C 441/6
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
21.11.2022
ii) overeenkomstig artikel 256 VWEU, artikel 61 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en artikel 170 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof:
a) het arrest van het Gerecht geheel te vernietigen of, subsidiair, dat arrest gedeeltelijk te vernietigen zoals is aangegeven in de hoofdstukken III en IV van de hogere voorziening;
b) uitspraak te doen zoals is aangegeven in punt 219 van het verzoekschrift in eerste aanleg;
c) de GAR en de Europese Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg;
d) de GAR en de Commissie te verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure;
e) met uitzondering van de bedragen die voortvloeien uit de onderhavige procedure, die pas vertragingsrente zullen dragen vanaf de datum van het te wijzen arrest, alle bedragen die verschuldigd zijn aan rekwiranten te vermeerderen met rente, berekend vanaf 23 mei 2017 (of, subsidiair, vanaf 7 juni 2017) tot de dag van de uitspraak, en met vertragingsrente, berekend vanaf de datum van de uitspraak, en
f) rekwiranten enige andere vergoeding toe te kennen die het Hof rechtens passend acht.
Middelen en voornaamste argumenten Rekwiranten komen op tegen het dictum en de gehele juridische onderbouwing van het arrest van het Gerecht, aangezien dat arrest onder meer blijkt geeft van meerdere onjuiste opvattingen bij de toepassing en de uitlegging van het Unierecht, alsook van een ontoereikende en tegenstrijdige motivering, onjuiste kwalificatie van de feiten en de daaraan verbonden rechtsgevolgen, en een onjuiste beoordeling van het bewijs.
In dit verband voeren rekwiranten vier middelen aan ter ondersteuning van hun hogere voorziening.
Het eerste middel betreft de onjuiste uitlegging en toepassing van artikel 18 van verordening (EU) nr.
806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr.
1093/2010 (hierna: “GAM-verordening”) (1).
Middels het eerste onderdeel van het eerste middel wordt aangevoerd dat artikel 18, lid 1, onder a), van de GAM-verordening onjuist wordt uitgelegd en toegepast waar het gaat om de noodzaak van het verstrekken van liquiditeit, het niet nakomen van vertrouwelijkheidsverplichtingen en de uitlegging van het beginsel van behoorlijk bestuur.
Het tweede onderdeel van dit middel ziet op een ontoereikende motivering en onjuiste uitlegging waar het gaat om artikel 18, lid 1, onder b), van de GAM-verordening.
Betoogd wordt dat Banco Popular Español niet insolvent was en dat de GAR andere, minder schadelijke maatregelen had kunnen treffen.
Het derde onderdeel heeft betrekking op de onjuiste uitlegging en toepassing van artikel 18, lid 1, onder c), van de GAM-verordening.
Het tweede middel is gebaseerd op de onjuiste uitlegging en toepassing van artikel 20 van de GAM-verordening.
In dit verband voeren rekwiranten aan dat de leden 1, 5, 7, 9, 10 en 11 van dit artikel onjuist zijn uitgelegd en toegepast.
Het vijfde onderdeel van het tweede middel ziet op de onjuiste uitlegging en toepassing van het recht tot inzage van het dossier.
Gesteld wordt dat de redenering van het Gerecht zich niet verdraagt met het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en het Aanvullend Protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens.
Het zesde onderdeel van dit middel betreft onjuiste rechtsopvattingen bij de beoordeling van de motiveringsplicht.
Het derde middel ziet op het verzoek om schadevergoeding dat samenhing met de gevorderde nietigverklaring van de litigieuze besluiten, waarvan de werking evenwel is bevestigd.