C 465/30
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
6.12.2022
Wtorek, 3 maja 2022 r.
51. apeluje, aby ekoprogramy były dostępne zarówno dla rolników konwencjonalnych, jak i ekologicznych, oraz aby zaprojektować je w taki sposób, by były zgodne ze środkami rolno-środowiskowo-klimatycznymi i uzupełniały je; przypomina, że ważne jest, aby wspierać rolników ekologicznych po zakończeniu etapu konwersji; wzywa państwa członkowskie, by wspierały wymianę pokoleń w rolnictwie ekologicznym za pomocą odnośnych strategii polityki publicznej, promowały przedsiębiorczość rolniczą wśród kobiet oraz wspierały rozwój rentownych małych i średnich gospodarstw ekologicznych;
52. wyraża ubolewanie z powodu zmniejszania budżetu WPR przez dwie minione dekady przy jednoczesnym wzroście wymagań stawianych sektorowi rolnemu; zauważa, że w ramach obecnej WPR jedynie 1,8 % budżetu przeznacza się na działania wspierające rolnictwo ekologiczne; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że nowa WPR daje państwom członkowskim większą elastyczność w zwiększaniu kwot przeznaczonych na sektor produkcji ekologicznej, w szczególności za pomocą ekoprogramów i środków rozwoju obszarów wiejskich;
53.
zwraca uwagę na potencjał krótkich, lokalnych i sezonowych oraz inteligentnych łańcuchów dostaw żywności i możliwości marketingu bezpośredniego, w tym rynków rolnych, dla producentów ekologicznych i gospodarek wiejskich w zakresie zapewniania korzyści dla środowiska i dobrostanu zwierząt; pozwala to jednocześnie na zabezpieczenie dochodów, utrzymanie i tworzenie miejsc pracy, zapewnienie witalności obszarów wiejskich i niwelowanie przepaści między producentami a konsumentami w UE; stwierdza, że rozwój rynku ma zasadnicze znaczenie dla zrównoważonego rozwoju sektora ekologicznego;
54.
wzywa państwa członkowskie, by przeznaczały wystarczające środki na wsparcie inwestycji ułatwiających rozwój krótkich łańcuchów dostaw żywności, w tym poprzez zwiększenie liczby rzeźni polowych lub zakładów przetwórczych na terenie gospodarstw; uważa, że należy zachęcać do korzystania z lokalnych łańcuchów dostaw w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego; podkreśla, że skoncentrowanie się na produkcji lokalnej i krótkich łańcuchach nie powinno prowadzić do powstania dodatkowych barier na unijnym rynku wewnętrznym;
55. apeluje do Komisji i państw członkowskich, aby odegrały aktywną rolę w poprawie struktury ekologicznych łańcuchów dostaw i budowaniu potencjału organizacji producentów ekologicznych; wzywa państwa członkowskie, by korzystały z interwencji sektorowych i wszystkich dostępnych środków w celu usprawnienia organizacji producentów ekologicznych we wszystkich odpowiednich sektorach oraz aby wspierały ich w przypadku tymczasowej nadprodukcji;
56.
zwraca uwagę, że gospodarstwa ekologiczne, których produkcja jest mniej wydajna, a tym samym droższa, mogą mieć mniejszą siłę przetargową w umowach handlowych i mogą być w związku z tym szczególnie narażone na nieuczciwe praktyki handlowe, zwłaszcza takie jak opóźnienia w płatnościach za łatwo psujące się towary, odwoływanie zamówień w ostatniej chwili lub zmuszanie dostawców do płacenia za niesprzedane i zmarnowane produkty; podkreśla, że potrzebne są jasne warunki umowne i sprawiedliwe uznanie pracy ekologicznych producentów rolnych; uważa także, że należy promować takie narzędzia jak umowy dotyczące łańcucha dostaw;
57. z zadowoleniem przyjmuje wsparcie Komisji dla rozwoju w państwach członkowskich biookręgów, zwanych również ekoregionami, ponieważ są one z natury wielofunkcyjne, propagują krótkie łańcuchy dostaw i tworzą synergię m. in. między rolnikami, konsumentami, zakładami przetwórczymi, sprzedawcami detalicznymi, branżą hotelarską i cateringową oraz przedsiębiorstwami kulturalnymi; wzywa Komisję, by przekazywała państwom członkowskim informacje na temat instrumentów, które mogłyby wykorzystać w promowaniu rozwoju biookręgów, ze szczególnym uwzględnieniem obszarów zurbanizowanych; zauważa, że ich powodzenie zależy od silnej integracji regionalnej i zaangażowania władz lokalnych i regionalnych.
58.
podkreśla podstawowe znaczenie, jakie ma rozszerzanie zorganizowanej wymiany wiedzy i najlepszych praktyk w dziedzinie rolnictwa ekologicznego między państwami członkowskimi i rolnikami; podkreśla korzyści płynące z zacieśnienia współpracy między naukowcami, kierunkami rolniczymi na uczelniach wyższych i szerzej pojętym sektorem edukacji, doradcami lub konsultantami, rolnikami i ich stowarzyszeniami i organizacjami oraz społeczeństwem; podkreśla ważną rolę, jaką w rozwoju produkcji ekologicznej mają odegrać niezależne usługi doradztwa rolniczego, które państwa członkowskie muszą uwzględnić w planach strategicznych WPR; podkreśla, że trzeba przeznaczyć na nie wystarczające środki finansowe;