12.12.2022
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 472/27
καθιστά η εφαρμογή της νομολογίας αυτής του Δικαστηρίου και της ενωσιακής αρχής της ισοδυναμίας υποχρεωτική τη μετατροπή των εργαζομένων του δημοσίου τομέα που έχουν αποτελέσει θύματα κατάχρησης σε εργαζομένους αορίστου χρόνου του δημοσίου τομέα ή μονίμους δημοσίους υπαλλήλους, κατά τρόπο ώστε οι πρώτοι να υπόκεινται στους ίδιους λόγους λύσης της υπηρεσιακής σχέσης και της σχέσης εργασίας που ισχύουν για τους τελευταίους, στον βαθμό που, όσον αφορά τον ιδιωτικό τομέα, το άρθρο 15 του Εργατικού Κώδικα επιβάλλει τη μετατροπή των σχέσεων εργασίας ορισμένου χρόνου των εργαζομένων που παρέχουν αδιαλείπτως υπηρεσίες στον ίδιο εργοδότη για περισσότερο από 24 μήνες εντός περιόδου 30 μηνών σε αορίστου χρόνου, καθώς και στον βαθμό που το άρθρο 87, παράγραφος 5, του νόμου 40/2015, περί δημοσίου τομέα, όπως τροποποιήθηκε με τον νόμο 11/2021, περί γενικού προϋπολογισμού του κράτους για το έτος 2021, επιτρέπει, κατ’ εφαρμογήν του εθνικού δικαίου, στους εργαζόμενους επιχειρήσεων και οντοτήτων που περιέρχονται στον δημόσιο τομέα να εκτελούν τα ίδια καθήκοντα με τους τακτικούς δημοσίους υπαλλήλους υπό καθεστώς μονιμότητας, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι αυτοί να υπόκεινται στους ίδιους λόγους λύσης της υπηρεσιακής σχέσης που ισχύουν για τους τελευταίους;
ΤΕΤΑΡΤΟ.- Λαμβανομένου υπόψη ότι οι όροι σχετικά με τη λύση σχέσης εργασίας και οι προϋποθέσεις καταγγελίας της σύμβασης εργασίας αποτελούν, σύμφωνα με τις αποφάσεις του Δικαστηρίου της 13ης Μαρτίου 2014, υπόθεση C-38/13 (6), Nierodzik, σκέψεις 27 και 29 και της 14ης Σεπτεμβρίου 2016, υπόθεση C-596/14 (7), Ana de Diego Porras, σκέψεις 30 και 31, μέρος των «όρων εργασίας» που περιλαμβάνονται στη ρήτρα 4 της συμφωνίας-πλαισίου,
σε περίπτωση αρνητικής απάντησης στο προηγούμενο ερώτημα, αποτελεί η μονιμοποίηση των εργαζομένων ορισμένου χρόνου του δημοσίου τομέα που έχουν αποτελέσει θύματα κατάχρησης, κατ’ εφαρμογήν των ίδιων λόγων λύσης της υπηρεσιακής σχέσης και απόλυσης που ισχύουν για τους συγκρίσιμους με αυτούς μονίμους δημοσίους υπαλλήλους ή εργαζομένους αορίστου χρόνου, μέτρο υποχρεωτικής εφαρμογής από τις εθνικές αρχές δυνάμει των ρητρών 4 και 5 της συμφωνίας-πλαισίου της οδηγίας 1999/70/ΕΚ και της αρχής της σύμφωνης ερμηνείας, στον βαθμό που, αφενός, η εθνική νομοθεσία απαγορεύει μόνον την απόκτηση του καθεστώτος του μονίμου υπαλλήλου ή του εργαζομένου αορίστου χρόνου από όσους δεν πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις, και, αφετέρου, η μονιμοποίηση του προσωπικού αυτού υπό τους προαναφερθέντες όρους δεν έχει ως αποτέλεσμα την απόκτηση του καθεστώτος αυτού;
