2.3.2022
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
L 64/55
6.3.1.4.
Czas trwania okresu powierzenia (311) Zgodnie z pkt 17 zasad ramowych UOIG z 2011 r. „czas trwania okresu powierzenia powinien być uzasadniony obiektywnymi kryteriami, np. potrzebą zamortyzowania niepodlegających przekazaniu środków trwałych.
Zasadni­ czo okres powierzenia nie powinien przekraczać okresu koniecznego do amortyzacji najbardziej istotnych aktywów niezbędnych do oferowania danej UOIG”.
(312) Włochy wskazały, że okres przedłużenia ustalono w odniesieniu do okresu koniecznego do amortyzacji aktywów wykorzystywanych do świadczenia danej UOIG.
W szczególności całkowity okres obowiązywania przedłużonej początkowej umowy wynosi nieco ponad 22 lata.
Statki stanowią najbardziej istotne aktywa wykorzystywane w celu świadczenia usługi publicznej.
Okres amortyzacji statków eksploatowanych w celu świadczenia usług promo­ wych jest zazwyczaj długi i może przekraczać 25 lat.
(313) Włochy przedstawiły Komisji wartość amortyzacji statków przedsiębiorstwa Toremar za lata 2009–2011.
Komisja zauważa, że w czasie przedłużenia początkowej umowy pięć z ośmiu statków było już całkowicie zamortyzowanych, natomiast średni wiek pozostałych trzech statków, jeszcze niezamortyzowanych, wynosił 21,5 roku.
(314) Chociaż okres amortyzacji większości statków eksploatowanych przez Toremar upłynął podczas przedłużenia początkowej umowy, Komisja zauważa, że przedłużenie tego okresu o trzy lata było konieczne w celu zapewnienia ciągłości świadczenia usługi publicznej do czasu zakończenia procesu prywatyzacji.
Biorąc ponadto pod uwagę średni wiek pozostałych statków, których wartość nie została jeszcze w pełni zamortyzowana, oraz średnią długość okresu amortyzacji statków eksploatowanych w celu świadczenia usług promowych, Komisja stwierdza, że okres obowiązywania aktu powierzenia jest wystarczająco uzasadniony, w związku z czym zapewniono zgodność z pkt 17 zasad ramowych UOIG.
6.3.1.5.
Zgodność z dyrektywą 2006/111/WE (315) Zgodnie z pkt 18 zasad ramowych UOIG z 2011 r. „pomoc zostanie uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 106 ust.
2 Traktatu, jedynie jeśli przedsiębiorstwo przestrzega, w stosownych przypadkach, przepi­ sów dyrektywy Komisji 2006/111/WE w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami człon­ kowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi, a także w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw” (86).
(316) Ponadto zgodnie z pkt 44 zasad ramowych UOIG z 2011 r.: „W przypadku gdy przedsiębiorstwo prowadzi zarówno działalność wchodzącą w zakres UOIG, jak i działalność wykraczającą poza ten zakres, w wewnętrznych księgach rachunkowych przedsiębiorstwa należy wykazać osobno koszty i przychody związane z UOIG oraz koszty i przychody związane z innymi usługami zgodnie z zasadami określonymi w pkt 31”.
(317) Włochy potwierdziły, że przedsiębiorstwo Toremar świadczyło usługi publiczne wyłącznie na podstawie początko­ wej umowy.
(318) W związku z tym Komisja uważa, że pkt 18 zasad ramowych UOIG nie ma zastosowania.
6.3.1.6.
Kwota rekompensaty (319) Pkt 21 zasad ramowych UOIG z 2011 r. stanowi, że „[...] kwota rekompensaty nie może przekraczać kwoty nie­ zbędnej do pokrycia kosztów netto wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych wraz z rozsądnym zyskiem”.
(320) W przedmiotowej sprawie, ponieważ rekompensata stanowi pomoc niezgodną z prawem przyznaną przed wejś­ ciem w życie zasad ramowych UOIG z 2011 r., pkt 69 tych zasad stanowi w szczególności, że do celów oceny pomocy państwa nie jest wymagane stosowanie metody nieponiesionych kosztów netto.
Zamiast tego można stoso­ wać alternatywne metody obliczania kosztów netto niezbędnych do wypełniania obowiązków świadczenia usług publicznych, takie jak metoda oparta na podziale kosztów.
Zgodnie z tą ostatnią metodą koszt netto byłby obliczany jako różnica między kosztami a przychodami wyznaczonego dostawcy z tytułu wypełniania obowiązków świadcze­ nia usług publicznych, określonymi i oszacowanymi w akcie powierzenia.
W pkt 28–38 zasad ramowych UOIG z 2011 r. określono bardziej szczegółowo sposób stosowania tej metody.
(86) Dyrektywa Komisji 2006/111/WE z dnia 16 listopada 2006 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi, a także w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębior­ stw (Dz.U.
L 318 z 17.11.2006, s. 17).