PL
C 418/40
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
31.10.2022
2.
Zarzut drugi, podniesiony posiłkowo, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 12 ust.
8 rozporządzenia delegowanego 907/2014 (4) ze względu na nieobniżenie korekty ryczałtowej przez Komisję. — W tym względzie skarżąca podniosła, że Komisja niesłusznie nie uwzględniła faktu, iż trzy ekstrapolacje ryzyka przedstawione przez władze hiszpańskie oraz okoliczność, że prawie wszystkie niedociągnięcia odpowiadały określonym grupom populacji, wskazywały nieproporcjonalny charakter korekty ryczałtowej.
W związku z tym Komisja niesłusznie nie zastosowała zmniejszenia przewidzianego w art. 12 ust.
8 rozporządzenia delegowanego 907/2014.
(1) (2) (3) (4)
Dz.U. 2022, L 157, s. 15.
Dz.U. 2013, L 347, s. 549.
(Dz.U. 2014, L 227, s. 69).
Dz.U. 2014, L 255, s. 18.
Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2022 r. – Medel/Rada (Sprawa T-530/22) (2022/C 418/53) Język postępowania: angielski Strony Strona skarżąca: Europejskie stowarzyszenie zawodowe sędziów i prokuratorów (Medel) (Strasburg, Francja) (przedstawiciele: C. Zatschler, senior counsel, E. Egan McGrath, barrister at law, A. Bateman i M. Delargy, solicitors) Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
Żądania Strona skarżąca wnosi do Sądu: — stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady z dnia 17 czerwca 2022 r. w sprawie zatwierdzenia oceny planu odbudowy i zwiększania odporności Polski; oraz — nakazanie Radzie pokrycia jej własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.
Zarzuty i główne argumenty Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów. 1.
Zarzut pierwszy dotyczący nieposzanowania przez Radę do orzecznictwa Trybunału wypływającego z wyroku z dnia 19 listopada 2019 r., A.K. i in.
(Niezależność Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego), C-585/18, C-624/18 i C-625/18, EU:C:2019:982, wyroku z dnia 15 lipca 2021 r., Komisja/Polska (System odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów) (C-791/19, EU:C:2021:596), postanowienia z dnia 8 kwietnia 2020 r., Komisja/Polska (C-791/19 R, EU:C:2020:277); a także naruszenia art. 2 i art. 13 ust.
2 TUE.
Ponadto w ramach tego zarzutu strona skarżąca podnosi, że Rada przekroczyła swoje uprawnienia w zakresie, w jakim zamierzała ustalić, w jaki sposób Polska powinna zastosować się do orzecznictwa Trybunału dotyczącego Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego w Polsce (zwanej dalej „Izbą Dyscyplinarną”). 2.
Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła artykuły 2 i 19 ust.
1 TUE oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”), zgodnie z ich wiążącą wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości.
Na poparcie tego zarzutu strona skarżąca podnosi, że kamienie milowe, na których opiera się zaskarżona decyzja, naruszają artykuły 2 i 19 ust.
1 TUE oraz art. 47 karty praw podstawowych, ponieważ: — nadają decyzjom Izby Dyscyplinarnej skutki prawne, zamiast uznać je za nieważne,