L 64/28
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
2.3.2022
(137) Włochy uważają, że pierwszeństwo przybijania do nabrzeża nie przyniosłoby istotnej korzyści przedsiębiorstwom należącym do byłej grupy Tirrenia, w tym przedsiębiorstwu Toremar i jego nabywcy, przedsiębiorstwu Moby.
W szczególności twierdzą, że w praktyce pierwszeństwo przybijania do nabrzeża ma zastosowanie jedynie w bardzo rzadkich okolicznościach.
Wielkość większości portów i z góry ustalony harmonogram przypłynięć i wypłynięć powodują, że w normalnych warunkach – w sytuacji braku opóźnień lub ekstremalnych warunków pogodowych – różni operatorzy mogą korzystać z określonych miejsc przybijania do nabrzeża nie kolidując ze sobą nawzajem.
Ponadto ponieważ przedsiębiorstwa Toremar i Moby świadczą swoje usługi przez cały rok (w przeciwieństwie np. do operatorów, którzy prowadzą działalność tylko w sezonie), porty naturalnie dawałyby im pierwszeństwo wyboru miejsc przybijania do nabrzeża nawet w sytuacji braku formalnego pierwszeństwa przybijania do nabrzeża.
Z tych powodów Włochy uważają, że pierwszeństwo przybijania do nabrzeża nie mogło być źródłem jakiejkolwiek istotnej korzyści na rzecz przedsiębiorstw Toremar i Moby. 4.6.
W sprawie środków ustanowionych ustawą z 2010 r.
(138) Jeśli chodzi o środki ustanowione ustawą z 2010 r. (zob. motywy 91 i 92 powyżej), Włochy twierdzą, że przedsię­ biorstwo Toremar otrzymało i faktycznie wykorzystało zasoby finansowe przyznane już ustawą 102/2009 na pierw­ otny cel.
W szczególności przedsiębiorstwo Toremar wykorzystało kwotę 1 617 300 EUR na modernizację swojej floty w celu spełnienia międzynarodowych norm bezpieczeństwa (tj. 808 650 EUR na modernizację statku Aethalia i 808 650 EUR na modernizację statku Liburna).
Twierdzą również, że środki te nie zostały wykorzystane do celów związanych z płynnością.
(139) Jeżeli chodzi o zwolnienia podatkowe związane z procesem prywatyzacji, Włochy twierdzą, że w odniesieniu do podatku od osób prawnych środka nie zastosowano, ponieważ przeniesienie własności przedsiębiorstw Caremar, Saremar i Toremar na regiony nastąpiło nieodpłatnie.
W związku z tym w sytuacji braku wynagrodzenia nie ma zastosowania art. 86 ust.
1 lit. a) skonsolidowanej ustawy o podatku dochodowym dotyczący zysków kapitałowych w przypadku przeniesienia aktywów i otrzymania za to zapłaty.
Jeżeli chodzi o VAT, Włochy wskazują, że przenie­ sienia przedsiębiorstw Caremar, Saremar i Toremar stanowią transakcje zwolnione z VAT zgodnie z art. 10 ust.
1 ppkt 4 dekretu prezydenckiego nr 633 z dnia 26 października 1972 r.
Jeżeli chodzi o podatki pośrednie inne niż VAT, Włochy podkreślają, że zwolnienie przewidziane w ustawie z 2010 r. miało na celu uproszczenie procedur administracyjnych.
W kontekście opodatkowania można uznać, że jego skutki są nieistotne i mają niewielki wpływ w porównaniu z podatkami pobieranymi w stawkach zryczałtowanych.
Mówiąc dokładniej dotyczy opłaty rejestra­ cyjnej (168 EUR za dokument), opłat dotyczących rejestru gruntów i rejestracji hipoteki (168 EUR za każdy) oraz opłaty skarbowej (14,62 EUR za cztery strony).
(140) Jeżeli chodzi o środki z FAS, Włochy twierdzą, że przedsiębiorstwo Toremar nie odniosło z nich żadnej korzyści.
Ponadto wyjaśniły one, że środków z FAS nie wykorzystano do udzielenia dodatkowej rekompensaty przedsiębior­ stwom należącym do byłej grupy Tirrenia, w tym przedsiębiorstwu Toremar.
Zasoby te udostępniono natomiast w celu uzupełnienia środków budżetowych przygotowanych na potrzeby płatności rekompensat z tytułu świadcze­ nia usług publicznych dla przedsiębiorstw należących do byłej grupy Tirrenia, w przypadku gdyby środki te okazały się niewystarczające.
Włochy wskazują, że w art. 1 ust.
5-ter dekretu z mocą ustawy 125/2010 przewidziano możli­ wość wykorzystania przez regiony środków z FAS na sfinansowanie (części) rekompensaty z tytułu regularnego świadczenia usług publicznych i tym samym zapewnienie ciągłości świadczenia morskich usług publicznych.
Ponadto Włochy wyjaśniają, że zgodnie z art. 26 dekretu z mocą ustawy 185/2008 na rzecz grupy Tirrenia przezna­ czono po 65 mln EUR za lata 2009, 2010 i 2011, a w związku z tym ze środków z FAS pochodziło 195 mln EUR.
Środki te następnie przekazano na rachunek ministerstwa transportu przeznaczony na płatność rekompensat z tytułu świadczenia usług publicznych dla przedsiębiorstw należących do byłej grupy Tirrenia (Tirrenia, Siremar, Caremar, Toremar i Saremar).
Środek ten dotyczyłby zatem wyłącznie alokacji zasobów w ramach włoskiego budżetu na potrzeby płatności rekompensat z tytułu świadczenia usług publicznych. 4.7.
W sprawie zgodności przedłużenia początkowej umowy oraz zgodności nowego zamówienia publicznego na usługi z decyzją w sprawie UOIG z 2011 r.
(141) Chociaż Włochy uznają, że rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych wypłacana na rzecz przedsiębior­ stwa Toremar w ramach nowego zamówienia publicznego na usługi nie stanowi pomocy państwa, przedstawiły również argumenty wyjaśniające, dlaczego środek ten byłby zgodny z decyzją w sprawie UOIG z 2011 r. gdyby sta­ nowił pomoc.
(142) W swojej odpowiedzi Włochy podają średnie roczne natężenie ruchu w latach 2010–2016 na podstawie wszystkich tras.
Na tej podstawie Włochy przedstawiły dane dotyczące przepływu pasażerów, aby wykazać, że próg 300 000 pasażerów określony w art. 2 ust.
1 lit. d) decyzji w sprawie UOIG z 2011 r. nie został przekroczony na żadnej z tras obsługiwanych przez przedsiębiorstwo Toremar do końca 2011 r., a od 2012 r. przez przedsiębiorstwo Moby/Toremar.