9.12.2022
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 469/11
b) Opracowywanie programów nauczania zorientowanych na osobę uczącą się i opartych na metodach włączających i relacyjnych oraz umożliwianie stosowania zróżnicowanych i spersonalizowanych form nauczania i uczenia się.
W sto­ sownych przypadkach należy wziąć pod uwagę aktywne włączenie dzieci i młodzieży w opracowywanie materiałów dydaktycznych, zwłaszcza jeśli chodzi o materiały dotyczące zapobiegania nękaniu, edukacji społeczno-emocjonalnej, rozwiązywania konfliktów i przezwyciężania uprzedzeń.
c) Włączenie edukacji społeczno-emocjonalnej, zapobiegania nękaniu oraz kwestii zdrowia psychicznego i fizycznego do programów nauczania, od wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem po kształcenie i szkolenie na poziomie średnim II stopnia.
d) Zwiększanie kompetencji w językach nauczania przy jednoczesnym docenianiu i wspieraniu różnorodności językowej osób uczących się jako zasobu pedagogicznego na potrzeby dalszego uczenia się i osiągnięć edukacyjnych.
Może to obejmować na przykład ocenę wcześniejszej znajomości języków, silne wsparcie zapewniane w języku ojczystym osoby uczącej się (pierwszy język) i języku nauczania, dostęp do nauczania w języku używanym w domu oraz mecha­ nizmy wspierające przechodzenie między oddziałami przygotowawczymi a klasami ogólnodostępnymi na różnych poziomach edukacji, stosownie do potrzeb.
e) W szczególności wspieranie uchodźców i nowo przybyłych osób uczących się będących migrantami w nauce języka nauczania poprzez wczesne „zanurzenie” w ramach ogólnodostępnych klas i programów nauczania, przy dodatkowym wsparciu indywidualnym zapewnianym na właściwym poziomie w celu przyspieszenia procesu edukacji społecznej i merytorycznej.
Kluczowe mogą być również stały dostęp do wsparcia językowego i merytorycznego, poradnictwo zawodowe na wszystkich poziomach kształcenia i szkolenia oraz edukacja międzykulturowa, wraz z zaangażowaniem rodziców.
f) Propagowanie podejść pedagogicznych, które opierają się na interakcji i doświadczeniach i są wrażliwe na kwestie kul­ turowe i językowe, w celu zwiększania autonomii osób uczących się i ich odpowiedzialności w uczeniu się oraz w celu umożliwienia im aktywnego angażowania się w rozwijanie kompetencji.
Takie podejścia mogą uwzględniać możliwości kształcenia mieszanego (obejmującego zasoby cyfrowe, dostęp do bibliotek, laboratoriów, muzeów, innych instytucji kultury, takich jak szkoły muzyczne lub artystyczne, świetlice środowiskowe, i zasoby przyrody), ze zwróceniem uwagi na potrzeby osób uczących się z niepełnosprawnościami lub specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, elastyczną i zróżni­ cowaną organizację czasu i warunków nauki, międzydyscyplinarne nauczanie i uczenie się, uczenie się oparte na współ­ pracy i wsparcie rówieśnicze, a także wykorzystywanie technologii wspomagających uczniów z niepełnosprawnoś­ ciami.
g) Propagowanie sposobów oceny, które odzwierciedlają i wspierają osobiste potrzeby i ścieżki edukacyjne, zwłaszcza przez szerokie zastosowanie oceniania formatywnego i oceniania o charakterze ciągłym oraz przez łączenie wielu cyfrowych i niecyfrowych form i narzędzi oceny (takich jak portfolia, ocena rówieśnicza i samoocena), które mają cha­ rakter włączający, uwzględniają kulturę danej osoby i zakładają jej uczestnictwo.
Środki interwencyjne h) Zapewnienie w szkołach ram ukierunkowanego wsparcia dla wszystkich osób uczących się z trudnościami w uczeniu się lub zagrożonych słabymi wynikami za pomocą podejścia multidyscyplinarnego i opartego na pracy w zespołach (obejmującego np. programy zaangażowania rodzicielskiego w ramach całościowego podejścia ogólnoszkolnego, pro­ gramy mentoringu, w tym mentoringu rówieśniczego, mobilizowanie pracowników wspomagających, dodatkowy czas na naukę w roku szkolnym lub w okresie wakacji i ferii, dostęp do dodatkowych środowisk edukacyjnych).
i) Oferowanie zwiększonego indywidualnego wsparcia, we włączającym i dostępnym środowisku, osobom uczącym się mającym wieloaspektowo złożone potrzeby, w tym potrzeby społeczne i związane ze zdrowiem emocjonalnym i psy­ chicznym (np. indywidualna opieka dydaktyczna, indywidualne programy nauczania, interwencje w formie fachowego doradztwa emocjonalnego, interwencje psychoterapeutyczne, zespoły multidyscyplinarne, wsparcie dla rodzin).
j) Zapewnienie rozwiązań na poziomie szkoły lub we współpracy z innymi podmiotami osobom uczącym się, które mają problemy z zaspokojeniem podstawowych potrzeb ze względu na swoją sytuację społeczno-ekonomiczną (np. brak materiałów edukacyjnych, trudności związane z transportem, głodem, niedożywieniem czy brakiem snu).
k) Zapewnianie ukierunkowanych programów wsparcia finansowego i niefinansowego dla defaworyzowanych osób uczą­ cych się, aby ułatwić im przejście do kształcenia i szkolenia na poziomie średnim i wyższym oraz pomyślne ukończenie nauki na poziomie średnim II stopnia prowadzące do uzyskania odpowiednich kwalifikacji.