6.9.2022
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 342/171 Czwartek, 17 lutego 2022 r.
F. mając na uwadze, że rosnąca złożoność zagrożeń jest związana z rozwojem technologicznym, cyfryzacją społeczeństw i integracją międzynarodowych gospodarek; mając na uwadze, że w konsekwencji powyższego mnożą się zagrożenia hybrydowe, łączące środki militarne lub niemilitarne, takie jak dezinformacja, wykorzystywanie migracji do szantażu, cyberataki lub presja gospodarcza, które są sprzeczne z europejskimi interesami i wartościami i stanowią rosnące zagrożenie dla bezpieczeństwa UE, jej przedsiębiorstw, usług publicznych i obywateli; G. mając na uwadze, że aby stawić czoła zagrożeniom kryzysowym, które licznie występują na granicach Unii lub w obszarach jej zainteresowania, państwa członkowskie zobowiązały się do zapewnienia zdolności szybkiego reagowania zgodnie z celami podstawowymi UE, w szczególności grup bojowych; mając na uwadze, że grupy te mają liczne ograniczenia, zarówno polityczne, jak i organizacyjne czy finansowe; mając na uwadze, że w rezultacie nigdy nie zostały wykorzystane; H. mając na uwadze, że bezprecedensowa koncentracja sił rosyjskich na Ukrainie i wokół niej, związana z żądaniami Kremla, mogłaby – jeśli się jej nie powstrzyma – doprowadzić do powrotu stref wpływów w Europie i uniemożliwić partnerom wschodnim UE, takim jak Ukraina i Gruzja, przystąpienie do NATO; I. mając na uwadze zaangażowanie społeczności międzynarodowej, zwłaszcza UE, w regionie Sahelu, a w szczególności w Mali; mając na, że junta malijska z zadowoleniem przyjęła i już wykorzystuje rosyjskich instruktorów wojskowych i najemników związanych z tzw. grupą Wagnera do udziału w działaniach wojskowych w Mali; mając na uwadze akty przemocy, których firma ta się dopuszczała, gdziekolwiek interweniowała; J. mając na uwadze, że wycofanie się z Afganistanu i powrót do władzy talibów zwiększa zagrożenie terrorystyczne w regionie i poza nim; mając na uwadze, że UE prowadziła misję WPBiO, misję policyjną Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL Afganistan) w latach 2007–2016, i przyznała Afganistanowi 17 mld EUR; mając na uwadze, że podczas ewakuacji państwa członkowskie były zależne od Stanów Zjednoczonych, które w bardzo krótkim czasie rozmieściły 6 000 żołnierzy w celu zabezpieczenia lotniska w Kabulu, co umożliwiło ewakuację zagrożonych obywateli europejskich oraz obywateli afgańskich; mając na uwadze, że w tej sytuacji UE nie była w stanie utworzyć mostu powietrznego ani koordynować ewakuacji; mając na uwadze, że gdyby Unia miała przeprowadzić operację podobną do ewakuacji z Kabulu, w obecnej sytuacji nie byłaby w stanie szybko podejmować decyzji, rozmieszczać wojsk, przeprowadzać ewakuacji i tworzyć mostów powietrznych sprawnie i szybko; mając na uwadze, że w związku z tym Unia i jej państwa członkowskie muszą pilnie wyciągnąć wszystkie wnioski z kryzysu afgańskiego, aby zwiększyć zdolność Unii do niezależnego działania w podobnych okolicznościach; mając na uwadze, że Strategiczny kompas powinien umożliwić określenie poziomu ambicji Unii, w szczególności w świetle wniosków wyciągniętych z porażki w Afganistanie;
Opracowanie doktryny bezpieczeństwa i obrony UE z wykorzystaniem Strategicznego kompasu w celu zwiększenia strategicznej autonomii 1.
podkreśla, że UE stoi w obliczu:
— nowych i ewoluujących zagrożeń zarówno ze strony podmiotów państwowych, jak i niepaństwowych w wielobiegu­ nowym świecie, takich jak terroryzm, wzrost autorytaryzmu, zagrożenia hybrydowe w wyniku stosowania środków wojny hybrydowej, takich jak ataki cybernetyczne, oraz instrumentalizacji migracji, dezinformacji i obcych ingerencji, które zatarły granice między wojną a pokojem, rosnących zagrożeń dla zasobów naturalnych, bezpieczeństwa energetycznego i zmiany klimatu; — wzrostu militaryzacji na świecie, powracającej globalnej rywalizacji o władzę z coraz większym wymiarem militarnym i rosnących napięć geopolitycznych, ery „braku pokoju” charakteryzującej się wrogą rywalizacją, mniejszych wysiłków w zakresie rozbrojenia i międzynarodowych systemów kontroli zbrojeń, rozprzestrzeniania broni masowego rażenia (BMR), w tym broni jądrowej, oraz stosowania broni chemicznej; — wciąż niestabilnej sytuacji w krajach sąsiedzkich, zarówno na wschodzie, jak i na południu; uważa, że niestabilna i nieprzewidywalna sytuacja na granicach Unii i w jej bezpośrednim sąsiedztwie (Afryka Północna, Bliski Wschód, Kaukaz, Bałkany, wschodnia część Morza Śródziemnego, itp.), jak również w jej dalszym sąsiedztwie (Sahel, Róg Afryki itp.), wraz z rosyjską agresją na Ukrainę i Gruzję stanowi zarówno bezpośrednie, jak i pośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa kontynentu; podkreśla nierozerwalny związek między bezpieczeństwem wewnętrznym i zewnętrznym; uznaje, że aktywne zaangażowanie w sąsiedztwie leży w interesie Unii Europejskiej; podkreśla znaczenie stabilnej sytuacji na Bałkanach Zachodnich; z zaniepokojeniem odnotowuje rosnącą militaryzację Półwyspu Krymskiego i podejmowane przez Federację Rosyjską próby destabilizacji regionu Morza Czarnego;