PL
C 472/44
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
12.12.2022
4.
Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 17 ust.
1 lit. d) rozporządzenia 2020/852 i art. 10 ust.
2 rozporządzenia 1367/2006 w zakresie wymogu „Do No Significant Harm” (DNSH; nie czyń poważnych szkód). 5.
Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.
(1)
(2) (3) (4)
Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/2139 z dnia 4 czerwca 2021 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 poprzez ustanowienie technicznych kryteriów kwalifikacji służących określeniu warunków, na jakich dana działalność gospodarcza kwalifikuje się jako wnosząca istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu lub w adaptację do zmian klimatu, a także określeniu, czy ta działalność gospodarcza nie wyrządza poważnych szkód względem żadnego z pozostałych celów środowiskowych (Dz.U. 2021 L 442, s.1).
Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska z dnia 25 czerwca 1998 r.
(Dz.U. 2006, L 264, s.13).
Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s.13).
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/2088 (Dz.U. 2020 L 198, s.13).
Skarga wniesiona w dniu 14 października 2022 r. – SE i SF / Rada (Sprawa T-644/22) (2022/C 472/51) Język postępowania: francuski Strony Strona skarżąca: SE, SF (przedstawiciele: adwokaci S. Bonifassi, E. Fedorova, T. Bontinck, A. Guillerme i L. Burguin) Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
Żądania Strona skarżąca wnosi do Sądu o: — stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2022/1273 (1), w zakresie, w jakim zmieniono w nim art. 9 ust.
2 rozporządzenia (UE) 269/2014 (2) i ustanowiono obowiązek złożenia oświadczenia przez skarżących; — obciążenie Rady kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty. 1.
Zarzut pierwszy dotyczący przekroczenia kompetencji przez Radę w dziedzinie środków ograniczających.
Zdaniem skarżących obowiązek złożenia oświadczenia nie jest środkiem niezbędnym dla wywołania skutków przez decyzję 2014/145/WPZiB (3) i przepis ten narusza zatem właściwość państw członkowskich w zakresie stosowania środków ograniczających.
Ponadto Rada nie była właściwa do samodzielnego ustanowienia i zdefiniowania naruszenia dotyczącego obowiązku złożenia oświadczenia, który nie jest objęty środkiem ograniczającym, ani do harmonizacji sankcji mających na celu karanie tego naruszenia. 2.
Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy, ponieważ obowiązek złożenia oświadczenia w ścisłym terminie – połączony z nałożonym na państwa członkowskie obowiązkiem sankcjonowania braku przestrzegania wspomnianego obowiązku poprzez reżim sankcji polegających w szczególności na konfiskacie – został przyjęty w wyłącznym celu, lub co najmniej zasadniczym, osiągnięcia rezultatów innych niż podnoszone. 3.
Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności ze względu na to, że obowiązek złożenia oświadczenia nie jest niezbędny i że skutki związane z brakiem przestrzegania obowiązku złożenia oświadczenia są zatem nieproporcjonalne w świetle zamierzonego w rozporządzeniu celu.