NL
C 472/44
Publicatieblad van de Europese Unie
12.12.2022
4.
Het vierde middel is eraan ontleend dat artikel 17, lid 1, onder d), van verordening 2020/852 en artikel 10, lid 2, van verordening 1367/2006 zijn geschonden met betrekking tot het vereiste “geen ernstige afbreuk doen” [DNSH (do no significant harm)-vereiste]. 5.
Het vijfde middel is ontleend aan schending van het motiveringsbeginsel.
(1)
(2) (3) (4)
Gedelegeerde Verordening (EU) 2021/2139 van de Commissie van 4 juni 2021 tot aanvulling van verordening (EU) 2020/852 van het Europees Parlement en de Raad door technische screeningcriteria vast te stellen om de voorwaarden te bepalen waaronder een specifieke economische activiteit kan worden aangemerkt als substantieel bijdragend aan de mitigatie van klimaatverandering of de adaptatie aan klimaatverandering, en om uit te maken of die economische activiteit niet ernstig afbreuk doet aan een van de andere milieudoelstellingen (PB 2021, L 442, blz. 1).
Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden van 25 Juni 1998 (PB 2005, L 124, blz. 4).
Verordening (EG) nr.
1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB 2006, L 264, blz. 13).
Verordening (EU) 2020/852 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2020 betreffende de totstandbrenging van een kader ter bevordering van duurzame beleggingen en tot wijziging van verordening (EU) 2019/2088 (PB 2020, L 198, blz.
13).
Beroep ingesteld op 14 oktober 2022 — SE en SF / Raad (Zaak T-644/22) (2022/C 472/51) Procestaal: Frans Partijen Verzoekende partijen: SE, SF (vertegenwoordigers: S. Bonifassi, E. Fedorova, T. Bontinck, A. Guillerme en L. Burguin, advocaten) Verwerende partij: Raad van de Europese Unie
Conclusies — verordening (EU) 2022/1273 (1) nietig verklaren voor zover daarbij artikel 9, lid 2, van verordening (EU) 269/2014 (2) wordt gewijzigd en een meldingsplicht voor verzoekers in het leven wordt geroepen; — de Raad verwijzen in de kosten.
Middelen en voornaamste argumenten Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoekers vier middelen aan.
Eerste middel, ontleend aan overschrijding van de bevoegdheid van de Raad inzake beperkende maatregelen.
Volgens verzoekers is de meldingsplicht geen noodzakelijke maatregel om uitvoering te geven aan besluit 2014/145/GBVB (3) en maakt deze bepaling dus inbreuk op de bevoegdheden van de lidstaten om de beperkende maatregelen toe te passen.
Bovendien was de Raad niet bevoegd om zelf een inbreuk op een meldingsplicht die niet onder een beperkende maatregel valt, in het leven te roepen en te definiëren, noch om de sancties te harmoniseren die deze inbreuk bestraffen.
Tweede middel, ontleend aan misbruik van bevoegdheid, aangezien de binnen een strikte termijn opgelegde meldingsplicht, die gepaard gaat met de verplichting voor de lidstaten om de niet-nakoming van die plicht te bestraffen met sancties die met name bestaan in confiscaties, uitsluitend, of althans overwegend is vastgesteld ter bereiking van een andere doel dan het aangegeven doel.
Derde middel, ontleend aan schending van het evenredigheidsbeginsel, op grond dat de meldingsplicht niet nodig was en de aan de niet-nakoming van de meldingsplicht verbonden gevolgen derhalve niet in verhouding staan tot de doelstelling van de verordening.