6.9.2022
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 342/83 Środa, 16 lutego 2022 r.
17. sądzi w związku z tym, że polityczne i gospodarcze konsekwencje decyzji o wystąpieniu z Unii są znaczące; uważa, że Zjednoczone Królestwo nie oceniło ich wnikliwie i kompleksowo przed podjęciem decyzji o wystąpieniu, co skutkowało nieprzygotowaniem do tej procedury; uważa, że obywatele posiadali niewielką wiedzę o Unii Europejskiej i nie zostali odpowiednio poinformowani o długofalowych konsekwencjach decyzji o wystąpieniu z Unii;
18. jest zdania, że przepisy art. 50 TUE dotyczące powiadomienia i przedłużenia okresu, o którym mowa w art. 50 ust.
3 TUE, potraktowano dostatecznie elastycznie, aby uwzględnić polityczne wahania i niespójności kolejnych rządów Zjednoczonego Królestwa, jednocześnie zachowując integralność procesu wystąpienia i utrzymując porządek prawny Unii;
19. przypomina, że decyzja o wystąpieniu jest suwerennym prawem państwa członkowskiego oraz że Unia ma obowiązek uznać taki zamiar; podkreśla, że art. 50 TUE nie określa formy powiadomienia o zamiarze wystąpienia, a tym samym nie nakłada żadnych ograniczeń w tym zakresie; uważa w związku z tym, że kiedy państwo członkowskie nie przestrzega prawa UE lub wyrazi zamiar niewdrażania postanowień Traktatów bądź nieuznawania jurysdykcji TSUE i jego wyroków, oznacza to, że wyraźnie odrzuca ono zobowiązania związane z członkostwem w UE;
20.
zwraca uwagę, że wystąpienie z Unii Europejskiej jest z natury złożonym procesem, a złożoność ta może pogłębić się pod wpływem politycznych wyborów występującego państwa członkowskiego dotyczących jego przyszłych stosunków z Unią;
Znaczenie uporządkowanego wystąpienia
21.
uważa, że chociaż wystąpienie nie zależy od porozumienia między występującym państwem członkowskim a Unią, proces wystąpienia Zjednoczonego Królestwa pokazuje, jak ważne jest zawarcie porozumienia w sprawie uzgodnień dotyczących wystąpienia, zwłaszcza w celu ochrony praw i uzasadnionych oczekiwań obywateli, na których wystąpienie ma wpływ;
22. jest zdania, że instytucje UE dołożyły wszelkich starań i wypełniły swój obowiązek, aby doprowadzić do zawarcia porozumienia; wyraża uznanie dla wysiłków podjętych w celu uniknięcia braku porozumienia; zauważa w związku z tym, że zgodnie z art. 50 ust.
3 TUE, jeżeli strony nie osiągną porozumienia, wystąpienie ma miejsce dwa lata po powiadomieniu Rady; podkreśla, że TUE nie zawiera żadnych postanowień na wypadek braku porozumienia i nieuporządkowanego wystąpienia;
23.
podkreśla, że ze względu na wysoce zintegrowany charakter jednolitego rynku UE wystąpienie państwa członkowskiego ma wpływ na wszystkie obszary działalności gospodarczej oraz że konieczne są dostosowania prawne i administracyjne na wszystkich szczeblach UE, państw członkowskich i na szczeblu lokalnym; ponownie podkreśla znaczenie prac podjętych przez Komisję i państwa członkowskie na wszystkich szczeblach administracji publicznej oraz w zakresie podnoszenia świadomości i przygotowania obywateli i sektora prywatnego przez publikowanie wielu konkretnych zawiadomień w celu przygotowania zainteresowanych stron oraz terminowe przyjmowanie jednostronnych i tymczasowych środków awaryjnych w celu rozwiązania problemu braku porozumienia i nieuporządkowanego wystąpienia;
24. zauważa, że w TUE nie precyzuje się żadnych konkretnych wymogów dotyczących ram przyszłych stosunków między występującym państwem członkowskim a Unią i ich związku z ustaleniami dotyczącymi wystąpienia; przypomina jednak, że zgodnie z art. 50 ust.
2 TUE umowa o wystąpieniu ma uwzględniać ramy przyszłych stosunków państwa występującego z UE;
25. zauważa, że w przypadku wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z UE przewidziany w art. 50 ust.
3 TUE okres dwóch lat od powiadomienia przez występujące państwo członkowskie o zamiarze wystąpienia, po którym Traktaty przestają mieć zastosowanie do tego państwa, okazał się zbyt krótki na uporządkowane wystąpienie, ponieważ konieczne były trzy przedłużenia tego okresu i okres przejściowy; przypomina, że okres ten można wydłużyć zgodnie z art. 50 ust.
3 TUE; uważa, że dzięki takiemu przedłużeniu można kontynuować negocjacje, aby uniknąć braku porozumienia; przypomina jednak, że w ciągu dwóch lat i kolejnych przedłużeń obywatele, podmioty gospodarcze, państwa członkowskie i partnerzy handlowi z państw trzecich doświadczyli bezprecedensowej i przedłużającej się niepewności prawa;