ΠΕΜΠΤΟΝ.- Στον βαθμό κατά τον οποίον το άρθρο 15 του Εργατικού Κώδικα θεσπίζει ανώτατη διάρκεια δύο ετών για τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, όπερ σημαίνει ότι, μετά την παρέλευση της περιόδου αυτής, η καλυπτόμενη ανάγκη δεν είναι πλέον προσωρινή ούτε έκτακτη, αλλά συνήθης και διαρκής, υποχρεώνοντας τους εργοδότες στον ιδιωτικό τομέα να μετατρέψουν τη σχέση ορισμένου χρόνου σε αορίστου, καθώς και στον βαθμό κατά τον οποίον, όσον αφορά τον δημόσιο τομέα, το άρθρο 10 του βασικού καθεστώτος των εργαζομένων του Δημοσίου (EBEP) επιβάλλει την ένταξη των κενών θέσεων στις οποίες υπηρετεί προσωπικό χωρίς οργανική θέση/μη μόνιμο προσωπικό στη Δημόσια Προσφορά Εργασίας του έτους διορισμού και, εφόσον κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, ήτοι εντός απώτατης προθεσμίας 2 ετών, σε αυτήν του επόμενου έτους, προκειμένου η θέση να καλυφθεί από εργαζόμενο αορίστου χρόνου ή μόνιμο δημόσιο υπάλληλο,
πρέπει να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι η καταχρηστική πρακτική της χρησιμοποίησης διαδοχικών σχέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα λαμβάνει χώρα ήδη από τη στιγμή κατά την οποία η εργοδότρια Διοίκηση δεν καλύπτει τη θέση στην οποία υπηρετεί ο εργαζόμενος ορισμένου χρόνου του δημοσίου τομέα με εργαζόμενο αορίστου χρόνου του δημοσίου τομέα ή μόνιμο δημόσιο υπάλληλο εντός των προθεσμιών που προβλέπει η εθνική νομοθεσία, ήτοι με την ένταξη της θέσης αυτής σε Δημόσια Προσφορά Εργασίας εντός απώτατης προθεσμίας δύο ετών από τον διορισμό του υπαλλήλου χωρίς οργανική θέση/μη μόνιμου προσωπικού, με την υποχρέωση να λύσει την οικεία σχέση εργασίας κατ’ εκτέλεση της εν λόγω Δημόσιας Προσφοράς Εργασίας εντός απώτατης προθεσμίας τριών ετών κατά το άρθρο 70 του EBEP;
ΕΚΤΟ.- Παραβιάζει ο ισπανικός νόμος 20/2021, της 28ης Δεκεμβρίου 2021, τις ενωσιακές αρχές της νομιμότητας και της μη αναδρομικότητας των διατάξεων περί επιβολής κυρώσεων που περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 49 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά το μέρος που, σε περίπτωση καταχρηστικής χρησιμοποίησης διαδοχικών σχέσεων εργασίας ορισμένου χρόνου, προβλέπει ως κύρωση τη διεξαγωγή διαδικασιών επιλογής ακόμη και αν οι πράξεις και παραλείψεις που στοιχειοθετούν την παραβίαση —και, ως εκ τούτου, την κατάχρηση— και την καταγγελία της, έλαβαν χώρα και ολοκληρώθηκαν —έτη πριν από— τη δημοσίευση του νόμου 20/2021;
ΕΒΔΟΜΟ.- Παραβαίνει ο νόμος 20/2021, κατά το μέρος που προβλέπει ως μέτρο για την επιβολή κυρώσεων την προκήρυξη διαδικασιών επιλογής, και αποζημίωση μόνον υπέρ των θυμάτων κατάχρησης που δεν επιτυγχάνουν στη διαδικασία αυτή επιλογής, τη ρήτρα 5 της συμφωνίας-πλαισίου και την οδηγία 1999/70/ΕΚ, καθόσον αφήνει ατιμώρητες τις καταχρήσεις σε σχέση με εργαζομένους ορισμένου χρόνου του δημοσίου τομέα που έχουν επιτύχει στην εν λόγω διαδικασία επιλογής, παρά το γεγονός ότι η κύρωση είναι πάντοτε επιβεβλημένη και η επιτυχία στην εν λόγω διαδικασία επιλογής δεν αποτελεί μέτρο για την επιβολή κυρώσεων που πληροί τις απαιτήσεις της οδηγίας, όπως αναφέρει το Δικαστήριο στη διάταξή του της 2ας Ιουνίου 2021, υπόθεση C-103/2019 (8);