C 380/20
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
3.10.2022
1.
Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa w zakresie wykładni i stosowania instrumentu pozwanej regulującego zmiany zaszeregowania, a mianowicie decyzji zarządu 2016–016, w zakresie w jakim, zdaniem pozwanej, decyzja ta uzależnia zmianę zaszeregowania, w odniesieniu do każdej grupy zaszeregowania, od warunku minimalnego średniego stażu pracy w grupie zaszeregowania, który muszą spełnić pracownicy mający podlegać zmianie zaszeregowania, a który w przypadku skarżącego, w grupie zaszeregowania AD 9, wynosił cztery lata.
Skarżący powołuje się na fakt, że uzyskał bardzo dużą liczbę punktów zmiany zaszeregowania oraz że jego grupa zaszeregowania wraz z grupą zaszeregowania AD 10 były jedynymi grupami zaszeregowania AD, do których zastosowano opisany warunek stażu pracy. 2.
Zarzut drugi, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy niezgodności z prawem omawianej decyzji ze względu na niezgodność z licznymi zasadami i regułami prawa służby cywilnej, w szczególności dotyczącymi zmiany zaszeregowania na podstawie osiągnięć. 3.
Zarzut trzeci, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy naruszenia zasady równego traktowania, zasady ekspektatywy rozwoju kariery oraz oczywistego błędu w ocenie, ponieważ we wszystkich grupach zaszeregowania AD, z wyjątkiem grupy zaszeregowania skarżącego oraz AD 10, doszło do zmian zaszeregowania pomimo niespełnienia wymogu minimalnego średniego stażu pracy.
Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2022 r. – Szwecja/Komisja (Sprawa T-485/22) (2022/C 380/24) Język postępowania: szwedzki Strony Strona skarżąca: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: H. Shev i F.-L.
Göransson, pełnomocnicy) Strona pozwana: Komisja Europejska Żądania Strona skarżąca wnosi do Sądu o: — stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej (UE) 2022/908 z dnia 8 czerwca 2022 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1), w zakresie, w jakim na podstawie wspomnianej decyzji wobec Szwecji zastosowano ryczałtową korektę w wysokości 5 %, odpowiadającą kwocie 13 856 996,64 EUR w odniesieniu do pomocy wypłaconej Szwecji za lata budżetowe 2017, 2018 i 2019; oraz — obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty. 1.
Zarzut pierwszy dotyczący tego, że według strony skarżącej Komisja nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia, ponieważ w decyzji nie wskazano jasno motywów, jakimi kierowała się Komisja przy jej wydawaniu ani uchybień zarzucanych Szwecji przez Komisję.
Tym samym brakuje wystarczających informacji dla oceny zasadności zaskarżonej decyzji. 2.
Zarzut drugi dotyczący tego, że według strony skarżącej Komisja naruszyła art. 52 rozporządzenia 1306/2013 (2) a także art. 28 i 29 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (3), ponieważ Komisja popełniła błąd w ocenie, gdy stwierdziła systematyczne niedociągnięcia we wdrażaniu kontroli krzyżowych dotyczących jakości aktualizacji LPIS, który jest uważany za podstawowy niedobór kontrolny.
Po pierwsze, jakość aktualizacji LPIS może bowiem podlegać ocenie jedynie w odniesieniu do całej bazy danych bloków, a po drugie, dokonany przez Komisję wybór działek blokowych do zbadania był zbyt ograniczony, aby móc wykazać systematyczne braki, a po trzecie, wniosek Komisji dotyczący liczby wadliwych bloków i poziomu błędu – który wydaje się służyć jako podstawa oceny Komisji, według której istnieje systematyczna luka w aktualizacji LPIS – jest błędny.