείου και, κατά συνέπεια, στις 11 Ιουλίου 2011, η BIIS απαίτησε την εγγύηση του Δημοσίου.
Επομένως, τη συγκεκριμένη ημερομηνία το χρέος της Siremar έναντι του Δημοσίου ανερχόταν σε 15 121 838,33 EUR.
Το χρέος αυτό περιλαμβάνει τόσο το ποσό κεφαλαίου των σχετικών δανείων όσο και τους ανεξόφλητους τόκους που οφείλονταν στην τράπεζα.
(31) ΕΕ C 102 της 2.4.2011, σ. 1.
(32) ΕΕ C 244 της 1.10.2004, σ.
2.