L 64/40
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
2.3.2022
Voorrang bij het aanmeren (211) In artikel 19-ter, lid 21, van de wet van 2009 wordt duidelijk aangegeven dat de voorrang bij het aanmeren noodzakelijk is om de territoriale continuïteit met de eilanden te waarborgen alsook in het licht van de openbaredienstverplichtingen van de ondernemingen van de voormalige Gruppo Tirrenia (inclusief Moby/Toremar).
Als de met de openbaredienstverplichtingen belaste ondernemingen geen voorrang bij het aanmeren zouden hebben gehad, zouden zij namelijk (soms) op hun beurt moeten wachten alvorens te kunnen aanmeren en daardoor vertraging oplopen, hetgeen indruist tegen de bedoeling om burgers van betrouwbare en gemakkelijke verbindingen te voorzien.
Een vaste dienstregeling is uiteraard onmisbaar om tegemoet te komen aan de mobiliteitsbehoeften van de eilandbevolking en bij te dragen aan de economische ontwikkeling van de betreffende eilanden.
Aangezien het nieuwe openbaredienstcontract specifieke bepalingen bevat ten aanzien van het tijdschema voor de afvaarten van openbaredienstroutes draagt de voorrang bij het aanmeren er bovendien aan bij dat havens de aanlegplaatsen en -tijden op zodanige manier toewijzen dat de openbaredienstverlener zijn openbaredienstverplichtingen kan nakomen.
Deze voorrang bij het aanmeren werd aan Moby/Toremar overgedragen toen Toremar werd overgenomen.
Tegen die achtergrond meent de Commissie dat deze maatregel is toegekend zodat Moby/Toremar zijn openbaredienstverplichtingen, die een reële DAEB vormen, kon verrichten (zie overweging 209).
Italië heeft bovendien bevestigd dat de voorrang bij het aanmeren alleen geldt voor diensten die in het kader van de openbare dienstverlening worden verleend.
Ook de voorrang bij het aanmeren voldoet derhalve aan de eerste voorwaarde van het Altmark-arrest.
6.1.2.2.
Het tweede Altmark-criterium (212) De Commissie herinnert eraan dat zij zich in het besluit van 2012 (zie punt 205 daarvan) op het voorlopige standpunt had gesteld dat aan het tweede criterium van het Altmark-arrest is voldaan.
(213) In het licht daarvan merkt de Commissie op dat de parameters op grond waarvan de compensatie wordt berekend vooraf zijn vastgesteld en overeenkomstig het tweede Altmark-criterium aan de transparantievoorschriften voldoen.
(214) Meer in het bijzonder worden in het CIPE-besluit de parameters op basis waarvan de compensatie werd berekend uitvoerig toegelicht en zijn deze in het nieuwe openbaredienstcontract (en de bijlagen daarbij) toegepast.
In het CIPE-besluit wordt de methode voor de berekening van de compensatie, waaronder bijvoorbeeld de kostenelementen die in aanmerking zijn genomen, uitvoerig beschreven.
Aangezien de voorrang bij het aanmeren geen financiële compensatie aan Moby/Toremar inhoudt, is de Commissie van oordeel dat deze maatregel aan het tweede Altmark-criterium voldoet.
(215) De Commissie concludeert derhalve dat is voldaan aan de tweede voorwaarde van het Altmark-arrest.
6.1.2.3.
Het derde Altmark-criterium (216) Volgens het derde Altmark-criterium mag de compensatie voor de uitvoering van de DAEB niet hoger zijn dan nodig is om de kosten van de uitvoering van de openbaredienstverplichtingen, rekening houdende met de opbrengsten alsmede met een redelijke winst uit de uitvoering van die verplichtingen, geheel of gedeeltelijk te dekken.
(217) Het Altmark-arrest geeft echter geen nauwkeurige definitie van “redelijke winst”.
Volgens de DAEB-mededeling moet onder “redelijke winst” een rendement op kapitaal worden verstaan dat zou worden verlangd door een gemiddelde onderneming die onderzoekt of zij de dienst van algemeen economisch belang moet verrichten voor de hele duur van de periode waarvoor de onderneming met het beheer van de dienst van algemeen economisch belang wordt belast, rekening houdende met de omvang van het risico voor de onderneming.
Het risico hangt af van de sector, het soort dienst en de kenmerken van de compensatieregeling.
(218) In haar besluit van 2012 uitte de Commissie twijfels over de evenredigheid van de compensatie die sinds 2012 aan de ondernemingen van de voormalige Gruppo Tirrenia, waaronder Moby/Toremar, werd betaald.
De Commissie stelde zich meer bepaald op het voorlopige standpunt dat de vaste risicopremie van 6,5 % het risiconiveau niet adequaat weergeeft, aangezien Moby/Toremar op het eerste gezicht niet de risico’s leek te dragen die normaal met de uitvoering van dergelijke diensten gepaard gaan.
Meer in het bijzonder omvatten de kostenelementen voor de berekening van de compensatie alle kosten die bij de dienstverlening komen kijken, en is ook rekening gehouden met fluctuaties in bijvoorbeeld brandstofprijzen.
Bijgevolg meende de Commissie op dat moment dat Moby/Toremar wellicht was overgecompenseerd.
(219) De Commissie merkt op dat bepaalde aspecten van de compensatiemethode uit het nieuwe openbaredienstcontract inderdaad de zakelijke risico’s voor Moby/Toremar lijken te verkleinen.
Met name de maximumtarieven die Moby/Toremar mag rekenen, worden jaarlijks gecorrigeerd voor inflatie en fluctuaties in de index van de consumentenprijzen.
Bovendien bevat het nieuwe openbaredienstcontract bepaalde clausules (zie overweging 87) die zijn gericht op handhaving van het economisch-financieel evenwicht van de openbare dienst.
Meer specifiek