C 380/8
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
3.10.2022
GERECHT Beroep ingesteld op 28 juni 2022 — Landesbank Baden-Württemberg/GAR (Zaak T-396/22) (2022/C 380/10) Procestaal: Duits Partijen Verzoekende partij: Landesbank Baden-Württemberg (Stuttgart, Duitsland) (vertegenwoordigers: H. Berger en M. Weber, advocaten) Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)
Conclusies — het besluit van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad van 11 april 2022 over de berekening van de voor 2022 vooraf aan het Gemeenschappelijk Afwikkelingsfonds te betalen bijdragen (SRB/ES/2022/18), met inbegrip van de bijlagen, nietig verklaren voor zover het bestreden besluit, met inbegrip van bijlage I, bijlage II en bijlage III erbij, verzoeksters bijdrage betreft; — verweerder verwijzen in de kosten.
Subsidiair, voor het geval dat het Gerecht zou oordelen dat het bestreden besluit ingevolge het gebruik van de verkeerde officiële taal door verweerder rechtens niet bestaat en het beroep tot nietigverklaring derhalve niet-ontvankelijk is omdat het zonder voorwerp is geraakt, vordert verzoekster dat — wordt vastgesteld dat het bestreden besluit rechtens niet bestaat; — verweerder wordt verwezen in de kosten.
Middelen en voornaamste argumenten Tot staving van haar beroep voert verzoekster negen middelen aan. 1.
Eerste middel: het besluit is in strijd met artikel 81, lid 1, van verordening (EU) nr.
806/2014 (1) juncto artikel 3 van verordening nr.
1 van de Raad van 15 april 1958 (2), omdat het niet is opgesteld in de jegens verzoekster te gebruiken officiële taal, namelijk Duits. 2.
Tweede middel: het besluit schendt de motiveringsplicht van artikel 296, tweede alinea, VWEU, artikel 41, lid 1 en lid 2, onder c), van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: “Handvest”) en het grondrecht op effectieve rechterlijke bescherming overeenkomstig artikel 47, lid 1, van het Handvest, omdat het blijk geeft van een gebrekkige motivering, in het bijzonder wanneer verweerder verschillende wettelijke discretionaire bevoegdheden uitoefent, de gegevens van de andere instellingen niet openbaar maakt en rechterlijke toetsing van het besluit praktisch onmogelijk is. 3.
Derde middel: het besluit is in strijd met de artikelen 69 en 70 van verordening (EU) nr.
806/2014 alsmede met de artikelen 16, 17, 41 en 53 van het Handvest, omdat verweerder het jaarlijkse streefbedrag onjuist heeft vastgesteld; subsidiair zijn de artikelen 69 en 70 van verordening (EU) nr.
806/2014 in strijd met hogere rechtsregels. 4.
Vierde middel: artikel 7, lid 4, tweede volzin, van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 (3) is in strijd met hogere rechtsregels doordat het een objectief ongeschikt en onevenredig onderscheid maakt tussen de leden van een institutioneel protectiestelsel (“IPS”) en een relativering van de IPS-indicator mogelijk maakt.