NL
C 418/44
Publicatieblad van de Europese Unie
31.10.2022
Conclusies — uitvoeringsbesluit van de Raad van 17 juni 2022 betreffende de goedkeuring van de beoordeling van het herstel- en veerkrachtplan voor Polen nietig verklaren; en — de Raad veroordelen in zijn eigen kosten en die van verzoekster.
Middelen en voornaamste argumenten Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vijf middelen aan. 1.
De Raad heeft de rechtspraak van het Hof van Justitie in het arrest van 19 november 2019, A.K. e.a.
(Onafhankelijkheid van de tuchtkamer van de Sąd Najwyższy) (C-585/18, C-624/18 en C-625/18, EU:C:2019:982), het arrest van 15 juli 2021, Commissie / Polen (Tuchtregeling voor rechters) (C-791/19, EU:C:2021:596), de beschikking van 8 april 2020, Commissie / Polen (C-791/19 R, EU:C:2020:277) en de beschikking van de vicepresident van het Hof van 14 juli 2021, Commissie / Polen (C-204/21 R, EU:C:2021:593), miskend en de artikelen 2 en 13, lid 2, VEU geschonden.
Verzoekster voert met dit middel voorts aan dat de Raad buiten zijn bevoegdheden is getreden voor zover hij beoogde vast te stellen hoe Polen moest voldoen aan de rechtspraak van het Hof van Justitie over de tuchtkamer van de Sąd Najwyższy (hierna: “tuchtkamer”). 2.
De Raad heeft inbreuk gemaakt op de artikelen 2 en 19, lid 1, VEU en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: “Handvest”), zoals officieel uitgelegd door het Hof van Justitie.
Ter ondersteuning van dit middel stelt verzoekster dat de mijlpalen waarop het bestreden besluit is gebaseerd, de artikelen 2 en 19, lid 1, VEU en artikel 47 van het Handvest schenden doordat zij: — de besluiten van de tuchtkamer rechtskracht toekennen in plaats van ze nietig te verklaren, — leiden tot extra procedurele belemmeringen, onzekerheid en vertraging voor rechters die getroffen zijn door onrechtmatige beslissingen van de tuchtkamer als gevolg van het, aan de betrokken rechters opgelegde, vereiste om nieuwe procedures voor een nieuw gevormde kamer van de Sąd Najwyższy te ondergaan om hun naam te zuiveren; en — er zelfs niet voor zorgen dat de betrokken rechters hun ambt in afwachting van de uitkomst van nieuwe beoordelingsprocedures in elk geval tijdelijk weer kunnen vervullen. 3.
De in het bestreden besluit weergegeven mijlpalen F1G, F2G en F3G zijn onvoldoende voor het herstel van de daadwerkelijke rechtsbescherming in Polen die nodig is voor een werkend intern controlesysteem.
Verzoekster voert aan dat het bestreden besluit bijgevolg in strijd is met artikel 20, lid 5, onder e), en artikel 22 van verordening (EU) 2021/241 van het Europees Parlement en de Raad van 12 februari 2021 tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit (PB 2021, L 57, blz.
17) en artikel 325 VWEU, welke bepalingen een daadwerkelijke en efficiënte interne controle vooropstellen. 4.
De Raad heeft het recht verkeerd toegepast en/of kennelijke beoordelingsfouten gemaakt door de mijlpalen, met toepassing van artikel 19, lid 3, van verordening 2021/241, goed te keuren als “passende maatregelen” om corruptie in Polen te voorkomen, op te sporen en tegen te gaan. 5.
De Raad heeft het bestreden besluit ontoereikend gemotiveerd en aldus artikel 296 VWEU, artikel 41 van het Handvest en de beginselen van EU-recht geschonden.