PL
C 380/16
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
3.10.2022
2.
Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez decyzję obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 ust.
2 TFUE oraz art. 41 ust.
1 i 2 lit. c) Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), a także prawa podstawowego do skutecznego środka prawnego przed sądem na podstawie art. 47 ust.
1 karty, ponieważ zawiera liczne braki w uzasadnieniu, w szczególności w odniesieniu do zastosowania przez pozwaną licznych ustawowych uprawnień dyskrecjonalnych, i nie ujawnia danych innych instytucji, a ponadto sądowa weryfikacja decyzji jest praktycznie niemożliwa. 3.
Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez decyzję art.
69 i 70 rozporządzenia nr 806/2014/UE oraz art. 16, 17, 41 i 53 karty, ponieważ pozwana błędnie określiła poziom docelowy; a pomocniczo naruszenia prawa nadrzędnego przez art. 69 i art. 70 rozporządzenia nr 806/2014/UE. 4.
Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi przez art. 6, 7 i 9 oraz załącznik I rozporządzenia delegowanego nr 2015/63/UE w szczególności ze względu na to, że naruszają one wymóg obliczania składek w sposób adekwatny do ryzyka, zasadę proporcjonalności i wymóg pełnego uwzględnienia okoliczności faktycznych. 5.
Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez decyzję swobody prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą na podstawie art. 16 karty oraz zasady proporcjonalności, ponieważ zastosowane mnożniki korekty ryzyka nie są zgodne z ponadprzeciętnym profilem ryzyka skarżącej. 6.
Zarzut ósmy dotyczący naruszenia przez decyzję art. 16 i 20 karty, jak również zasady proporcjonalności i prawa do dobrej administracji z powodu oczywistych błędów w wykonywaniu licznych uprawnień dyskrecjonalnych przez pozwaną. 7.
Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia art. 103 ust.
7 dyrektywy 2014/59/UE (3) oraz wymogu obliczania składek w sposób adekwatny do ryzyka przez art. 20 ust.
1 zdanie pierwsze i drugie rozporządzenia delegowanego.
(1)
(2) (3)
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).
Rozporządzenie nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1958, 17, s. 385).
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).
Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2022 r. – PU/ Prokuratura Europejska (Sprawa T-442/22) (2022/C 380/19) Język postępowania: grecki Strony Strona skarżąca: PU (przedstawiciel: adwokat P. Yatagantzidis) Strona pozwana: Prokuratura Europejska
Żądania Strona skarżąca wnosi do Sądu o: — stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, czyli a) decyzji wydanej przez kolegium strony pozwanej w dniu 23 marca 2022 r. o sygnaturze 015/2022 oddalającej zażalenie złożone w dniu 3 grudnia 2021 r. na decyzję kolegium strony pozwanej z dnia 8 września 2021 r. o sygnaturze 090/2021; b) decyzji wydanej przez kolegium strony pozwanej w dniu 8 września 2021 r. o sygnaturze 090/2021; c) decyzji wydanej przez kolegium strony pozwanej w dniu 30 maja 2022 r. o sygnaturze 021/2022 i d) wszelkich innych powiązanych z nimi czynności lub zaniechań organów strony pozwanej;