L 64/40
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
2.3.2022
Pierwszeństwo przybijania do nabrzeża (211) W art. 19-ter ust.
21 ustawy z 2009 r. jasno określono, że pierwszeństwo przybijania do nabrzeża jest konieczne do zagwarantowania ciągłości terytorialnej z wyspami oraz w świetle obowiązków świadczenia usług publicznych przez przedsiębiorstwa należące do byłej grupy Tirrenia, w tym przedsiębiorstwo Moby/Toremar.
Jeżeli przedsię­ biorstwa, którym powierzono obowiązki świadczenia usług publicznych, nie miałyby pierwszeństwa przybijania do nabrzeża, przedsiębiorstwa te istotnie mogłyby być (niekiedy) zmuszone do oczekiwania na swoją kolej przed zado­ kowaniem i tym samym notować opóźnienia, co byłoby sprzeczne z celem zapewnienia mieszkańcom niezawodnej i dogodnej komunikacji.
Regularny rozkład połączeń jest istotnie niezbędny, aby zaspokoić potrzeby mieszkańców wysp w zakresie mobilności i przyczynić się do rozwoju gospodarczego odnośnych wysp.
Ponadto ponieważ w nowym zamówieniu publicznym na usługi przewidziano szczególne zobowiązania w zakresie harmonogramu rozpoczęcia obsługi tras objętych usługą publiczną, pierwszeństwo przybijania do nabrzeża pomaga zapewnić, aby porty przydzielały swoje miejsca i czas postoju w taki sposób, aby umożliwić operatorowi świadczącemu usługi publiczne wywiązanie się z obowiązków w tym zakresie.
To pierwszeństwo przybijania do nabrzeża przeniesiono na przedsiębiorstwo Moby/Toremar, gdy nabyło ono przedsiębiorstwo Toremar.
W tym kontekście Komisja uważa, że środek ten przyznano, aby umożliwić przedsiębiorstwu Moby/Toremar wywiązanie się z obowiązków świadcze­ nia usług publicznych, które stanowią faktyczne UOIG (zob. motyw 209).
Ponadto Włochy potwierdziły, że pierw­ szeństwo przybijania do nabrzeża ma zastosowanie jedynie do usług świadczonych w ramach systemu świadczenia usług publicznych.
W związku z tym pierwszeństwo przybijania do nabrzeża również jest zgodne z pierwszym warunkiem określonym w wyroku w sprawie Altmark.
6.1.2.2.
Drugie kryterium określone w wyroku w sprawie Altmark (212) Komisja przypomina, że w decyzji z 2012 r. (zob. jej ust.
205) przyjęła wstępne stanowisko, zgodnie z którym dru­ gie kryterium określone w wyroku w sprawie Altmark zostało spełnione.
(213) W tym kontekście Komisja zauważa, że zgodnie z drugim kryterium określonym w wyroku w sprawie Altmark parametry będące podstawą obliczenia rekompensaty ustalono z wyprzedzeniem i że są one zgodne z wymogami w zakresie przejrzystości.
(214) Ściślej rzecz biorąc, parametry, na podstawie których obliczono rekompensatę, wyjaśniono szczegółowo w dyrekty­ wie CIPE i zastosowano w nowym zamówieniu publicznym na usługi (i załącznikach do niego).
Metodę obliczania rekompensaty, w tym na przykład uwzględnione elementy kosztów, określono szczegółowo w dyrektywie CIPE.
Ponieważ pierwszeństwo przybijania do nabrzeża nie wiąże się z rekompensatą finansową na rzecz przedsiębior­ stwa Moby/Toremar, Komisja uważa, że środek ten jest zgodny z drugim kryterium określonym w wyroku w sprawie Altmark.
(215) W związku z tym Komisja stwierdza, że drugi warunek określony w wyroku w sprawie Altmark został spełniony.
6.1.2.3.
Trzecie kryterium określone w wyroku w sprawie Altmark (216) Zgodnie z trzecim warunkiem określonym w wyroku w sprawie Altmark rekompensata otrzymana z tytułu wyko­ nywania UOIG nie może przekraczać kwoty niezbędnej do pokrycia całości lub części kosztów poniesionych w celu wypełnienia obowiązków świadczenia usług publicznych, przy uwzględnieniu związanych z nimi przycho­ dów oraz racjonalnego zysku osiągniętego z tytułu wypełniania tych obowiązków.
(217) W wyroku w sprawie Altmark nie podano jednak precyzyjne definicji rozsądnego zysku.
Zgodnie z komunikatem w sprawie UOIG rozsądny zysk należy rozumieć jako stopę zwrotu z kapitału, której zażądałoby typowe przedsię­ biorstwo rozważające, czy podjąć się wykonywania danej usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym w całym okresie powierzenia, przy uwzględnieniu poziomu ryzyka.
Poziom ryzyka zależy od odnośnego sektora, rodzaju usługi i charakterystyki mechanizmu rekompensaty.
(218) W decyzji z 2012 r.
Komisja wyraziła wątpliwości odnośnie do proporcjonalności rekompensaty wypłaconej przed­ siębiorstwom należącym do byłej grupy Tirrenia, w tym przedsiębiorstwu Moby/Toremar, począwszy od 2012 r.
W szczególności Komisja przyjęła wstępne stanowisko, zgodnie z którym stała premia z tytułu ryzyka na poziomie 6,5 % nie odzwierciedlała odpowiedniego poziomu ryzyka, ponieważ prima facie wydawało się, że przedsiębiorstwo Moby/Toremar nie podjęło ryzyka zwykle ponoszonego przy świadczeniu takich usług.
Ściślej rzecz biorąc, ele­ menty kosztów do celów obliczenia rekompensaty obejmują wszystkie koszty związane ze świadczeniem usługi, a także zmiany np. cen paliw.
W rezultacie Komisja uznała na tym etapie, że przedsiębiorstwo Moby/Toremar mogło otrzymać nadwyżkę rekompensaty.
(219) Komisja zauważa, że niektóre aspekty metody rekompensaty określonej w nowym zamówieniu publicznym na usługi istotnie wydają się zmniejszać ryzyko handlowe ponoszone przez przedsiębiorstwo Moby/Toremar.
W szcze­ gólności maksymalne taryfy, które przedsiębiorstwo Moby/Toremar może pobierać, są corocznie dostosowywane w celu uwzględnienia inflacji i odzwierciedlenia zmian wskaźnika cen konsumpcyjnych.
Ponadto nowe zamówienie publiczne na usługi zawiera pewne klauzule (zob. motyw 87), które mają na celu utrzymanie równowagi ekono­