4.7.2022
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 257/21
2) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 267 TFUE, klauzule 2 i 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, wykonanego dyrektywą Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., podstawowa zasada niezawisłości i nieusuwalności sędziego europejskiego sprzeciwiają się przepisowi prawa krajowego – takiemu jak art.
21 dekretu ustawodawczego nr 116/2017 – który naraża odsyłającego sędziego pokoju, pozbawionego skutecznej ochrony prawnej, ekonomicznej i w zakresie zabezpieczenia społecznego, który zamierza stosować prawo Unii zgodnie z jego wykładnią Trybunału Sprawiedliwości zawartą w wyroku UX, nie stosując przepisów krajowych utrudniających uznanie wnioskowanej ochrony, na automatyczne zakończenie służby sędziowskiej przez organy państwa włoskiego w ramach postępowania głównego, takie jak najwyższa rada sądownictwa i ministerstwo sprawiedliwości, bez zachowania kontradyktoryjności i z pominięciem postępowania dyscyplinarnego przewidzianego przed wejściem w życie dekretu ustawodawczego nr 116/2017?
3) W świetle odpowiedzi twierdzącej odpowiedzi na pierwsze dwa pytania: czy stanowi naruszenie „państwa prawnego” w rozumieniu pojęcia zawartego w art. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2020/2092 z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie ogólnego systemu warunkowości służącego ochronie budżetu Unii (2) sytuacja wewnętrzna państwa włoskiego, w której: — będąca powódką sędzia pokoju i inni 4 769 sędziowie honorowi pełniący służbę w dniu 15 sierpnia 2017 r., między którymi znajduje się niniejszy sędzia odsyłający, pozbawieni są ochrony normatywnej, ekonomicznej i w zakresie zabezpieczenia społecznego w ramach warunków pracy zapewnianych porównywalnym sędziom zawodowym, a zatem nie mogą sprawować urzędu sędziego w warunkach niezawisłości i nieusuwalności; — rząd włoski i „pracodawca” ministerstwo sprawiedliwości, parlament narodowy, najwyższa rada sądownictwa, Suprema Corte di Cassazione (najwyższy sąd kasacyjny) i Consiglio di Stato (rada stanu) systematycznie odmawiają uznania pierwszeństwa prawa unijnego i stosowania orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości w sprawie statusu prawnego i praw gwarantowanych przez prawodawstwo UE będącej powódką sędzi pokoju i 4 769 sędziom honorowym w identycznych warunkach wykonywania funkcji sędziowskich w stosunku do sędziów zawodowych; — 4 769 sędziów honorowych, w tym niniejszy sędzia odsyłający, ale z wyłączeniem powódki, którzy pełnili służbę w dniu 15 sierpnia 2017 r., będzie zmuszonych do zrzeczenia się wszelkich praw gwarantowanych prawem Unii, jeżeli zamierzają poddać się, z wynikiem pozytywnym, nowej procedurze weryfikacyjnej celem kontynuowania służby sędziowskiej aż do ukończenia 70 roku życia, mimo otrzymania przez wszystkich wyżej wskazanych sędziów honorowych ze strony najwyższej rady sądownictwa i ministerstwa sprawiedliwości, na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 31 grudnia 2021 r., postanowienia potwierdzającego powołanie do służby do dnia 31 maja 2024 r., a w każdym razie do dnia automatycznego zakończenia służby ze względu na wiek, przy czym po „ustabilizowaniu” powołania nadal występują warunki naruszające niezawisłość i nieusuwalność „ustabilizowanego” sędziego honorowego; — pokrywane z budżetu Unii interwencje finansowe na reformę sądownictwa cywilnego i karnego we Włoszech w kierunku sprawiedliwego i szybkiego procesu, zgodnie z definicją zawartą w PNRR [Piano Nazionale di Ripresa e Resilienza (narodowym planie odbudowy i reagowania)], nie przewidują żadnych środków wspierających sędziów honorowych i są nakierowane głównie na włączenie do rynku pracy na czas określony 16 500 urzędników administracyjnych będących „pracownikami urzędu ds. procesów sądowych”, zatrudnionych na podstawie stosunku pracy podporządkowanej w ministerstwie sprawiedliwości na takich samych warunkach ekonomicznych jak w wypadku „ustabilizowanych” sędziów honorowych, ale na warunkach nieusuwalności na poziomie dyscyplinarnym przez cały okres trwania tego stosunku, które nie są uznawane w odniesieniu do sędziów honorowych nawet po „stabilizacji”?
4) Czy w świetle odpowiedzi twierdzącej na pierwsze trzy pytania art. 278 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 160 Regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z powodu sprzeczności z art. 2, 6 i 19 Traktatu [o Unii Europejskiej], są niezgodne z prawem w części, w której nie pozwalają Trybunałowi Sprawiedliwości, w ramach postępowań prejudycjalnych na podstawie art. 267 TFUE, na przyjęcie niezbędnych środków tymczasowych również w postaci zawieszenia krajowych aktów ustawodawczych naruszających zasadę państwa prawa i interesy finansowe Unii zgodnie z zasadami i warunkami określonymi w rozporządzeniu 2020/2092?
(1) (2)
Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).
(Dz.U. 2020, L 433I, s. 1).