16.3.2022
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
L 88/65
4.4.3.
Ustalenia wynikające z dochodzenia (329) Na początku Komisja zauważyła, że jeden producent eksportujący płaskie wyroby ze stali nierdzewnej walcowane na zimno kupował rudę niklu na rynku krajowym od przedsiębiorstw powiązanych albo niepowiązanych w celu jej stopienia i wykorzystania do produkcji płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno.
(330) Dostarczanie rudy niklu za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia stanowi jeden z kluczowych środków przyjętych przez rząd Indonezji w kontekście współpracy z rządem ChRL w celu zapewnienia rozwoju całego prze­ mysłowego łańcucha wartości przemysłu stali nierdzewnej w Indonezji.
(331) W 2007 r. rząd Indonezji wprowadził ustawę nr 27 o długoterminowym krajowym planie rozwoju (72) na lata 2005–2025.
W długoterminowym krajowym planie rozwoju ten sektor przemysłu jest motorem wzrostu na potrzeby umocnienia struktury gospodarczej.
Cel ten miał wspierać m.in. sektor górnictwa, w tym górnictwa rudy niklu.
Zwiększenie wartości dodanej generowanej przez sektor pierwotny, w tym górnictwo, wskazano jako główny cel w zakresie propagowania lokalnej i międzynarodowej konkurencyjności oraz umocnienia krajowej bazy przemy­ słowej.
W długoterminowym krajowym planie rozwoju wyraźnie jest mowa o rozwoju łańcucha wartości w drodze przetwarzania i dywersyfikacji produktów (rozwój przemysłu niższego szczebla), rozwoju strukturalnym (rozwój przemysłu wyższego szczebla) oraz integracji pionowej (rozwój przemysłów niższego i wyższego szczebla).
Rozwój sektora produkcji koncentrowałby się na podsektorach spełniających szereg kryteriów m. in. przetwarzających zasoby naturalne w kraju i wykazujące potencjał rozwoju wywozu.
(332) Jak opisano w motywach 317 i nast., zgodnie z celem polegającym na zwiększeniu wartości dodanej minerałów w Indonezji w 2009 r. rząd Indonezji wprowadził Prawo górnicze z 2009 r.
Dążąc do osiągnięcia celów określonych w Prawie górniczym z 2009 r. rząd Indonezji wydał szereg rozporządzeń wykonawczych.
W Prawie górniczym z 2009 r. wprowadzono szereg istotnych zmian regulacyjnych systemu udzielania koncesji, opłat licencyjnych, włas­ ności zagranicznej i wywozu surowców. W 2020 r.
Prawo górnicze z 2009 r. zmieniono w drodze Prawa górniczego z 2020 r. przyjętego w dniu 10 czerwca 2020 r.
W ramach tych nowych przepisów – które mają ograniczone zna­ czenie dla przedmiotowego dochodzenia, gdyż stały się skuteczne tuż przed końcem okresu objętego dochodzeniem – potwierdzono lub rozszerzono niektóre wymogi nałożone na przedsiębiorstwa górnicze.
(333) W Prawie górniczym z 2009 r. uprawnienia do udzielania koncesji przyznano rządowi centralnemu i władzom regionalnym w zależności od lokalizacji obszaru wydobycia, pochodzenia koncesji i charakteru inwestycji dokony­ wanej przez przedsiębiorstwo górnicze.
(334) W Prawie górniczym z 2009 r. wprowadzono nowy system udzielania koncesji, który zastąpił stary system zamó­ wień na roboty oraz lokalny system Kuasa Pertambangan lub prawa do wydobycia.
W ramach nowego systemu obo­ wiązują dwa rodzaje ważnych pod względem handlowym pozwoleń na działalność wydobywczą: a) koncesja na działalność górniczą („IUP”) – jest to pozwolenie, które musi posiadać przedsiębiorstwo górnicze, aby prowadzić działalność wydobywczą na określonym obszarze objętym koncesją IUP.
Koncesje te dzielą się na: (i) koncesję IUP na poszukiwania, której okres ważności wynosi maksymalnie 8 lat w przypadku kopalni minerałów metalicznych; (ii) koncesję IUP na działalność produkcyjną („IUP-OP”), której okres ważności wynosi maksymalnie 20 lat w przypadku kopalni minerałów metalicznych, określonych kopalni minerałów niemetalicz­ nych i kopalni węgla kamiennego, przy czym okres ten można przedłużyć o dwa dodatkowe dziesięcioletnie okresy.
Tym samym w Prawie górniczym z 2009 r. zagwarantowano, aby posiadacze pozwoleń na poszukiwania otrzymali pozwolenia na produkcję; b) specjalna koncesja na działalność wydobywczą („IUPK”) – jest to specjalne pozwolenie wydawane przedsiębior­ stwom górniczym przez MEZM w przypadku obszarów uznanych za obszary rezerw państwowych.
Koncesje te dzielą się na: (i) koncesję IUPK na poszukiwania, której okres ważności wynosi maksymalnie 8 lat w przypadku kopalni minerałów metalicznych oraz (ii) koncesję IUP na działalność produkcyjną („IUPK-OP”), której okres ważności wynosi maksymalnie 20 lat w przypadku kopalni minerałów metalicznych.
Zgodnie z Prawem górni­ czym z 2009 r. koncesje IUPK należy w pierwszej kolejności oferować w drodze przetargu przedsiębiorstwom będącym własnością państwa lub regionu.
Jeżeli podmioty te nie są zainteresowane uzyskaniem takiej koncesji, wówczas można zorganizować koncesji IUPK można udzielić w drodze przetargu podmiotom z sektora prywat­ nego.
Koncesje IUPK są wydawane wyłącznie w odniesieniu do jednego konkretnego rodzaju minerału, a jeżeli na tym samym obszarze objętym pozwoleniem ma być wydobywany inny rodzaj minerału, wówczas trzeba posia­ dać oddzielne IUP.
(72) https://perpustakaan.bappenas.go.id/e-library/file_upload/koleksi/migrasi-data-publikasi/file/RP_RKP/RPJPN%202005-2025-english.pdf