12.12.2022
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 472/27
czy zastosowanie tego orzecznictwa Trybunału i wspólnotowej zasady równoważności zobowiązuje do przekształcenia stosunku pracy pracowników sektora publicznego zatrudnionych na podstawie umów czasowych, wobec których dopuszczono się nadużycia, w stosunek pracy członków personelu stałego sektora publicznego lub urzędników, stosując wobec nich te same przyczyny ustania i rozwiązania stosunku zatrudnienia jak te mające zastosowanie do członków personelu stałego sektora publicznego lub urzędników, w zakresie, w jakim w sektorze prywatnym art. 15 Estatuto de los Trabajadores (kodeksu pracy) zobowiązuje do przekształcenia stosunku pracy pracowników tymczasowych, którzy są zatrudnieni w sposób nieprzerwany przez tego samego pracodawcę przez okres dłuższy niż 24 miesiące w okresie 30 miesięcy, w stosunek pracy na stałe, oraz w zakresie, w jakim art. 83 ust.
3 Ley 40/2015, del Sector Público (ustawy 40/2015 o sektorze publicznym), w brzmieniu nadanym przez Ley 11/2020, de presupuestos generales del Estado para 2021 (ustawę 11/2020 o budżecie państwa na rok 2021), zezwala przy zastosowaniu prawa krajowego, by pracownicy zatrudnieni w sektorze prywatnym w przedsiębiorstwach i podmiotach, które przechodzą do sektora publicznego, mogli pełnić te same funkcje co urzędnicy pod warunkiem rozwiązania stosunku pracy dotyczącego tych funkcji, a zatem stosując do tych pracowników te same przyczyny ustania stosunku pracy, które stosuje się do urzędników?
PYTANIE CZWARTE.
Biorąc pod uwagę, że warunki związane z ustaniem stosunku pracy i wymogi dotyczące rozwiązania umowy o pracę stanowią część „warunków pracy” zawartych w klauzuli 4 porozumienia ramowego, jak orzeczono w wyrokach Trybunału: z dnia 13 marca 2014 r., C-38/13 (6), Nierodzik, pkt 27, 29; oraz z dnia 14 września 2016 r., C-596/14 (7), Ana de Diego Porras, pkt 30, 31, w przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o ustalenie, czy stabilizacja zatrudnienia pracowników sektora publicznego zatrudnionych na podstawie umów czasowych, wobec których dopuszczono się nadużycia, poprzez zastosowanie do nich tych samych przyczyn ustania i rozwiązania stosunku pracy jak te mające zastosowanie do porównywalnych urzędników lub członków personelu stałego, bez uzyskania tego statusu, jest środkiem, który organy krajowe mają obowiązek zastosować na podstawie klauzul 4 i 5 porozumienia ramowego stanowiącego załącznik do dyrektywy 99/70 oraz zasady wykładni zgodnej, ponieważ prawo krajowe zakazuje uzyskania statusu członków personelu stałego lub urzędników przez osoby, które nie spełniają określonych wymogów, a stabilizacja zatrudnienia wspomnianych pracowników na wskazanych warunkach nie prowadzi do nabycia owego statusu?
PYTANIE PIĄTE.
W zakresie, w jakim art. 15 Estatuto de los Trabajadores (kodeksu pracy) ustanawia maksymalny dwuletni okres obowiązywania umów czasowych, zakładając, że po upływie tego okresu zaspokojona potrzeba nie jest już tymczasowa, ani nadzwyczajna, lecz zwykła i stała, co zobowiązuje pracodawców w sektorze prywatnym do przekształcenia tymczasowego stosunku pracy w stosunek pracy na czas nieokreślony, oraz w zakresie, w jakim w sektorze publicznym art. 10 Estatuto Básico del Empleado Público (ustawy o statucie podstawowym osób zatrudnionych w sektorze publicznym) zobowiązuje do uwzględnienia wakujących stanowisk obsadzonych przez członków personelu tymczasowego/pracowników zatrudnionych na podstawie umów czasowych w publicznej ofercie zatrudnienia w roku powołania, a jeśli jest to niemożliwe, to znaczy w maksymalnym okresie 2 lat, w ofercie w kolejnym roku, aby dane stanowisko było obsadzone przez członka personelu stałego lub urzędnika, czy należy stwierdzić, że nadużycie wynikające z wykorzystywania kolejnych umów czasowych w sektorze publicznym ma miejsce od chwili, w której organ administracji będący pracodawcą nie obsadzi stanowiska zajmowanego przez pracownika sektora publicznego zatrudnionego podstawie umowy czasowej członkiem personelu stałego lub urzędnikiem w terminach określonych w przepisach krajowych, to znaczy poprzez włączenie owego stanowiska do publicznej oferty zatrudnienia w maksymalnym okresie 2 lat od czasu powołania członka personelu tymczasowego/pracownika zatrudnionego na podstawie umowy czasowej, z obowiązkiem rozwiązania jego stosunku pracy w drodze realizacji tej publicznej oferty zatrudnienia w maksymalnym okresie 3 lat ustanowionym w art. 70 Estatuto Básico del Empleado Público (ustawy o statucie podstawowym osób zatrudnionych w sektorze publicznym)?
PYTANIE SZÓSTE.
Czy hiszpańska ustawa 20/2021 z dnia 28 grudnia 2021 r. narusza wspólnotowe zasady ustawowej określoności czynów zabronionych i kar oraz niedziałania wstecz przepisów ustanawiających sankcje, zawarte między innymi w art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ przewiduje ona jako sankcję za nadużycie wynikające z wykorzystywania zatrudnienia czasowego postępowania konkursowe, które są stosowane, mimo iż działania lub zaniechania stanowiące naruszenie, a zatem nadużycie, oraz ich ujawnienie miały miejsce przed, a nawet na wiele lat przed przyjęciem ustawy 20/2021?
PYTANIE SIÓDME.
Czy ustawa 20/2021, przewidując jako sankcję przeprowadzenie postępowań konkursowych i odprawę jedynie na rzecz osób, wobec których dopuszczono się nadużycia, a które nie przejdą pomyślnie tego postępowania konkursowego, narusza klauzulę 5 porozumienia ramowego i dyrektywę 99/70/WE, ponieważ pozostawia bez sankcji nadużycia popełnione w stosunku do pracowników sektora publicznego zatrudnionych na podstawie umowy czasowej, którzy przeszli pomyślnie wspomniane postępowanie konkursowe, w sytuacji gdy jest oczywiste, że sankcja jest zawsze niezbędna, a pomyślne przejście rzeczonego postępowania konkursowego nie jest sankcją spełniającą wymogi określone w dyrektywie, jak stwierdził Trybunał w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2021 r. w sprawie C-103/19 (8)?;