C 441/6
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
21.11.2022
(ii) na podstawie art. 256 TFUE, art.
61 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 170 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości:
(a) uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu w całości, a pomocniczo uchylenie tego wyroku w części w zakresie wskazanym w pkt III i IV odwołania;
(b) uwzględnienie żądań zgodnie z pkt 219 skargi;
(c) obciążenie SRB i Komisji Europejskiej kosztami postępowania przed Sądem;
(d) obciążenie SRB i Komisji Europejskiej kosztami niniejszego postępowania;
(e) z wyjątkiem kwot wynikających z niniejszego postępowania, powiększonych o odsetki za zwłokę dopiero od dnia wydania wyroku, podwyższenie wszystkich kwot należnych wnoszącym odwołanie o odsetki wyrównawcze naliczane od dnia 23 maja 2017 r. (lub pomocniczo od dnia 7 czerwca 2017 r.) do dnia wydania wyroku oraz o odsetki za zwłokę naliczane od dnia wydania wyroku
(f) przyznanie wnoszącym odwołanie dodatkowego środka ochrony prawnej, jaki sąd uzna za właściwy z prawnego punktu widzenia.
Zarzuty i główne argumenty Wnoszący odwołanie kwestionują wyrok Sądu w odniesieniu do jego sentencji i jego wszystkich podstaw prawnych w związku z błędami w stosowaniu i wykładni prawa Unii, niewystarczającym i wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniem, błędami w kwalifikacji okoliczności faktycznych, błędami w wynikających z nich skutkach prawnych oraz błędną oceną dowodów.
Na poparcie swoich żądań wnoszący odwołanie podnoszą cztery zarzuty.
Zarzut pierwszy dotyczy błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 (1) z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010.
W części pierwszej zarzut pierwszy dotyczy błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 18 ust.
1 lit. a) rozporządzenia 806/2014 w odniesieniu do konieczności zapewnienia płynności, naruszenia obowiązku zachowania poufności oraz wykładni zasady dobrej administracji.
W drugiej części zarzut ten dotyczy niewystarczającego uzasadnienia i błędnej wykładni art. 18 ust.
1 lit. b) rozporządzenia 806/2014.
W tym względzie wnoszący odwołanie podnoszą, że Banco Popular Español nie był niewypłacalny, a SRB dysponowała łagodniejszymi środkami.
W trzeciej części zarzut ten dotyczy błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 18 ust.
1 lit. c) rozporządzenia 806/2014.
Zarzut drugi dotyczy błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 20 rozporządzenia 806/2014.
W tym względzie wnoszący odwołanie podnoszą błędy w stosowaniu i wykładni art. 20 ust.
1, 5, 7, 9, 10 i 11.
Piąta część zarzutu drugiego dotyczy błędnej wykładni i błędnego zastosowania prawa dostępu do akt, jako że rozumowanie Sądu jest sprzeczne z postanowieniami Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i Protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji Praw Człowieka.
Część szósta zarzutu drugiego dotyczy naruszeń prawa w odniesieniu do oceny obowiązku uzasadnienia.
Zarzut trzeci dotyczy żądania odszkodowawczego w związku ze stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji wraz z potwierdzeniem skutków.