2.3.2022
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
L 64/57
(326) Komisja oceniła już w ramach trzeciego kryterium określonego w wyroku w sprawie Altmark, że zryczałtowana stopa zwrotu z kapitału w wysokości 6,5 %, której przedsiębiorstwo Moby/Toremar mogło oczekiwać z perspektywy ex ante, była zgodna z ryzykiem ponoszonym przy świadczeniu usług publicznych w ramach zamówienia publicznego na usługi (zob. motywy 224–229).
Ponadto Komisja podtrzymuje, że Włochy zastosowały zryczałtowaną stopę zwrotu z kapitału (ustaloną na poziomie 6,9 % dla lat 2010–2011) w celu uproszczenia obliczeń.
W praktyce w decyzji z 2011 r.
Komisja założyła, że stopa zwrotu z zainwestowanego kapitału za 2010 r. została ustalona na poziomie 9,95 % przed podatkami, ale Włochy wyjaśniły, że była to wartość szacunkowa do celów mających się wówczas wkrótce odbyć przetargów otwartych w następstwie prywatyzacji byłej grupy Tirrenia, w tym przedsiębiorstwa Tore­ mar (zob. motyw 132).
(327) Komisja zauważa, że w przedłożonej dyrektywie CIPE uwzględniono niektóre wartości rynkowe mające zastosowa­ nie w sektorze kabotażu morskiego.
Określono w niej koszty kwalifikowane do celów obowiązków świadczenia usług publicznych, jak również zasady obliczania stopy zwrotu z kapitału na podstawie informacji, warunków i ryzyka właściwych dla tego konkretnego sektora.
(328) Ponadto Komisja zauważa, że w latach 2010 i 2011 region Toskanii wykorzystał swoje rezerwy na pokrycie dodat­ kowych kosztów świadczenia usług publicznych przez przedsiębiorstwo Toremar, które nie mogły zostać pokryte z centralnego budżetu państwa, ze względu na zmniejszenie liczby pasażerów spowodowane kryzysem gospodar­ czym i finansowym oraz wzrostem kosztów paliwa w tym samym okresie (zob. motyw 40).
Przedsiębiorstwo Tore­ mar było zatem narażone na ryzyko handlowe związane ze znaczną utratą dochodów, nie mając pewności, że straty te zostaną pokryte przez region Toskanii.
Region Toskanii w istocie zwolniłby rezerwy dopiero po szczegółowym sprawdzeniu faktycznie poniesionych kosztów i przychodów w okresie 2010–2011.
W związku z tym Komisja stwierdza, że stopa zwrotu z kapitału w wysokości 6,9 % jest zgodna z ponoszonym ryzykiem.
(329) Ponadto, jak już wyjaśniono w motywie 227 w kontekście oceny nowego zamówienia publicznego na usługi w ramach trzeciego kryterium określonego w wyroku w sprawie Altmark, Komisja stwierdziła, że w 2011 r. (jak również w 2010 r.) mediana zwrotu z kapitału osiągniętego przez grupę odniesienia wybranych operatorów pro­ mów, którzy oferowali połączenia morskie we Włoszech lub między Włochami a innymi państwami członkow­ skimi, była wyższa niż 6,5 %, a w niektórych przypadkach przekraczała 8 %.
W związku z tym zwrot z kapitału w wysokości 6,9 % uznaje się za zgodny ze zwrotem z kapitału odnotowanym w przypadku grupy odniesienia.
(330) W związku z powyższym Komisja uważa, że przedstawiona stopa zwrotu z kapitału w wysokości 6,9 % pozostaje na rozsądnym poziomie.
(331) Włochy przedstawiły ponadto niezbędne dowody, z których wynika, że przeprowadzono wszystkie regularne kon­ trole w celu zapewnienia, aby kwota rekompensaty nie przekraczała kosztów netto usługi.
Ponadto Komisja przypo­ mina, że rekompensata jest wypłacana w ratach (zob. motyw 41) oraz że ostatecznej wypłaty dokonuje się na pod­ stawie faktycznych kosztów i przychodów w danym roku.
Gwarantuje to, że kwota rekompensaty nie przekroczy kosztów netto usługi.
(332) W związku z powyższym Komisja stwierdza, że kwota rekompensaty przyznana przedsiębiorstwu Toremar w okresie przedłużenia początkowej umowy nie doprowadziła do żadnej nadwyżki rekompensaty, a mające zastoso­ wanie wymogi określone w sekcji 2.8 zasad ramowych UOIG są spełnione.
6.3.1.7.
Pierwszeństwo przybijania do nabrzeża (333) W art. 19-ter ust.
21 ustawy z 2009 r. jasno określono, że pierwszeństwo przybijania do nabrzeża było konieczne do zagwarantowania ciągłości terytorialnej z wyspami oraz w świetle obowiązków świadczenia usług publicznych przez przedsiębiorstwa należące do byłej grupy Tirrenia, w tym przedsiębiorstwo Toremar.
Jeżeli przedsiębiorstwa, którym powierzono obowiązki świadczenia usług publicznych, nie miałyby pierwszeństwa przybijania do nabrzeża, przedsiębiorstwa te istotnie mogłyby być zmuszone do oczekiwania na swoją kolej przed zadokowaniem i tym samym notować opóźnienia, co byłoby sprzeczne z celem zapewnienia konsumentom niezawodnej i dogodnej komunikacji.
Regularny harmonogram jest istotnie niezbędny, aby zaspokoić potrzeby mieszkańców wysp w zakre­ sie mobilności i przyczynić się do rozwoju gospodarczego tych wysp.
Ponadto, ponieważ w umowie ustalono godziny wypłynięcia na trasy objęte usługą publiczną, pierwszeństwo przybijania do nabrzeża jest konieczne w celu zapewnienia, aby porty przydzielały swoje miejsca i czas postoju w taki sposób, aby umożliwić operatorowi świad­ czącemu usługi publiczne wywiązanie się z obowiązków w tym zakresie.
(334) W tym kontekście Komisja uważa, że środek ten przyznano, aby umożliwić przedsiębiorstwu Toremar wywiązanie się z obowiązków świadczenia usług publicznych, które stanowią faktyczne UOIG (zob. sekcja 6.3.1.2).
Ponadto Włochy potwierdziły, że pierwszeństwo przybijania do nabrzeża ma zastosowanie jedynie do usług świadczonych w ramach systemu świadczenia usług publicznych.