2.3.2022
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
L 64/43
(230) W odniesieniu do pierwszeństwa przybijania do nabrzeża i wszelkiej możliwej nadwyżki rekompensaty, która może z niego wynikać, Komisja zauważa, co następuje.
Włochy twierdzą, że wszelka możliwa korzyść pieniężna z pierw­ szeństwa przybijania do nabrzeża byłaby ograniczona (zob. motyw 137).
W rezultacie również ryzyko nadwyżki rekompensaty wynikające z tego środka byłoby ograniczone.
Ponadto w zakresie, w jakim środek ten ograniczałby koszty operacyjne lub zwiększał przychody operatora usługi publicznej, skutki te byłyby w pełni odzwierciedlone w wewnętrznych księgach rachunkowych operatora.
W powyższej analizie Komisji (zob. motyw 228) potwier­ dzono, że w latach 2012–2018 przedsiębiorstwo Moby/Toremar nie otrzymało nadwyżki rekompensaty.
Komisja stwierdza zatem, że również pierwszeństwo przybijania do nabrzeża jest zgodne z trzecim kryterium określonym w wyroku w sprawie Altmark.
6.1.2.4.
Czwarte kryterium określone w wyroku w sprawie Altmark (231) Czwarte kryterium określone w wyroku w sprawie Altmark jest spełnione, jeżeli beneficjenta rekompensaty z tytułu świadczenia UOIG wybrano w ramach postępowania o udzielenie zamówienia, które umożliwia wybranie oferenta będącego w stanie zapewnić taką usługę po najniższym koszcie dla danej społeczności, lub w przeciwnym wypadku, jeżeli przedmiotową rekompensatę obliczono w odniesieniu do kosztów wydajnego przedsiębiorstwa.
(232) Zgodnie z pkt 63 komunikatu w sprawie UOIG najprostszym sposobem wypełnienia przez organy publiczne czwar­ tego kryterium określonego w wyroku w sprawie Altmark jest przeprowadzenie otwartej, przejrzystej i niedyskrymi­ nującej procedury udzielenia zamówienia publicznego zgodnej z przepisami dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (71) i dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (72).
(233) Komisja zauważa, że w przedmiotowej sprawie postępowanie o udzielenie zamówienia rozpoczęto przed wejściem w życie dyrektywy 2014/24/UE Parlamentu Europejskiego i Rady (73) (która ma zastosowanie do zamówień publicz­ nych udzielanych w odniesieniu do świadczenia usług transportu morskiego) oraz dyrektywy 2014/25/UE Parla­ mentu Europejskiego i Rady (74).
W tym czasie miały zastosowanie dyrektywa 2004/17/WE i dyrektywa 2004/18/WE.
Dyrektywa 2004/17/WE nie ma jednak zastosowania do usług transportu morskiego, takich jak usługi świadczone przez przedsiębiorstwo Moby/Toremar.
W art. 5 dyrektywy 2004/17/WE istotnie wyjaśniono, że jej zakres obejmuje jedynie usługi transportowe w obszarze transportu kolejowego, systemów automatycznych, tramwajów, trolejbusów, autobusów lub kolei linowych.
(234) Zamówienia publiczne udzielane przez instytucje zamawiające w kontekście świadczonych przez nie usług w dzie­ dzinie transportu morskiego, przybrzeżnego lub rzecznego są natomiast objęte zakresem dyrektywy 2004/18/WE na podstawie jej motywu 20.
Usługi transportu wodnego wymieniono jednak również w załączniku II B do tej dyrektywy (75), co oznacza, że podlegają one wyłącznie przepisom jej art. 23 i art. 35 ust. 4.
Oznacza to, że zgodnie z dyrektywą 2004/18/WE zamówienie publiczne na usługi transportu morskiego podlega jedynie obowiązkom dotyczącym specyfikacji technicznej (art. 23) oraz obowiązkowi opublikowania ogłoszenia o udzieleniu zamówienia (po udzieleniu zamówienia i w związku z tym na końcu, a nie na początku procedury udzielania zamówienia: art. 35 ust. 4).
Wszystkie pozostałe zasady określone dyrektywą 2004/18/WE – w tym przepisy dotyczące treści powiado­ mień, które mają zostać opublikowane, (art. 36 ust.
1) oraz przepisy dotyczące kryteriów kwalifikacji (art. 45–52) – nie mają zastosowania do zamówień publicznych na usługi transportu morskiego.
(235) Ponadto dyrektywa 2004/18/WE w żadnym razie nie ma zastosowania do koncesji na usługi zdefiniowanych w jej art. 1 ust. 4 (76).
Komisja zauważa, że koncesje (i zamówienia publiczne) na usługi, które mają pewne znaczenie transgraniczne, podlegają jednak ogólnym zasadom określonym w traktatach, dotyczącym przejrzystości, niedyskry­ minacji i równego traktowania.
(71) Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U.
L 134 z 30.4.2004, s. 1).
(72) Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamó­ wień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U.
L 134 z 30.4.2004, s. 114).
(73) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U.
L 94 z 28.3.2014, s. 65).
(74) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylająca dyrektywę 2004/17/WE (Dz.U.
L 94 z 28.3.2014, s. 243).
(75) Na podstawie art. 21 dyrektywy 2004/18/WE.
(76) Art. 1 ust.
4 dyrektywy 2004/18/WE brzmi: „»Koncesja na usługi« oznacza umowę tego samego rodzaju jak zamówienie publiczne na usługi z wyjątkiem faktu, że wynagrodzenie za świadczenie usług stanowi albo wyłącznie prawo do korzystania z takiej usługi, albo takie prawo wraz z płatnością”.